Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Zoete lieve Gerritje
Ton Biesemaat

Farben was Hitler and Hitler was Farben.
Senator Homer T. Bone, 1947 (Senate Committee on Military Affairs)

Op de website Kleintje Muurkrant loopt inmiddels al enkele maanden een interessante maar ook moeten we toegeven heel ingewikkelde serie genaamd 'Naar de kloten'. Inmiddels zijn er al 19 delen verschenen. De serie draait hoofdzakelijk om Gerrit Reede, Hauptmann van de Abwehr (Duitse militaire inlichtingendienst), spion en een hoofdrolspeler in de stadhoudersbrief-affaire. Spionage blinkt uit in intriges, schemerwerelden en desinformatie dus we kunnen het Kleintje Muurkrant niet kwalijk nemen dat het zo'n onontwarbare historische kluwen is.

In mijn boek 'Bernhardgate' komt die Gerrit Reede ook prominent voor. Veel informatie kreeg ik enkele jaren geleden van de schrijver van de huidige serie artikelen op Kleintje Muurkrant. Hij is een voormalige journalist die door zijn speurwerk naar het onfrisse verleden van zur Lippe op een zijspoor werd gezet. Laten we zeggen dat hij begin jaren tachtig een onofficieel afgekondigd Berufsverbot opgelegd kreeg, en tot de bedelstaf werd veroordeeld, de bijstand in en zodoende werd kaltgestellt. Dat was in die jaren een beproefde methode. Ik ken een ander voorbeeld van een Nederlandse journalist bij het Haarlems Dagblad die in die tijd door zijn speurwerk naar de Prins der Nederlanden ontslagen dreigde te worden. Uiteindelijk ging hij verplicht op vakantie en mocht zich niet meer bemoeien met gewroet naar zur Lippes gekonkel. Wellicht dat de statuur van zijn vader in de Hilversumse TV-wereld meer onheil voorkwam.

In de Kleintje Muurkrant-serie rondom Gerrit Reede van de nu van zijn AOW genietende journalist komen zaken voor die ik ook onafhankelijk kon checken als het ging om het Spiel rondom de zo beruchte stadhoudersbrief van de Prins der Nederlanden aan de rijkskanselier A. Hitler. Zo kwam ik op het spoor van een oude dame te Maastricht die mij onafhankelijk van de Kleintje Muurkrant-journalist vertelde over de rol van Gerrit Reede1. Ze leverde mij ook foto's waarop volgens haar iemand stond die Gerrit Reede was. De journalist van Kleintje Muurkrant bevestigde dat het Gerrit Reede was die hij eind jaren zeventig nog had ontmoet en gesproken (in demente toestand) in een verpleegtehuis.

Gerrit Reede

Topspion Gerrit Reede viert na de oorlog gezellig kerstmis

In de huidige serie 'Naar de kloten' gaat het bijvoorbeeld om de rol van Gerrit Reede als Verwalter van de metaalfirma NV Montaan. Een nogal belangrijke Nederlandse firma voor de Abwehr. In die firma hielden figuren toezicht zoals Hermann Schmitz, Richard Merton, Alfred Flesche en Franz Koenigs. Het zegt u waarschijnlijk niet veel maar het is tamelijk relevant.

Hermann Schmitz was één van de top financiële tovenaars van de machtige Duitse chemie-multinational IG Farben, zo ook Richard Merton die ondanks zijn Joodse afkomst tegen beter weten in IG Farben het glorieuze Derde Rijk binnenleidde. Nu moet u weten dat Bernhard zur Lippe zijn spionageloopbaan begon bij IG Farben, bij de geheim- en speurneuzen van NW7 wel te verstaan. Die club werkte nauw samen met de Abwehr van admiraal Canaris. Hoofd van NW7 was Max Ilgner, een neef van Hermann Schmitz. Ilgner en Schmitz kregen na 1945 bij het IG Farben-proces in Neurenberg een paar jaar aan hun broek. Daarna konden deze heren hun loopbaan weer voortzetten waarbij Ilgner beweerde geestelijke te willen worden maar toch maar politiek consultant werd. Het was overigens Max Ilgner die tijdens het IG Farben-proces ene Prins Bernhard zur Lippe aanwees als contactpersoon voor zijn spionnenclub. Hij doelde toen op Bernhard als Nederlands prins werkend voor de Nazi-spionagediensten2. Het IG Farben-netwerk dook in 1976 bij de Lockheed-affaire weer op zoals niet alleen de naam zur Lippe aangaf.

Keren we terug naar de serie 'Naar de kloten'. Alfred Flesche was ook al zo'n economische hot shot en tweede man van de Abwehr in Nederland. Hij kende Gerrit Reede heel erg goed en zat in de bank 'Rhodius Koenigs'. Daarin zat dus ook - zoals de naam reeds aangeeft - Franz Koenigs, ook een gepassioneerde kunstverzamelaar die in het begin van de oorlog onder de trein liep. Flesche had een Joodse vriendin en resideerde na 1945 op een landgoed aan de Rijn. In de oorlog verbleef hij aan het Haagse Florapark, naast een pand waar op het einde van de oorlog de kleine Felix Rhodius, de latere directeur van het Kabinet der Koningin, een naam in de vastgoedfraude en het ombudsman-onderzoek naar De Roy's klachten, ter wereld kwam. Want inderdaad: de familie Rhodius zat in de spionagebank Rhodius Koenigs die ondermeer het Duitse onderzoek naar een atoomwapen financierde. Na de oorlog ging de aangebrande bank door het leven als de Bank Van Vloten & De Gijzelaar. Maar de Rhodiusjes zaten nog steeds vrolijk in deze bank die weer rond 1950 dreigde te worden aangeschaft door een zekere zur Lippe, Prins der Nederlanden3. De thesaurier aan het hof ging dat wat te ver en kon het onzalige idee tot op zekere hoogte torpederen zodat de zur Lippe-vrind Ernst van den Beugel via de Labouchère-bank het zooitje kon overnemen. Mooi toch dat we dan begin 2000 een Rhodius zien terugkomen in de inner circle van Beatrix. Maar dat zal wel toeval zijn.

Wie zich aangetrokken voelt tot het ontwarren van de spionage-kluwen rondom zur Lippe bestudeert de serie 'Naar de kloten' (zie Kleintje Muurkrant en gebruik de zoekfunctie). Blijf ik zelf echter met de vragen zitten waarom in Nederland de naam van prins Bernhard nog steeds wordt hooggehouden via stichtingen, fondsen, legeronderdelen, veteranendag en een plaatsje ingericht in de graftombe te Delft met een groet van overscherende F16's en een Spitfire. Al sinds 19764 weten we dat dit koninklijke symbool niet deugt.

 

 


1 Na te lezen in 'Bernhardgate' en in ons magazine: nummer 2 van Respublica.
2 In die jaren vlak na 1945 was zur Lippe's lidmaatschap van de NSDAP en SS al bekend, de Nederlandse regering probeerde de spionageprins van de ledenlijst van de NSDAP te halen maar de Amerikanen hadden daar geen zin an. Ook de stadhoudersbrief was toen al bekend binnen een beperkte kring die er mee speelde. Gerrit Reede probeerde zo ook zijn nek te redden.
3 In die tijd had zur Lippe warme belangstelling voor nucleaire zaken en is zijn bemoeienis met Perons Argentijnse atoombom-ambities opmerkelijk. Bij dat laatste was ook Philips betrokken.
4 De Lockheed-affaire.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander