Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
Leo Brabanticus 225, 13.10.2010

Leo Brabanticus

Het slagveld na de formatie

Het politieke systeem is al jaren een voorwerp van zorg, kritiek en studie: de partijen, die onderling nauwelijks wezenlijk van elkaar verschillen, bekvechten om details die alleen maar bestemd zijn om ze zijner tijd uit te ruilen, schrijven allerlei dure en prachtige programma's, die stijf staan van de hypocrisie en dus nimmer gerealiseerd zullen of kunnen worden, terwijl ze op een enkele uitzondering na een regelrechte verloochening zijn van de oprechte, oeroude en eeuwige principes waarvoor vroegere generaties eens pal stonden.

Begrijp me goed: ik wil niet terug naar de 17e eeuwse VOC-mentaliteit – zoals Balkenende dat kennelijk wilde – of naar de klassenstrijd van Troelstra of naar het rijke roomse leven van Romme. Maar ik zou wel graag de in het CDA verenigde christenen willen vragen of Nederland van hen nu ook een beetje meer wereldvrede mag verwachten, wat minder sympathie jegens en steun te tonen aan het schandelijke militair-industriële complex – dat al eeuwenlang de verhoudingen tussen de volken vergiftigt – en eens serieus werk te maken van de wereldwijde armoedebestijding. En of dat christelijk program met mannen als Verhagen, Hillen en de dadelijk opnieuw triomfantelijk te voorschijn komende Jack de Vries gerealiseerd moet worden.

Beschuldig me niet van vooroordeel jegens de christendemocraten, al hebben ze er bar weinig van terecht gebracht.

Even triest is het gesteld met de lieden die zich nog niet zo lang geleden vol trots socialisten noemden, de mannen en de vrouwen van de vrede en de internationale solidariteit. Bijna een eeuw lang hebben de nationale secties daarmee aan gerotzooid. Maar ook nationaal hebben ze hun idealen los gelaten. Zeker, in veel landen is mede dank zij hen een uitstekend sociaal stelsel opgebouwd, maar de opvolgers van Troelstra hebben zorgvuldig alle ideologische veren uitgetrokken. Het is al begonnen met Drees (ja óók die goede oude Drees: denk aan diens troepenzendingen naar Indonesië, dat immers 'van ons' was) en voortgezet door al die rooms-rode regeringen die aan het handje van Luns mee deden met het vergiftigen van de internationale verhoudingen.

Dan was er die Den Uyl, bij wie het woord socialisme in de mond bestorven lag, maar die ook – je vraagt je af of het waar is en hoe dat dan mogelijk was – mevrouw Lippe, die naar eigen zeggen ' die poppenkast háátte' (NRC 8.X), zou hebben overgehaald zich neer te leggen bij diens argument, dat de opheffing der monarchie het land zou doen wankelen' (id.).

En dan nu was er die op het oog zo zachtmoedige Cohen, die nu. k.o. geslagen is, mede door eigen stommiteiten. We zullen voorlopig niet weten hoe het nu precies bij die kabinets(in)formatie met hem vergaan is. Het moge bekend zijn dat de man meer dan een witte voet bij Amsberg had, de machtigste persoon aan tafel die, alle geklets over haar belangeloos- en onpartijdigheid ten spijt, de grootste vinger in de (in)formatiepap had. Zij wilde Cohen, die eens hoofdcelebrant bij het huwelijk van haar oudste zoon was en die dat zo 'voortreffelijk' heeft gedaan. Alleen op die man – mogelijk meer dan op diens partij – kon zij in de te verwachten moeilijke tijden van abdicatie en mogelijk zelfs van een radicale verandering der staatsvorm vertrouwen: hij moest de nieuwe premier worden. Mevrouw heeft tijdens de (in)formatie haar hand overspeeld, wat haar tot de grootste verliezer maakte. Een unicum in de parlementaire geschiedenis. Overigens heeft Cohen ook zelf zo veel blunders begaan dat hij zich voor de vaderlandse politiek nog meer heeft gediskwalificeerd dan zijn voorganger.

Jongere partijen als D66, Groenlinks en SP hebben er evenmin iets van terecht gebracht. Het gaat er niet zozeer om dat zij buiten de regeringsboot zijn gevallen. Zij hadden de moed dienen op te brengen tijdig – royaal vóór de val van Balkenende-IV – concrete samenwerkings- en wellicht zelfs fusiebesprekingen met elkaar aan te gaan. Wat gebeurde was bij alle partijen even onoprecht. Bij geen van hen was er het royale gebaar, de uitgesproken bedoeling zich zelf op te heffen om plaats te maken voor een brede progressieve partij. Men was zelfs zo onnozel om voorbij te gaan aan het hartstochtelijk doorbrekende republikanisme. Wellicht was dat te gevaarlijk. Niemand zag kennelijk hoe verkrampt mevrouw Amsberg op haar troon zat te wiebelen. Niemand besefte hoe wit de velden staan van de oogst. Niemand begreep wat een electoraal succes in het verschiet lag wanneer de nieuwe combinatie die toch de mogelijkheden van ruime terreinverkenning had, een totaal nieuw electoraat zou creëren. Neen,zoals bij de PvdA had men tijdig de monarchie - en wat nog erger was: de NAVO en de bewapening - uit het program verwijderd. Wat bleef, waren loze, huichelachtige woorden.

Zo waren er alleen maar verliezers. Van de nieuwe regeerders kan ter zake van partijmodernisering - laat staan van het onmiddellijk en radicaal afschaffen van de monarchie – niets verwacht worden. De PVV kent zelfs geenpartijdemocratie en heeft inmiddels al geopteerd voor het nietszeggende ceremoniële koningschap – waarover en vooral waartegen Pro Republica al gedocumenteerd heeft uitgehaald. Misschien mogen we onze hoop stellen op Rutte, die tijdens de informatie als enige duidelijk heeft laten merken zich niets van Amsberg aan te trekken.

Dat wordt volgende week een fraaie bordesscène. Alleen Wilders en Zorreguieta ontbreken. Toekomstperspectief zit er niet in.

Is er dan 'geen goed/slecht nieuws', bv. van Amsbergiaanse stommiteiten, die, hoe treurig ook, de komst der republiek kunnen bespoedigen?

Ja

1.De waxinelicht-gooier van prinsjesdag wordt nog 90 dagen vastgehouden 'onder andere voor de poging tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel aan mensen in de buurt van de gouden koets', terwijl hij verdacht wordt van 'beschadiging van de gouden koets en twee bedreigingen die los staan van het incident' (Brabants Dagblad 9 oktober).Wat een rechtstaat onder die Amsbergers.

2 Amsberg is volgens het NRC weekblad van 9. oktober de achtste 'bekende Nederlander' die een tweede (of derde of vierde) huis op de Antillen heeft'. Lid van die edele club zijn o.a. Henny Huisman (?) en Camiel Eurlings. Verschijnt hier een nieuw Machangulo aan de horizon?

3.Echtgenote Zorreguieta, berucht om haar geld- en machtshonger, wordt naast Neelie Kroes en de mij verder onbekende Linda de Mol op 19 oktober misschien genomineerd door een vrouwenblaadje tot één van de 100 machtigste vrouwen van het land. De krant (Brabants Dagblad 8 oktober) tekent erbij aan dat de invloed van de jonge heldin nog niet te peilen is, 'omdat ze intermationaal nog in de luwte verkeert'. Wat zal dat mens blij zijn. Eindelijk erkenning. Wanneer worden vrouwenbladen volwassen?




Pro Republica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot Pro Republica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Lees eerst onze huisregels.
Uw reactie wordt gemodereerd. Om er zeker van te zijn dat u een persoon bent en geen spam-robot,
vragen wij u voor het reageren een eenvoudige rekensom op te lossen.


Plaats een reactie
 
naam
e-mail
Commentaar
 
  Maak de som af: "drie plus een is"   
 


republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander