Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie

Leo Brabanticus 128, 06.10.2009 - Van de prins wél kwaad?

Leo Brabanticus

EEN STEENRIJKE AMSBERG IN EEN STRAATARM MOZAMBIQUE

Twee mensen, 'verbonden aan de VU in Amsterdam' - er staat niet bij in welke kwaliteit - schrijven in de Volkskrant van 3 oktober dat het verhaal van de rijke Amsberg die arme Afrikanen opzij schuift in zijn hang naar luxe vakantiepret 'slecht onderbouwd' is.

Let wel: er staat niét dat de berichten niet juist zijn, maar alleen dat de bedenkers van dat verhaal betere argumenten hadden moeten zoeken.

Ik ben zo vrij vast te stellen dat de argumenten die van begin af aan zijn aangevoerd om in Machangelo het vakantiehuis te bouwen afkomstig waren van Amsberg zelf, die op 12 juli 2008 - een dag na een 'toelichtingsbijeenkomst' in Wassenaar met de Vereniging Verslaggevers Koninklijk Huis (VVKH), waarvan naast de heer Amsberg de Volkskrant-journalist Hoedeman gezegd wordt de oprichter, motor en actiefste lid te zijn geweest - aan vrienden en geburen bekend maakte dat het 'overwegingen van privacy' waren geweest die hem tot deze keuze hadden gebracht. Hij wilde namelijk een ongestoorde koninklijke vakantie.

Nu kletst die man wel meer uit zijn nekharen. Zo als deze week nog toen hij aan een Amerikaanse journalist vertelde dat hij 'nooit vakantie' had en iedere dag 24 uur per dag werkte. We moeten oppassen met alles wat Amsberg fantaseert.

Met name ook aan het te pas en te onpas in de mond genomen woord 'privacy' dienen we niet al te zwaar te tillen. Waar gewone mensen onder privacy datgene verstaan wat tot de WC- en badkamer-intimiteiten behoort - eventueel aangevuld met fiscale en medische beroepsgeheimen mits deze niet de staatsbelangen in gevaar brengen - rekken de Amsbergers het begrip privé op tot 'alles wat wij doen en laten en waarvan wij vinden dat dat het volk geen snars aangaat'. Het is zoals Pro Republica het op onze website elke dag als vaste stelregel van de Amsbergers afdrukt: 'wat weet dat deert'.

Amsberg zei verder dat de liefde voor Afrika hem in de genen zat, ten bewijze waarvan hij o.a. opa Lippe noemde, wat niet zo handig was daar deze schavuit voornamelijk geïntereseerd was in het neerschieten van Afrikaanse olifanten en het - al dan niet speciaal voor hem ingevlogen - vrouwelijk schoon.

Alsof deze argumenten nog niet voldoende waren om aarzelende burgers ervan te overtuigen dat het vakantiehuis in Machangulo een meer dan bona fide zaak was, haalde Amsberg nog eens zijn dochtertjes van stal, die hij zo jong mogelijk wilde laten kennis maken met de 'natuurlijke rijkdommen en de zo totaal andere omstandigheden waaronder de bevolking daar leeft' (Volkskrant 15.7.2008).

Zijn nog het meest overtuigend bewijs was echter dat hij, ook al doctorandus in de geschiedenis, zijn ervaring als internationaal befaamd watermanager hem bij de koop uitstekend van pas kwam. Bedoelde de man daarmee dat hij beter dan wie ook in staat was de waterkraan open te draaien of het toilet door te spoelen?

Tot zover dus Amsbergs eigen argumenten bij de aankoop van de bouw.

Iedereen - behalve de auteurs - weet hoe van begin af aan luide protesten opklonken zowel in Nederland als in Mozambique tegen het vakantieproject. Niet alleen heette het plan door en door corrupt, vooral was er vanaf begin de 'landkwestie', die in Nederland van begin af aan met argusogen gevolgd is.

Het staat volstrekt buiten kijf dat de natuurbeschemers, verenigd in de milieorganisatie Justicia Ambiental onder leiding van de jurist Carlo Serra met droefheid de ontwikkling gade sloegen, dat de lokale bevolking nauwelijks bij de bouw betrokken was, geen of weinig voordeel van het project genoot en er van alle toezeggingen geen bliksem terecht kwam.

Volgens de twee geleerde (?) schrijvers wijst de onrust onder het Nederlandse volk en in de Tweede Kamer er op dat het Nederlandse volk terzake 'in sprookjes gelooft' - dat staat er echt: op pag. 9 van de Volkskrant -, t.w. het spookje van de slechte, rijke man die een arme zijn brood en grond ontneemt, om der wille van zijn eigen pleziertjes. Ik ken die genoemde koning Achab niet, wellicht wordt hij genoemd in het Oude Testament - is dat tegenwoordig een bundel sprookjes? - maar zie met de beste wil van de wereld niet waarom dat oude 'sprookje' een argument is voor de verklaring van de commotie die Amsberg in dit geval - en in vele andere zaken - voortdurend oproept.

Wanneer de - al twee jaar in Mozambique wonende auteurs - in hun relaas van fictie naar feiten over gaan, weten zij van de fundamentele landkwestie, die de oorzaak is van de momentele burgeroorlog, niets anders te zeggen dan dat er op Mozambique verschllende soorten van grondbezit bestaan en dat de traditionele boeren, de lokale leiders en de staat concurrerende belangen hebben.

Wanneer de auteurs aan een oplossing hadden wilden meewerken, hadden zij voor zij aan hun verhaal begonnen eerst precies moeten vaststellen over welke vorm van landbezit het hier ging. Dat was kennelijk te moeilijk.

Daarom geef ik hier de stand van zaken zoals de meeste de kranten die hebben geschetst. Het project omvat over een lengte van 200 (!) km de bouw van 67 grote woningen aan de oceaan en 53 kleinere, verder het binnenland in, een landingsstrip voor het 'internationale luchtverkeer', een 7-sterrenhotel met 200 bedden, 2 kleinere 'lodges' en een aantal kleine schooltjes, een EHBO-post en 2 marktplaatsen. Het gebied waar zich dit alles zou moeten voltrekken, is in 1992 door de Verenigde Naties op de lijst gezet van de 200 belangrijkste ecoystemen ter wereld.

De regeringsconcessie bedroeg 10.000 hectare grond, wat, zelfs volgens Panorama Investors - dat de infrastructuur aan legt -, veel te veel was. Al in de herfst van 2008 circuleerde het bericht dat de regering mede in verband met de onrust onder de bevolking 40% van de grond wilde teruggeven.

Omdat er nergens melding van wordt gemaakt, moeten we raden hoe in dit gebied de eigendomsverhoudingen lagen. Als ondeskundige op grote afstand gis ik dat het hier ging om relatief onafhankelijke boeren, die door de autoriteiten onteigend zijn.

Een goed onderzoeker zou echter daarmee begonnen zijn. Of met het bestuderen van de inheemse taal.

Als je dan daar twee jaar woont, zou toch tennminste die landkwestie geanalyseerd kunnen zijn: ging het om geheel zelfstandige kleine boerjes of om werklieden op staatsbedrijven, was de schadeloosstelling te gering, was het überhaupt overal even duidelijk van wie de grond was en hadden de projectleiders het recht en de mogelijkheid de traditionele bewoners weg te jagen?

Hoe dan ook, we weten het nu niet.

Dat weerhield de auteurs niet ervan partij voor Amsberg en zijn rotgenoten te kiezen maar ze kweten zich niet van hun plicht hun visie met gecontroleerde feiten te onderbouwen. Nu doen ze precies wat ze hun tegenstanders verwijten.

Vervolgens proberen de auteurs de kritiek op Amsberg te ontzenuwen door er op te wijzen dat klagende mensen daarmee nog niet ook de werkelijke slachtoffers van de villabouw zijn. Al die mensen, die voor de televisie kwamen, zeggen de auteurs, spraken Engels. Dat konden dus geen arme mensen geweest zijn. Terecht.

Maar, vriend en vijand zullen, zo vermoed ik, altijd eerst contact zoeken met mensen die ze kunnen verstaan.

Het probleem is niet zozeer dat al die 'ongeciviliseerde' inlanders geen Engels spreken, maar dat die wél geciviliseerden de inheemse talen niet kennen. Misschien zelfs niet eens het Portugees.

Niettenin hebben de auteurs hun conclusie klaar: 'zolang wij we niet met elkaar er over kunnen praten, wie de werkelijke slachtoffers waren, moeten we die rijke Europeanen en op zijn minst - (waarom?) Amsberg het voordeel van de twijfel geven.

Dan komt de gewaagde en onzinnige conclusie dat het verhaal van van de rijke witte man versus de arme Afrikaan meer zegt over ons simplistisch beeld van Afrika en de kwaliteit van de media dan over de wijsheid van Amsberg c.s.




Pro Republica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot Pro Republica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Lees eerst onze huisregels.
Uw reactie wordt gemodereerd. Om er zeker van te zijn dat u een persoon bent en geen spam-robot,
vragen wij u voor het reageren een eenvoudige rekensom op te lossen.


Plaats een reactie
 
naam
e-mail
Commentaar
 
  Maak de som af: "zeven min twee is"   
 


republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander