Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie

Leo Brabanticus 135, 23.10.2009

Leo Brabanticus

Schaf die hele ministeriële verantwoordelijkheid toch af!

In het NRC van 22.10.2009 doet de Groninger hoogleraar Elsinga de aanbeveling het kabinet niet op alle prinsen aan te spreken. Er zijn echter betere ideeën om een eind te maken aan de eigenlijk al van af 1848 bestaande ellende van de ministeriële verantwoordelijkheid.

Het verhaal is bekend: toen de liberalen in de veertiger jaren van de 19e eeuw schoon genoeg hadden van de monarchie en vooral van de absolute manier waarop de twee koningen de grondwet van 1814/5 interpreteerden, wilden zij naar Frans en Duits voorbeeld die hele monarchie naar de voddenmarkt verwijzen. Dan waren ze onmiddellijk van het hele gedonder met die erfelijke kapsoneslijers af.

We weten hoe het gegaan is: de conservatieven, bang voor hun geld, hun macht en hun positie wanneer 'het volk' het voor het zeggen kreeg, wezen, met behulp van de quasi-liberalen - de 66'ers van die tijd - de enige verstandige oplossing van een fundamentele grondwetswijziging met verwijdering van monarchie en monarchen af.

Geconfronteerd met de uit de buurlanden overwaaiende republikeinse onwentelingsgeest toverde Thorbecke een 'gouden oplossing' uit zijn hoge hoed: we veranderen de tekst van de oude grondwet niet maar interpreteren haar voortaan alleen anders: 'waar koning staat, lezen we de minister'. Iedereen was verguld met deze geniaal genoemde middenweg, Thorbecke zelf niet in het minst.

Wat er in 1848 in feite gebeurde was echter - zonder dat men dat helder voor ogen had - dat de in theorie absolute monarchie praktisch veranderde in een onwerkbare ceremoniële monarchie. Het is nuttig en noodzakelijk dat al die mensen die nu alle heil verwachten van een officiële ceremoniële monarchie, weten dat ze nu met niets anders bezig zijn dan met een herhaling van zetten van anderhalve eeuw geleden.

Zeker, toen politici en staatsrechtsgeleerden in de loop van de 20e eeuw het hoofd moesten breken over het feit dat men niet alleen te maken had met een 'onschendbare' koning maar ook met een echtgenoot van de koning en met een hele kliek van grotere en minder grote parasieten, bleken zij die problemen over de onschendbaarheid niet aan te kunnen. Ten einde raad creëerde men een afgeleide en nog meer afgeleiden en een nog verder afgeleide onschendbaarheid.

Het was van den zotte. Wie enkele details - te weinig overigens - uit deze geschiedenis wil leren kennen, moet niet verzuimen Elsinga's artikel te lezen.

Van koning Gorilla af tot Machangulo-Amsberg is de vaderlandse geschiedenis één triest verhaal van schending van artikel 55 - nu 42 - van de grondwet door de staatshoofden tot en met het droevige en schandelijke resultaat dat Amsberg in 2009 zijn verhaal door Balkenende in de Kamer liet voorlezen, in plaats ervan dat de premier dat schunnige gedrag openlijk kapittelde, na eerst tevoren en grondig de hele familie Amsberg de oren gewassen te hebben voor hun constant staatkundig wangedrag.

Zó ver is de erosie van de ware betekenis van de grondwet al gevorderd dat geen enkel politicus die enkele weken geleden in de Kamer in dat ontluisterende debat optrad, enige kennis van zaken bleek te bezitten.

Het is dus triest gesteld met de kennis van - de geschiedenis van - het staatsrecht. Met het oog op een op handen zijnde grondwetsherziening, kan het dan ook geen kwaad al die voorstanders - ook in de kringen van Pro Republica - erop te wijzen dat een eventuele invoering van een ceremonieel koningschap de situatie ten principale niet verandert. We beginnen dan gewoon weer bij 1848.
De dames en heren van de monarchie - elke monarchie - zullen net zo lang blijven rotzooien als ze kunnen en daarbij altijd wel Lubbersen, Koks, Balkenendes, Kanten, Spiesen, Timmers, Van Beeken en Pechtolds aan hun zijde vinden.

Pro Republica heeft een veel simpeler en betere oplossing dan een cermoniëel koningschap, die ook de ministeriële veranwoordelijkheid oplost van die familieleden die geen lid zijn van de interne kliek, het zogenaamde 'Huis': schaf de gehele monarchie af, dan ben je definitief verlost alle ministeriële verantwoordelijkheden.

In de Middeleeuwen baden de mensen om verlost te worden van alle kwaad: pest, hongersnood en oorlog.

Leo Brabanticus voegt daar motu proprio aan toe: 'libera nos Domine a regibus'. Verlos ons Heer van de monarchen opdat we dan tegelijk van de ministeriële verantwoordelijkheid af zijn.




Pro Republica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot Pro Republica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Lees eerst onze huisregels.
Uw reactie wordt gemodereerd. Om er zeker van te zijn dat u een persoon bent en geen spam-robot,
vragen wij u voor het reageren een eenvoudige rekensom op te lossen.


Plaats een reactie
 
naam
e-mail
Commentaar
 
  Maak de som af: "zeven min twee is"   
 


republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander