In de rechtszaak tegen Erwin Lensink, die op prinsjesdag een waxinelichthoudertje tegen het voertuig gooide waarin de familie Amsberg zich naar het Binnenhof liet transporteren - kunnen die lui niet gewoon dat kleine eindje lopen of fietsen? - kwam ook het oude en aan historici niet onbekende verhaal weer op tafel als zou de aan syfilis lijdende gorilla - een ziekte die bij dat soort mensachtigen wel vaker voorkomt - niet in staat geweest zijn zelf het voor de populariteit en het voortbestaan van de erfelijke monarchie noodzakelijke nageslacht te leveren.

Daarom zou hij zijn privé secretaris Ranitz hebben opgedragen dit karweitje voor hem op te knappen. Arme Emma, maar het was ook wel een beetje haar eigen domme schuld. Want, zo ging het nu eenmaal in dat vorstelijk wereldje.

Het onschuldige dochtertje moet onder die situatie het meest geleden hebben. Veel vaderliefde heeft ze in elk geval niet gehad.

Bovendien moet het feit dat een deel van het volk haar als een bastaard beschouwde voor haar funest geweest zijn. Voortdurend wilde zij dan ook bewijzen niet een gewoon mens te zijn maar een echte oranjevorst: arrogant, hooghartig, militaristisch, mysticistisch en machtsbelust.

Onder historici heeft bij mijn weten de kwestie van de buitenechtelijke conceptie nauwelijks een rol gespeeld, hoewel uiteraard het verhaal zelf niet verzwegen kon worden. Daar er echter geen bewijs vóór noch tegen de bewering mogelijk was en iedereen kennelijk liever berustte in een niet zo fraaie situatie, was deze altijd nog beter dan het binnen halen van een andere obscure Duitse familie Daarom liet men deze kwestie voor wat zij was.

De toestand veranderde na de Tweede Wereldoorlog, toen Britse geleerden een biochemische verbinding - desoxyribo nucleïnezuur — ontdekten, die de basis vormt van genen en chromosomen. Het was als een aardschok, die met name de genealogie en het strafrecht fundamenteel beïnvloedde. Voortaan was het mogelijk exact te bepalen wie wel en wie niet een vreemdeling was in een reeks van nakomelingen.

Daarmee was in principe het mysterie-De Ranitz oplosbaar geworden. Onmisbare voorwaarde was echter dat de familie bereid was aan een onderzoek mee te werken. Wie dat weigerde, riep op zijn minst de verdenking op dat hij of zij iets te vrezen of te verbergen had.

We weten niet of de nazaten van Wilhelmina een DNA-onderzoek geweigerd hebben. We zullen het ook voorlopig niet te weten komen.

Tijdens het proces - dus niet tevoren! - tegen Erwin deelde het O.M. mee dat niet 'door een directe bloedlijn' bepaald wordt of een persoon voor erfopvolging in aanmerking komt. Dat geschiedt uitsluitend door het feit of 'het kind binnen een bestaand huwelijk wordt geboren'.

De conclusie ligt voor de hand dat nu impliciet wordt toegegeven dat Wilhelmina en haar nakomelingschap mogelijk geen druppel oranjebloed in de aderen hebben. Dat dna-onderzoek moet kennelijk zeer onlangs hebben plaats gevonden. Toen de familie zich bij dit 'afschuwelijke'(?) feit scheen te hebben neergelegd, werd de theorie van de bloedlijn geformuleerd en recentelijk - dus toen het proces al aan de gang was - aan de stukken toegevoegd.

Daarmee is de relatief lange duur verklaard van dit proces voor een zo simpel vergrijp. Tevens is nu duidelijk dat de regering, het Noordeinde en het O.M. bij het uitschrijven van de dagvaarding destijds eenvoudigweg de geijkte formulering hebben gebruikt van een 'aanslag op de koningin, de kroonprins en de kroonprinses' met het risico dat de dna-kwestie weer eens geactualiseerd zou kunnen worden.

Nu echter vond iemand een 'nieuw feit' uit: de bloedlijn-theorie. Daarmee kon men gewoon spreken over het 'het plegen van een aanslag op de familie Amsberg'. Had men deze vondst eerder gedaan - d.w.z. dus vóór het uitschrijven van de dagvaarding — zo had men een nieuwe discussie over DNA dus van meet af aan voorkomen. Nu moest men tijdens de rit van paard wisselen, de bloedlijnige erfopvolging loslaten en gaan pronken men met de vondst van de geboorte binnen een bestaand huwelijk. Een beetje ongeloofwaardig is het allemaal wel.

De vraag die nu te beantwoorden is of deze nieuwe theorie terugwerkende kracht heeft en tot hoever zij voor wat het verleden betreft aanwijsbaar opgaat.

Als ik mevrouw Van der Essen was, voor wie ik zeer veel bewondering heb, omdat zij de door Pro Republica in zwang en tot bloei gebrachte traditie nooit meer over majesteiten en hoogheden te praten maar gewoon over de familie Amsberg, ook naar de rechtspraak heeft overgebracht, zou ik willen vragen toch bij het O.M. en de rechtbank eens te laten navragen waarom men niet van meet af aan over de burgers Amsberg heeft gesproken, zodat die hele erfopvolging van meet af aan buiten beschouwing was gelaten.

Pro Republica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot Pro Republica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Lees eerst onze huisregels.
Uw reactie wordt gemodereerd. Om er zeker van te zijn dat u een persoon bent en geen spam-robot,
vragen wij u voor het reageren een eenvoudige rekensom op te lossen. 

Deel dit artikel op: