Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
Ingezonden brief
Webredactie / Leo Brabanticus

Leo BrabanticusLeo Brabanticus heeft ons verzocht de onderstaande reactie te plaatsen. Het is een antwoord op de kortzichtige aantijging jegens hem, als zou hij zijn 'eed aan mevr. Amsberg' hebben gebroken. Een informatieachterstand staat nu eenmaal bijna altijd garant voor onzinnige opmerkingen, zo ook in het onderhavige geval. Vandaar ter instructie van allen:

 

'Ik ben Johannes Uw broeder'

Nauwelijks lees ik commentaren op wat ik geschreven heb. Het is niet zo dat ik als een Talleyrand in slaap val bij het lezen van tegen mij geschreven artikelen. De situatie is anders: ik ben er niet in geïnteresseerd. Bovendien kost het werk bij Pro Republica mij — en iedere medewerker van onze voortreffelijk geleide organisatie — te veel inspanning en tijd dan dat we ons kunnen veroorloven dwaalwegen in te slaan.

Nu echter iemand beweert dat ik — in diens aanvalsterminologie — 'spuw in de bron waaruit ik gedronken heb', mijn 'eed aan mevrouw Amsberg heb gebroken' en ik 'niet vies ben van een militair pensioen', verweer ik mij.

Ik heb mijn hele leven gewijd, gedachtig het mij van huis uit meegegeven 'beati sunt pacifici' - 'zalig zijn de vredebrengers: zij zullen het rijk Gods beërven'-, aan het bestuderen van het vraagstuk van oorlog en vrede door de eeuwen heen en het bevorderen van de wereldvrede.

Ik raakte ontzet over de slechtheid (1) van koningen en andere regeerders, die omdat zij politieke kwesties niet vreedzaam konden oplossen, naar zinloos geweld grepen, (2) van het militair-industriële complex dat miljarden en miljarden verdient aan wapenproductie voor en wapenhandel met vriend en vijand en (3) van de generaals en admiraals die van het moorden hun beroep hebben gemaakt. Nog meer ontsteld was ik over de domheid van het volk, dat zijn jeugd op de slagvelden liet dood bloeden.

Ik heb mijn op wetenschappelijke basis getrokken conclusies nooit voor me gehouden. Integendeel. Toen de gouverneur van de KMA — voorzitter van de vereniging 'generaals en professoren voor de vrede' – mij destijds polste voor een associated professoraat aan de KMA met als leeropdracht de geschiedenis van de Koude Oorlog wist iedereen waaraan hij met mij toe was. De betrokken eed-afnemer op het ministerie heb ik gezegd dat evenmin als de geschiedenis eeuwigheidsrelaties — eeuwige edicten of eeuwige vriendschappen – kent, er ook geen eeuwige verbonden kunnen bestaan tussen de mensen onderling, ondanks alle mooie woorden en goede bedoelingen.

Bovendien heb ik mijn studenten-sergeanten — aan het begin van elk nieuw collegejaar — voorgehouden dat ze van mij geen traditioneel verhaal zouden horen wat jaar in jaar uit werd afgedraaid maar wel een strikt persoonlijk, weinig traditioneel geluid binnen de krijgswetenschap mochten verwachten.

Ik vertelde dat de enige bedoeling van mijn colleges was dat de studenten zouden leren nadenken, eigen oordelen zouden vormen en niet meer na zouden brabbelen wat de generaal of de kolonel hun te geloven voorhield. Mijn onderwijs was niet geslaagd wanneer zij gedachteloos his masters voice napraatten, maar pas wanneer zij hadden leren denken ook als het resultaat daarvan anders was dan dat van mij. Kort gezegd: iedereen kon slagen mits hij had nagedacht. Maar o wee als je mij napraatte om te kunnen slagen.

Ik heb nooit officieel van welke collegae ook ooit enige openlijke opmerking over mijn colleges gehoord. Ik zou ze trouwens weggespoeld hebben. Wel weet ik dat er af en toe een collega, die nog niet tot mijn enkel reikte laat staan in mijn schaduw kon staan, laatdunkend over die 'pacifist' dacht. Ik weet echter ook dat de cadetten graag op mijn colleges kwamen. Ik heb noch inhoudelijk noch in mijn wijze van doceren ook maar iets veranderd. Op 65-jarige leeftijd was ik nog even modern of even conservatief als toen ik begon.

Ik haal hier één herinnering op waaraan een oudstudent mij onlangs herinnerde. Het college ging over het Midden-Oosten, waar — naar mijn stellige overtuiging — de Derde Wereldoorlog eens zou uitbreken en waarover dus een totaal nieuw denken vereist was. Het was in het begin van de jaren '60. Als voorbeeld van wat ik bedoelde met een nieuwe aanpak van de wereldproblematiek vertelde ik zeer onder de indruk te zijn van de kwaliteiten van de onlangs gekozen nieuwe paus — 'een man, van God gezonden, wiens naam Johannes was'. Deze oude, broze man had onlangs de liturgie van Paaszaterdag ontdaan van middeleeuwse antisemitische insluipsels, waarvan er één het gebed 'Oremus et pro perfidis Judaeis'- 'laten wij bidden voor de trouweloze Joden' — was, dat ik weet niet hoe lang in alle katholieke kerken was gezongen. Johannes had deze tekst veranderd in 'Oremus pro Judaeis, fratribus nostris'.'laten wij bidden voor de joden, onze broeders'.

Tijdens de paasplechtigheden in de Sint Pieter zong een meedogenloos ouderwetse kardinaal de Middeleeuwse tekst. De paus die op het priesterkoor toeluisterde, greep in, sloeg met zijn stok op de grond en riep de celebrans: 'renovate' toe: 'opnieuw, opnieuw'. Iedereen in de kathedraal hield de adem in: hier botste het nieuwe op het oude en de gehele wereld was er getuige van. De kardinaal, rood aanlopend, zette opnieuw in: 'Oremus pro perfidis Judaeis', waarna Johannes opstond, naar het altaar strompelde en met zijn door kanker aangetaste en trillende stem 'o-re-mus-et-pro- pro-Ju-dae-is fra-tri-bus-nos-tris' zong. Het was ongelooflijk. Iedereen kreeg de tranen in de ogen en niet alleen in de Sint-Pieter.

Zo stond daar in Breda een schoolmeester met tranen doorlopen ogen in een mudvol lokaal van een militair opleidingsinstituut nieuwe wereldpolitiek te doceren. Het was onvergeeflijk. Ook de studenten van wie weinige katholiek waren, waren diep ontroerd, toen hun voorganger snikkend in het Latijn opriep 'laten wij bidden voor de joden, onze broeders'.

Meent niet dat dit een kortstondige bevlieging is geweest. Heel mijn leven heb ik de tegenstanders opgezocht. Ik schreef over onze Indonesische vrienden en bezocht honderden gemeenten in communistisch Polen; dat een van de belangrijkste leden van het Warschaupact was. In Nederland werd ik voor landverrader en communist uitgemaakt en achter de Oder-Neisse vreesde men de eerste jaren dat deze NATO-professor uiterlijk enkel officieel met geld, kleren en voedsel kwam maar in werkelijkheid een atoombom in zijn achterzak had. Later heeft de Poolse president Kwasniewski alles goed gemaakt:

Ik heb mijn idealen nooit verkwanseld. Terwijl welen zich bij ons Polenwerk aansloten om er zelf in relaties, aanzien en promoties beter van te worden, heb ik immer vastgehouden aan het primaire ideaal: vrede op aarde. Aan alle mensen van goeden wil.

Wanneer ik me nu inzet voor Pro Republica is dat niet om de familie Amsberg persoonlijk te verdrieten maar louter omdat vorsten — alle vorsten – een besmet verleden hebben en nimmer ooit meer vertrouwd kunnen worden, zoals de historia hodierna iedere dag opnieuw leert. Hun verleden en heden zijn tegen hen.

Ik heb nooit een eed gebroken. Ik heb nooit in de bron gespuwd waaruit ik gedronken heb en heb hard voor mijn pensioen gewerkt.

Leo Brabanticus




Pro Republica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot Pro Republica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Lees eerst onze huisregels.
Uw reactie wordt gemodereerd. Om er zeker van te zijn dat u een persoon bent en geen spam-robot,
vragen wij u voor het reageren een eenvoudige rekensom op te lossen.


Plaats een reactie
 
naam
e-mail
Commentaar
 
  Maak de som af: "drie plus een is"   
 


republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander