Pro Republica is ontstaan uit onbehagen over het gebrek aan enthousiasme en activiteiten bij de bestaande republikeinse genootschappen, waardoor als vanzelf de behoefte groeide aan een nieuwe organisatie, die tegengas wil geven op de monarchale onzin, die door politici, media, kerken en alle soorten van onderwijs wordt uitgekraamd.

Het was geen wonder dat 'mevrouw Van Amsberg' - dat is onze eerste vorm van aanpak om het staatshoofd te demystificieren: wij spreken niet over koning of prins, over majesteit of koninklijke hoogheid, maar gewoon over meneer en mevrouw - in de (gemanipuleerde) opiniepeilingen percentages van tachtig of meer scoorde, hetgeen dan weer de royalisten de gelegenheid bood te verkondigen dat 'Nederland zo gehecht zou zijn' aan die lieve en charmante en progressieve dames en heren, die zich dag en nacht uit de naad werken voor het vaderland, nooit ook maar één dagje vakantie hebben - zoals Van Amsberg jr. onlangs in een Amerikaanse krant er op los fantaseerde - en dat voor een uiterst schamel loontje.

Tegelijk met de ontmythologisering stelde Pro Republica de erfelijkheid van het staatshoofd ter discussie. Het is toch de dwaasheid ten top dat bv. een Amalia van Amsberg 'recht' op een bepaalde positie heeft, niet op grond van haar aantoonbare bestuurlijke of wetenschappelijke kwaliteiten maar alleen vanwege haar ouders, vader als kleinzoon van een schavuit en moeder als de dochter van ook zoiets.

Erfelijkheid, zo bewijst de gehele geschiedenis, leidt tot een groot aantal vaste ontsporingen: ondoorzichtigheid van de macht, accumulatie van gemeenschapskapitaal in de eigen kluis, uiterlijk (militair) machtsvertoon, arrogantie en horizonvernauwing en vooral tot imago- en geschiedvervalsing. Dat was bij de oranjes evenzeer het geval als bij de Hohenzollern en Romanovs, voorvaderen van de Amsbergers. Men leze eens het artikel van Giebels in Trouw van 10 oktober er op na over wat mevouw op haar website heeft geschreven over haar macht. Het is ontstellend en onverbeterlijk.

Pro Republica is wel eens verweten te weinig op de bal en te veel 'op de man' te spelen. Afgezien van het feit dat de royalisten met dat verwijt eigenlijk bedoelen dat aan republikeinen noch het een noch het ander is toegestaan, is het gruwelijk onoprecht. Ik heb nog nooit een Amsbergklant ontmoet die de principiële gebreken van de monarchie erkende, maar die wel geen woorden genoeg kon vinden om de gigantische kwaliteiten van de familieleden te bejubelen en een eventueel schoonheidsvlekje zo veel mogelijk te minimaliseren of geheel weg te moffelen. Alsof dat niet precies hetzelfde is - zij het in omgekeerde zin - van wat Pro Republica dag in dag uit van de tegenpartij te horen krijgt.

Neem het Kamerdebat van afgelopen donderdag. Geen enkele spreker - hetzij van de coalitie hetzij van de oppositie - had de moed of de kwaliteit de monarchie met principiële argumenten aan te vallen of te verdedigen. Balkenende - ocharme - kwam niet verder dan slap en sloom het onwaarachtige tradionele lijstje voor te lezen van continuïteit, identiteit en stabiliteit. Alleen de discussies in de Kamer hadden hem - en iedereen - tot de conclusie moeten brengen dat de monarchie het beleid in geen enkele zin enige garantie van continuïteit biedt; dat het volk zich in het geheel niet identificeert met het doen en laten van Amsberg sr, haar zoon en diens echtgenote en dat het volk in plaats van een stabiele, juist een labiele, onevenwichtige gemeenschap vormt en dat er dus in elk geval - god zij dank - geen sprake is van één land, één volk, één Führer.

Daarentegen staken ook in dit Kamerdebat sommige fracties, met name de christelijke en de conservatief-liberale, de loftrompet over de grote kwaliteiten van de Amsbergers, hetgeen kennelijk de structurele zwakte van het instituut moest bedekken. En als die eigenschappen nu inderdaad de moeite waard waren, zou men nog enig begrip voor dit onderdeel van de royalistische visie kunnen opbrengen, maar afgezien van de te hooi en te gras geplengde traantjes van de schoondochter - die men hoogstens in dezelfde staatkundige categorie als de neus van Cleopatra kan onderbrengen - is er van het drietal niets opvallendst te hunner gunste te melden. Of het zou moeten zijn dat senior nog steeds stampvoet als ze niet ogenblikkelijk haar zin krijgt en dat de scriptie van haar zoon over het watermanagement of hoe heet dat gedoe, nog steeds niet gepubliceerd is, hoewel Pro Republica daar al herhaalde malen om verzocht heeft.

Wanneer we eens - buiten het falen en de feilen van het instituut - naar die persoonlijke kwaliteiten kijken, zou je juist zeggen dat er te meer reden is om dit element niét buiten beschouwing te laten. Deze mensen, van wie kennelijk verwacht wordt, dat ze hun functie hamer en klop geven, dienen geen enkel staatsbelang, doch zijn er in de eerste plaats op uit hun eigen persoonlijke en dynastieke zaken te behartigen.

Door de eeuwen heen, en niet alleen in Nederland, hebben de dames en heren de mogelijkheden van de erfelijke macht voor de volle 100% uitgebuit. Als we ons beperken tot de huidige Nederlandse generatie zien we niets anders dan leugens en bedrog, vervalsingen van het eigen beeld en de geschiedenis - bv. door vernietiging van foto- en geschreven bronnenmateriaal -, van zelfverrijking, grenzeloze arrogantie, corruptie, vriendjespolitiek, schaamteloos exhibitionisme, egoïsme en vooral domheid. Enfin, lees de kranten en de website van Pro Republica er maar op na.

De eigenschap der domheid wordt gedeeld met de politieke elite. Het is ontstellend welk een krankzinnige hoeveelheid onbenul de huidige politiek kenmerkt. De discussie in de Kamer heeft dat ten overvloede nog eens duidelijk gemaakt.

Dat debat had ook nog een ander gevolg. Al lang wordt in onze gelederen aangedrongen op het ombouwen van Pro Republica tot een echte politieke partij. Daarover in deel 2. Van de week nog! Nu reeds vraag ik uw aandacht daarvoor.

Deel dit artikel op:

Pro Republica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot Pro Republica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Lees eerst onze huisregels.
Uw reactie wordt gemodereerd. Om er zeker van te zijn dat u een persoon bent en geen spam-robot,
vragen wij u voor het reageren een eenvoudige rekensom op te lossen.