Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie

Leo Brabanticus 163, 18.12.2009

Leo Brabanticus

Machangula & Angostura

Pro Republica heeft het artikel van Philip de Wit - 'Koninklijk Huis: tijdens crisis kochten Amsbergers bouwpercelen in Argentinië; gids: 'dáár heeft Zorreguieta grond gekocht' in het NRC (11 december) reeds gememoreerd.

Dat ik er hier op terugkom heeft te maken met de min of meer toevalllige omstandigheid dat iemand tijdens een discussie over het gedrag van het met geld smijtende echtpaar zich afvroeg of er tussen beide aankopen overeenkomsten en verschillen bestonden. Het gesprek inspireerde me tot het nog eens ter hand nemen van de lias 'Machangulo', die ik tijdens de afgelopen maanden had aangelegd. De bundel bevat vooral artikelen en correspondentie over het Mozambikaanse project, waarin niet alleen zakelijke feiten zoals de aankoop zelf met alles wat daar bij hoort, werden aangeroerd, maar waarin ook en vooral de berichtgeving zélf centraal stond.

Wat de overeenkomsten betreft, ze zijn er en veel. Er wordt wederom een hoogkapitalistisch gedrag aan de dag gelegd, compleet met leugens, corruptie en stiekemheden. Het welzijn van de lokale bevolking is wederom een doorzichtige schaamlap, terwijl de inheemse bevolking opnieuw geterroriseerd wordt: op Machangulo werd er op de opstandige boeren geschoten, terwijl in Patagonië de oorspronkelijke bewoners - de Mapuche Indianen - met harde hand van hun grondgebied worden verwijderd.

Naast alle verschillen in continent, klimaat, begroeiïng en aankoopprijzen, - waarbij veel besmet geld rondgaat - , maar waar ik hier niet stil bij wil staan, is er één levensgroot onderscheid, waar ik wél uitvoerig over wil spreken. Dat grote verschil betreft de voorlichting van het publiek door de traditionele, toonaangevende Nederlandse dagbladen.

Het was terzake van Machangulo vooral De Volkskrant, die de publieke opinie met prachtige reportages en foto's in voor de familie Amsberg gunstige zin beïnvloedde. Zeker werd terwille van de schijnobjectiviteit ook weleens een licht kritische opmerking in het eigen bericht opgenomen - zoals bijvoorbeeld of er niet wat dichter in de buurt een vakantiehuisje had gevonden kunnen worden - , maar dat viel totaal in het niet bij de uitbundige lof die het echtpaar Amsberg-Zorreguieta ten deel viel. Dit project heette 'geheel te passen in de Afrika-traditie van vader Claus en opa Lippe' (oei, oei!),- het diende geen enkel eigen belang en bedoelde slechts de locale bevolking te helpen. Verder was het geheel corruptievrij, had de loyale steun van de Mozambikaanse regering, garandeerde optimale garantie voor privacy en verschafte de gelegenheid de kindjes van dichtbij een vreemde cultuur te leren kennen. Met andere woorden: Machangulo was een superproject, een model-ontwikkelingssamenwerking zoals als de wereld nog nooit aanschouwd had. Het had er alle schijn van dat De Volkskrant als gidsmodel voor de Nederlandse pers diende.

De enige wolk aan de verder heldere hemel had de pers kunnen zijn. Doordat echter in Nederland een vooraaanstaand dagblad het project als strikt privacy presenteerde en eventuele 'zondaars' door een uit te lokken rechterlijk verbod ervan zouden weerhouden worden dit strikt particuliere eigendom te bezoeken, te betreden of te fotograferen, zou ook de rust in dit majestueuze gebied voor immer gewaarborgd zijn. De Volkskrant was dus de eer te beurt gevallen om het project te bewonderen, eraan te ruiken, erover te schrijven en verder zoveel mogelijk er het stilzwijgen over te bewaren.

Pro Republica deelde die bewondering van De Volkskrant in genen dele. Het rook te veel - beter: het stonk - naar een Amsberglobby bij een krant die geacht werd zo niet neutraal te zijn, dan toch in elk geval op zoek te zijn naar de waarheid. Dat was echter teveel gevraagd van een journalist die eens voorzitter was van de Vereniging van Journalisten bij het Koninklijkl Huis (VJKH), zich regelmatig had laten bijpraten op de Eikenhorst en - al dan niet in het vliegtuig - plannen uitbroedde voor de verdere realisatie van het schitterende project.

Vanzelfsprekend heeft Pro Republica de kritiek bij de betrokken redactie op tafel gebracht, en wel - zo zijn we nu eenmaal - uiterst fatsoenlijk.

Nooit is er noch adequaat noch inadequaat op gereageerd. De brievenredactie heeft nimmer, hoe cordiaal de correspondentie ook was, nimmer een door ons ingezonden brief geplaatst. Volstaan werd met de mededeling dat onze artikelen waren doorgestuurd 'naar de jongens van de overkant', terwijl de betrokken journalist ons eenmaal - toppunt van cynisme - aanspoorde 'door te gaan want dat houdt ons fris' of met woorden van soortgelijke betekenis ons aan het lijntje hield.

Een tijdje later kregen we een proces aan onze broek - compleet met de eis tot betaling van een niet op te brengen bedrag als schadevergoeding. Formeel ging het om de overtreding van de auteurswet - we wisten van de prins geen kwaad - maar in werkelijkheid wilde men ons arm, maar invloedrijk clubje van de aardbodem wegvagen. In feite hadden we niets anders gedaan dan de journalistieke oprechtheid van de krant inter nos ter discussie te stellen.

Er is intussen echter wel het een en ander in Nederland veranderd. De Volkskrant heeft twee voortreffelijke journalisten - Merijn Rengers en John Schoorl - op de imperiale jetset-ambities van het echtpaar gezet, wier artikelen een verkwikking zijn. Niet omdat ze het standpunt van Pro Republica goeddeels onderschrijven maar omdat ze objectief, zakelijk en nuchter verslag doen over een belangrijke zaak, wat een krant behoort te doen.

De omslag bij De Volkskrant lijkt andere kranten geïnspireerd te hebben tot eigen onderzoek en eigen berichtgeving. Bij het NRC verschenen Laura Starink -rediviva - en Peter Vermaas op het toneel en mochten we sinds vorige week Philip de Wit begroeten. Het is niet alleen zo dat de berichtgeving ten opzichte van Machangulo en La Villa Angostura totaal verschillend is maar tevens dat dit verschil zijn oorsprong heeft in de affaire Machangulo. Het is typerend dat de na de 'aanslag' van 30 april gestegen populariteitscurve van de familie Amsberg steeg van 82 tot 89%, terwijl daarna - tijdens de Machangulo-perikelen en de steeds groter wordende Amsbergblunders - deze terugzakte naar nog geen 45%. Sindsdien lijkt de curve steeds verder omlaag te buigen.

Herstel is niet meer mogelijk.




Pro Republica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot Pro Republica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Lees eerst onze huisregels.
Uw reactie wordt gemodereerd. Om er zeker van te zijn dat u een persoon bent en geen spam-robot,
vragen wij u voor het reageren een eenvoudige rekensom op te lossen.


Plaats een reactie
 
naam
e-mail
Commentaar
 
  Maak de som af: "een plus een is"   
 


republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander