Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Pro Republica, Verwoorder van de Republikeinse Onvrede of meer dan dat?
door C.V. Lafeber

Deel 2

In het eerste deel van dit artikel werd geconstateerd dat op grond van wat we van het parlementaire debat van 8 oktober hebben gezien en gelezen, er met deze regering en vooral met de gekozen volksvertegenwoordiging geen enkel spoedig zicht is op een fundamentele verandering van ons landsbestuur. De broodnodige omzetting van een erfelijk koning naar een gekozen president kan zo nog jaren en jaren voortslepen. De armzalige vertoning van een visieloze premier, die evenmin opgewassen is tegen maar wat aan kwakende Kamerleden als tegen de hondsbrutale Amsbergers, die gewoon doen wat zij willen en hun voornemens dan ook nog door de minister-president laten voorlezen, was een 'typische Haagse schijnvertoning', 'een circus', zo citeerde rediviva Laura Starink in het NRC, van wie ik hoop dat ze zich nog vaak bij de lezers meldt, enkele hooggleerde deskundigen.

Los nog van de vraag wanneer in Nederland de republiek zal worden uitgeroepen, het vraagstuk van de ministeriële verantwoordelijkheid voor het gedrag van het staatshoofd dient onverwijld duidelijk te worden geregeld, al zal dat in een republiek aanzienlijk gemakkelijker gaan dan met die onhandelbare Amsberg/Zorreguieta-clan.

Hoe dan ook, de politieke lamlendigheid die in de Kamer tentoongespreid werd, was zó groot dat iedere zichzelf respecterende burger zich afgevraagd zal hebben, hoe lang de Amsbergers nog kunnen doorgaan met het dwarszitten van de minister-president, het treiteren van de volksvertegenwoordiging en het trotseren van de publieke opinie.

Machangulo, waarvan iedereen dacht dat Amsberg er over moést uitglijden, althans waar de monarchie zoveel onherstelbare averij zou oplopen dat zij zich daarvan niet meer kon herstellen, werd op die 8 oktober de domme triomf van de Eikenhorst, zijn bewoners en hun daar vergaderende lakeien.

Pro Republica, dat van meet af aan zoveel tijd en energie heeft gestoken in de bestrijding van dit symbool van de arrogantie, van de decadentie en van het onverantwoordelijk handelen van de Amsbergers, heeft zich op die genoemde datum in alle oprechtheid afgevraagd of de weg van voorlichting via onze website - hoe ongelooflijk succesvol deze op zich ook is - om de buitenwacht duidelijk te maken welk een gezwel midden in ons staatsbestel woekert, wel de juiste is. En als het antwoord daarop bevestigend is, is het de vraag of die gekozen weg niet te lang is voor ons en het republikeinse denken in ons land.

Kabinet en parlement waren en zijn immers ziende blind en de Pro Republica-delegatie die ervan getuige wilde zijn van hoe de Kamer de bijl aan de wortel van de ontaarde monarchie zou leggen, moest met tranende ogen en bloedend hart vaststelen dat al dat werk, al die brieven, al die telefoontjes en gesprekken, niets, helemaal niets hadden uitgehaald. Zelfs 'onze' ijzersterke Machangulo-kaart bleek niet eens een speelkaart te zijn, laat staat een troefaas, wat we hadden gedacht en stilletjes gehoopt.

En toen verscheen zaterdagmorgen j.l. de Volkskrant, ja, u leest het goed, de Volkskrant, waar twee relatief nieuwe verslaggevers - ze heten Merijn Rengers en John Schoorl - met hun grondig bronnenonderzoek en hun recht-toe-recht-aan verslaggeving de ware geschiedenis van het 'droomhuis' in Mozambique uit de doeken werd gedaan1. De onfrisse jetsetvriendjes van de Amsbergers stonden genadeloos te kijk. Zij waren kennelijk de 'Afrikaanse genen' geweest van Amsberg en zijn vrouw, die aan de wieg hadden gestaan van het Machangulo-project, dat zo bleek, nu nog helderder, niet meer dan een slecht verkooppraatje voor het Nederlandse publiek was geweest. De Volkskrant heeft met deze publikatie haar reputatie als kwaliteitskrant herwonnen en tegelijk haar geniepige aanslag op het voortbestaan van Pro Republica en daarmee van de republikanisme ten dele gecompenseerd. Pro Republica heeft echter recht op meer. Het is altijd ons ideaal geweest samen met progressieve journalisten op te trekken.

De genoemde artikelen over Machangulo waren daarom zo welkom omdat dit breekijzer, dat door Balkenende en de Kamer vreugdevol bij het oud roest was gesmeten, nu door mensen - die in feite onze felste tegenstanders zijn - van die vuilnisbelt is weggehaald en weer in gebruik genomen. De mondiale en mondaine Überklasse, zoals Rengers en Schoorl de op het paradijselijke schiereiland neerstrijkende kapitalisten - onder wie een zekere Flick, telg van de beruchte nazifamilie - die dachten hier totale rust, volmaakte privacy en een sfeer van 'toffe jongens onder elkaar' aan te treffen, waarvoor ze miljoenen op tafel hebben gelegd, noemde, zijn meedogenloos ontmaskerd.

Dat niet alleen. Terwijl het project juist rust behoeft, krijgt het o.a. door de Nederlandse agitatie en publicaties een steeds negatiever belangstelling. Al die journalisten die komen kijken en publiceren over de stinkendrijke kopers, de frauduleuze investeerders, de chaotische administratie en organisatie, de spanningen tussen de Machangulo SA en de bevolking, de incompetentie van de directeuren, de onbekendheid met de Afrikaanse wereld bezorgen de internationale 'jetset' slapeloze nachten en koude rillingen. Rengers en Schoorl vermelden dat de maatschappij zelfs een speciale bestuursvergadering heeft belegd 'om de berichtgeving te keren'. Er schijnt een communiqué gefabriceerd te zijn dat iedereen moet duidelijk maken hoezeer Machangulo 'een prachtig en idealistisch project is zonder enig winstbejag'. Gelove wie het wil geloven.

Waar het nu om gaat is die talloze bezoekers van onze website, die zich achteraf afvroegen wat voor zin het heeft gehad zo veel energie te steken in de verwoording van de republikeinse onvrede en daarbij enkele speerpunten - waarvan Machangulo van begin af aan een belangrijke is geweest - centraal te stellen, erop te wijzen hoeveel waar- en wijsheid er kennelijk schuilt in een van de weinige dogma's die de historische wetenschap kent, nl. dat 'in de geschiedenis nooit iets voor niets gebeurt'. Onze activiteiten ten aanzien van Machangulo kregen dan toch na afloop van de wedstrijd toch het resultaat dat Machangulo de spijker aan de doodskist der Amsbergers is geworden casu quo gaat worden. Gods wegen zijn inderdaad ondoorgrondelijk.

Voor mij staat het onomstotelijk vast - en let op mijn woorden! - dat het project op korte termijn zal worden afgeblazen, althans dat Amsberg of de Haagse stichting - Balkenendes schaamlapje - de lier aan de wilgen hangen. Dat moet Pro Republica in de naaste toekomst uitventen: Machangulo is de eerste publieke nederlaag die het volk de Amsbergers en de constitutionele monarchie heeft toegebracht.


1 'Noem me maar Alex', De Volkskrant 10 oktober 2009 in 'Het Vervolg'





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander