Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
Bulletin 250
Leo Brabanticus, 25 maart 2011

Leo Brabanticus

Hoe ook de monarchie uit Brabant aan het verdwijnen is

Het Brabants Dagblad opende op 4 maart met een groot artikel, getiteld 'Adieu, Brabant van kerk en CDA'. We kunnen er niet meer omheen. Het secularisatieproces dat zich in alle kerken sinds de Tweede Wereldoorlog aan het voltrekken is, is momenteel aan zijn eindfase toe. Het is een natuurnoodzakelijke gang van zaken die de een verdrietig en de ander verheugd stemt. Het is echter precies zoals bij het menselijk leven zelf: het wordt geboren, leeft en sterft af.

Had het niet anders gekund? Neen. Mensen kunnen wel ophouden met ongezond leven en naar een arts gaan, overheden kunnen klinieken en ziekenhuizen oprichten, er zijn bloedbanken en trombosediensten, neurochirurgische operaties en harttransplantaties - althans in de rijke landen van de wereld - waarvoor deze bewoners erg dankbaar zijn, maar uiteindelijk betekenen alle medische handelingen niet meer dan uitstel van executie.

Zeker, het lijden kan worden verlicht - ook daarvoor moeten we dankbaar zijn - en het leven verlengd maar het einde is altijd en onherroepelijk de dood. Ieder mens weet dat het klokje van Saint--Denis ook voor hem eens zal luiden.

Ieder mens die in zijn volle leven bang is voor de dood, ervaart dat, naarmate het einde zich steeds duidelijker aankondigt die angst afneemt. De natuur heeft alles zo perfect georganiseerd dat de dood een normaal en geaccepteerd fenomeen is geworden, hoewel ik me kan voorstellen dat de gehechtheid aan het leven soms zo sterk is dat een stervende zich tegen de dood blijft verzetten, beseffend dat hij na korte of lange tijd toch zal capituleren en de laatste adem uitblazen.

Zo het de mens vergaat, zo vergaat het ook alles wat door mensenhanden is gemaakt. Kastelen en kathedralen storten in, kostbare gewaden en boeken verstoffen, werktuigen verroesten en eroderen ondanks alles wat er tijdens hun 'bestaan' gedaan is om het slijtageproces tegen te houden, althans te vertragen.

Naast alles wat een stoffelijk bestaan leidt, is er nog een derde groep die aan het eeuwige proces van geboren worden, leven en ondergaan onderworpen is: het denken van de mens alsook de constructies die hij met zijn brein heeft bedacht over de beste manier van organisatie, over de invloed van (hem onbekende) machten, over de organisatie van een kerkelijke, politieke of sociale gemeenschap). Ook wat in de hersens word geboren is eindig, en daarmee doel ik niet op het papier waarop een en ander is geschreven of op de dragers van die maatschappelijke ordening maar op het hersenspinsel zelf, dat ontstaat, zich ontwikkelt en na verloop van tijd wordt afgedankt.

Nogmaals, dit staat alles los van de mensen die erbij betrokken zijn geweest: het gaat alleen om het denken over God en het leven in de beste staatkundige gemeenschap, over de Griekse poleis of de Romeinse respublicae, over de katholieke kerk of over de islam.

Zoals we door de eeuwen de opkomst, bloei en ondergang van koninkrijken zien, zo is de toekomst van alles im Grossen und Ganzen te voorzien: de onherroepelijke ondergang. Wat onzeker is - althans moeilijk voorspelbaar - is het tijdstip waarop en de vorm waarin het einde zich zal voltrekken.

Wie studies maakt van de opkomst en val van konink- en keizerrijken, van theologische en filosofische stellingen, zal helaas bemerken dat de dragers en uitdragers van deze menselijke creaties doof en blind zijn voor ontwikkelingen zoals hier geschetst: Benedictus XVI evenzeer als mevrouw Amsberg of Zorreguieta. Ofwel men denkt dat het 'mijn tijd wel zal duren' ofwel men ontkent de tijdelijkheid en relatieve betekenis van al het geschapene.

Dat laatste zien we vooral bij de monarchieën. Zoals velen in de kerken en in het CDA overduidelijk het einde hebben zien aankomen, zo weigeren de monarchen echter de naakte werkelijkheid onder ogen te zien. Zij hebben kennelijk het eeuwige leven. De toekomst zou er een stuk gemakkelijker op worden wanneer de vorsten en hun aanhangers op een open en eerlijke manier over de genoemde tijdelijkheid en relativiteit van hun instituut zouden willen nadenken.

Republikeinen lopen niet achter illusies aan. Zij beginnen elke discussie - ook die met betrekking tot de monarchie - in het volle besef van de eindigheid aller dingen.

Misschien bieden de voorstellen van Mevrouw Van Gent daarvoor binnenkort een heel goede gelegenheid.




Pro Republica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot Pro Republica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Lees eerst onze huisregels.
Uw reactie wordt gemodereerd. Om er zeker van te zijn dat u een persoon bent en geen spam-robot,
vragen wij u voor het reageren een eenvoudige rekensom op te lossen.


Plaats een reactie
 
naam
e-mail
Commentaar
 
  Maak de som af: "drie plus een is"   
 


republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander