Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
Leo Brabanticus 216, 15.10.2010

Leo Brabanticus

Het paradoxale (anti-) establishmentkabinet-Rutte

Dinsdag schreef ik op deze plaats dat de kabinetsformatie-2010 in republikeinse ogen een 'slagveld' had teweeg gebracht. Het hele partijsyteem en alle geldende regels werden met het grootste gemak van de wereld zo niet op zijn kop gezet dan toch minstens tijdelijk buiten werking gesteld, waarbij de vraag gesteld mocht worden of 'het ooit nog goed zou komen'. Eenmaal verloren rechten zijn immers voor altijd verloren. Vooral mevrouw Amsberg heeft verschillende knauwen te verduren gehad, die haar niet in de koude kleren zullen zijn gaan zitten. Ze heeft natuurlijk ook zelf grote schuld aan dat débâcle door haar star conservatisme in het verleden dat wars was van elke staatsrechtelijke vernieuwing maar vooral natuurlijk door haar voortdurend geslijm en gefleem tijdens de formatie met die Cohen, een man in wie geen haar kwaad schuilt behalve dan dat hij ongeveer als enige haar zoon uitermate geschikt achtte om de wiebelende troon met zijn formidabel lichaamsgewicht in evenwicht te houden (als hij tenmiste niet elders aan het feesten is).

Het paradoxale — en dat heeft het NRC (11 oktober jl. in de papieren editie) met zijn artkel onder bovenstaande kop haarfijn aangegeven — is dat een formatie die nog nooit zo modern is geweest, mogelijk werd gemaakt door een anti-demokraat die in onze parlementaire geschiedenis nauwelijks zijn weerga heeft. Verder bestaat de paradox ook nog hieruit dat het geproduceerde kabinet een aantal fossielen telt als Verhagen, Hillen, Leers — die op het CDA-congres een 'hartsttochtelijk pleidooi voor samenwerking hield met de PVV' (id.) —, Kamp (de Irak oorlogshitser), Teeven en De Krom, maar tevens verkondigde aan te treden met de 'forse wil om bestuurlijk Nederland ingrijpend te veranderen' (id.). Afgezien nog van de continue PVV-dreiging op de achter- én op de voorgrond, moeten we allemaal ons hart vashouden. Die arme Rutte redt het nooit.

Waar moet dat in 's hemelsnaam toe leiden? Wat de monarchie betreft verwachten sommigen dat Wilders zal proberen de discussie over een ceremonieel koningschap op te starten. Hij wordt daarbij niet geleid door politieke, staatkundige en historische kennis. Alles wat hij doet wordt beheerst door haat. Hij en Amsberg kunnen elkaar niet luchten of zien. Pro Republica moet van beiden niets hebben. Wij hebben een even grote afkeer van de monarchie als van al dan niet religieuze onverdraagzamheid.

Al lang vóór Wilders zich over de monarchie had uitgelaten, hebben oprechte republikeinen zich tegen deze ceremoniële oplossing gekeerd, die vooral voorgestaan werd door quasi-republikeinen in de PvdA, SP, GroenLinks en D66. Voor de laatste drie genoemde partijen is deze constructie een handreiking aan mevrouw Amsberg, waarvoor overigens zij, haar zoon en haar Argentijnse schoondochter helemaal niets voelen. Het is ook te dwaas voor woorden. De truc — meer is het niet — is dat een dief wordt aangeboden al het gestolene te behouden mits hij het huis onmiddellijk wil verlaten. Pro Republica is mordicus tegen dit handjeklap dat je eerder op de markt verwacht dan in het parlement.

Pro Republica is er immer van uitgegaan — en wij houden daar onverbiddelijk aan vast — dat er drie soorten koningschap bestaan:

  1. een koningschap zoals dat van 1815 tot heden is gepraktiseerd, dus dat van de Willems tot en met Amsberg;
  2. een ceremonieel koningschap, waarbij de man of vrouw mag blijven zitten als een soort 'buiten regering';
  3. geen koningschap.

Pro Republica gaat er van uit dat de eerste optie zich totaal overleefd heeft en de tweede klinkklare onzin is want we willen die Amsbergtroep met aangetrouwde familie helemààl kwijt. Het Nederlandse volk mag niet vergeten dat Thorbecke al in 1848 geprobeerd heeft de koning buiten de regering te stellen maar dat Nederland tot zijn schade en schande heeft moeten ervaren dat die kliek zolang ze hier is en een koningstitel voert zo goed als niet weg te branden is. Nu wellicht hebben we de kans van ons leven. Daarom zeggen we dat de derde optie de beste is: weg met die erfelijke kliek van hovaardige, peperdure en machtsgeile lieden. Dan hebben we ook nooit bordesproblemen met een of andere Zorreguieta.


Pro Republica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot Pro Republica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Lees eerst onze huisregels.
Uw reactie wordt gemodereerd. Om er zeker van te zijn dat u een persoon bent en geen spam-robot,
vragen wij u voor het reageren een eenvoudige rekensom op te lossen.


Plaats een reactie
 
naam
e-mail
Commentaar
 
  Maak de som af: "een plus een is"   
 


republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander