Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  

Voldemort
Miranda Ungula

Lang geleden leefde er eens een hele machtige koning. Ministers, staatssecretarissen bogen als knipmessen voor hem en zelfs andere koningen respecteerden hem zeer: wat hij zei was wet.
Nu was er alleen één klein, maar merkwaardig probleem. Deze oppermachtige koning was namelijk straat- en straatarm. Hij bezat werkelijk nog geen luis om dood te knijpen, zó arm was hij. Wanneer hij in zijn hermelijnen mantel door de Dorpsstraat fietste ontging hem het gegiechel niet. Het was inderdaad ook een tweedehandsje uit de kringloop. En als hij dan bij de bakker in de rij stond om te bestellen, klonk er zelfs zacht gegniffel over de versleten plekken op zijn mantel. Vooral bij de ellebogen was het erg. Toen de bakkersvrouw beleefd vroeg wanneer hij nu eindelijk eens een keertje de openstaande rekening kwam betalen, begon hij blozend te smoezen over zijn kroon bij de lommerd en maakte dat hij zo snel mogelijk wegkwam...

Lang geleden leefde er eens een hele rijke koning. Schat-hemel-rijk, zo kon men wel stellen. Uit louter verveling liet hij nog maar eens een paleis bouwen, ditmaal geheel uit Aziatisch marmer opgetrokken en alle kranen waren van het zuiverste Afrikaanse goud. Hij reisde de hele wereld over en iedereen verwonderde zich over zo'n overdaad aan pracht en praal.
Nu was er alleen één klein, maar merkwaardig probleem. Deze steenrijke koning bezat namelijk geen enkele macht. Hij had helemaal niets te vertellen. Niemand luisterde naar hem, althans, niet anders dan hoe je naar ieder ander luisterde. Staatssecretarissen hoorden hem uit goed fatsoen nog wel aan, maar ministers hadden doorgaans geen tijd voor de vorst. Zelfs de arbeiders die weer eens een kasteel voor hem bouwden gingen gewoon hun eigen gang. Deze puissant rijke koning kon het zelfs niet verhinderen dat de bouwvakkers hem na verloop van tijd bij zijn voornaam gingen aanspreken...

U ziet: dit wordt helemaal niks. Deze sprookjes kloppen van geen kanten. En iedereen ziet ook meteen waarom. Bij de eerste koning gaat het al fout als hij in de rij bij de bakker staat, want zijn almacht zou hem automatisch naar voren schuiven. De tweede koning zou zijn brutale arbeiders gewoon salaris kunnen inhouden of zelfs ontslaan. Geld en macht zijn twee kanten van één en dezelfde medaille. Hoe meer geld, des te meer macht en omgekeerd.

De familie Van Amsberg zit in een benarde situatie. Hun miljardenvermogen wordt waar maar mogelijk ontkend, zoals Bernhard het indertijd voor Forbes omlaag loog, zo deed de RVD dat deze maand voor Quote. Het enige échte meningsverschil gaat om het aantal miljarden dat zij bezitten. Maar waarom doen ze dat eigenlijk, is rijkdom soms iets om je voor te schamen? Immers, de laatste jaren tekent zich juist een trend af om met je rijkdommen te koketteren. Maar in Amsbergs geval is er wel reden om hun perverse materiële overdaad  weg te relativeren. Niet eens vanwege de vaak duistere herkomst - hun miljoenenuitkeringen zijn in dat verband slechts een spreekwoordelijke druppel op de gloeiende plaat - maar vanwege het synoniem voor hun macht. Enerzijds proberen ze er van alles aan te doen hun onderdanen te laten geloven dat zij 'eigenlijk' geen politieke macht hebben, maar zodra iemand hun plaats in regering of Raad van State ter discussie stelt reageren ze alsof ze door een wesp gestoken worden.

Het initiatief om alle honderdvijftig parlementariërs voor een dinertje op paleis Noordeinde uit te nodigen is dan ook geen uitdrukking van hun geld, maar wel van hun kennelijke macht. Wie besluit te gaan wordt onherroepelijk kaltgestellt. Zoals toenmalig Volkskrant-columnist Ronald Plaskerk uit de losse pols wist voor te rekenen dat een Oranjevermogen van circa € 9 miljard aardig in de juiste richting kwam, ook vakkundig door de familie werd kaltgestellt door op de foto met Willem-Alexander en Máxima in Antarctica te gaan staan lachen. Zo, kereltje, van jou horen we tenminste geen enkel overtogen woord meer. Aldus geschiedde. Het is een sigaar uit eigen doos, iets anders is het namelijk niet: zowel het paleis als iedere lakei, tot het gepoetste zilver en iedere opgediende aardappel is door de gasten betaald. Nu de onzin van een wuiftochtje met de Groene Draeck op de Zaanse Schans niet meer helpt om de publieke opinie nog hun kant op te draaien, grijpt de familie naar hun allerlaatste redmiddel. De 150 gekozen vertegenwoordigers van het morrende plebs worden rechtstreeks aangesproken over knellende kwesties - waarvan Machangulo wel het nijpendst is.

A propos, Machangulo. Hoe ver macht kan reiken? Sinds enige dagen bestaat de locatie 'Machangulo' ineens niet meer in Google Maps en Google Earth. Gek hè? Net zoals bij Harry Potter de naam Voldemort niet mag worden uitgesproken, wordt thans de Afrikaanse vakantielocatie van het kroonprinselijk paar op magische wijze bezworen. Wie dat woord in Google Maps intikt komt uit in... jawel, Den Haag! Inderdaad, gewoon op Noordeinde 68, het paleis waar onze volksvertegenwoordigers deze maand een vorkje mee gaan prikken. Enig idee wie je daarvoor 'eventjes' bij Google zou moeten bellen om zoiets voor elkaar te krijgen? Nu alleen die stoute Microsoft nog, want wie daar 'Machangulo' intikt komt terecht bij zonovergoten witte stranden in het door-en-door corrupte Mozambique.

Inmiddels is de chaos compleet: terwijl Beatrix vanuit Mexico lekt dat zij van het begin af aan haar twijfels had over het Afrikaanse vastgoedproject, verklaart de Mozambikaanse minister van Toerisme Fernando Sumbana Júnior ineens - als een duveltje uit een doosje - dat zijn land er juist erg blij mee is. Drie communicatieadviseurs met één mond te laten spreken is kennelijk wat teveel gevraagd. Dan wordt het plotseling ordinair slecht liegen.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander