Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Vaderlanden en nationale identiteiten bestaan niet; wie anders beweert, liegt. Deel 1
Dr. C.V. Lafeber

Naties bestaan er evenmin als nationale identiteiten, terwijl nationale attributen - inclusief een koningschap - eveneens op hun best flauwe kul en op hun slechtst ordinaire volksmisleiding zijn. Ik weet wel dat het landsverraderlijk klinkt dat zo te poneren, maar ik beweer het wel bij mijn volle verstand en met gloed van overtuiging. Ik roep zelfs iedereen op zich eveneens openlijk te distantiëren van termen als vaderland, het zingen van de nationale hymne en het eerbiedig groeten van een lap textiel.

In Frankrijk is het onderwerp momenteel niet van de televisie weg te branden, waar iedereen op initiatief van Sarkozy - een president met monarchale ambities, waarbij die van de 19e eeuwse Bonapartes onschuldige vingeroefeningen zijn - meewauwelt over een zogenaamde collectieve identiteit. Welnu, de bij elkaar gefantaseerde onzin over dit onderwerp heeft wereldwijd in het verleden alleen maar ellende aangericht en roept - zoals nu blijkt - nog steeds platte emoties op, terwijl het in feite niet meer is dan een fictie, opgeroepen om duistere doeleinden te realiseren.

Aanvankelijk was een natie niet meer dan een stam van een groter of kleiner aantal families in eenzelfde gebied, die elkaar min of meer konden verstaan, dezelfde belangen en dezelfde vijanden hadden en die hun sterkste man tot aanvoerder kozen. Tot zover was er niet zo veel mis met die ouderwetse nationes die elkaar dan wel op gruwelijke wijze bevochten, maar die zich ook na een verloren krijg min of meer in hun lot schikten, vooral wanneer de leider van de zegevierende zusternatie een verstandige verzoeningspolitiek aan de dag legde, de verslagen leiders tot adviseurs-legeraanvoerders-leenmannen benoemde en de onderworpen volken onder hun eigen wetten - de zogeheten 'leges barbarorum' - liet leven en er vooral voor zorgde de zegen en de steun van de kerk nimmer te verliezen.

Dat laatste wilde niet zeggen dat er met Rome geen conflicten zijn uitgevochten. Deze ontstonden vooral wanneer een vijandelijke stam er in geslaagd was in de laatste fase vóór het uitbreken van de oorlog met de agressor de steun van de kerk - dus van God - te verkrijgen. Hoe de problemen die uit zo'n oorlog theologisch en diplomatiek voortvloeiden, opgelost werden, behoeft hier niet te worden besproken. Feit is in elk geval dat de leer van de vredelievende Jezus het steeds zwaarder te verduren kreeg, terwijl oplossingen als het toewijzen van maagdelijk Mohammedaans land aan een van de twee kemphanen door de paus de situatie in het 'christelijke' Europa eerder verslechterde dan verbeterde. Ook deze situatie blijft hier verder onbesproken.

Het gaat er in dit artikel om wat er zich binnen die uitbreidende stammengemeenschap afspeelde. Tegenover de middelpuntvliedende belangen van de afzonderlijke nationes stond de middelpuntzoekende politiek van de vorst, die geen middel schuwde om een steeds grotere greep op 'zijn' bezit te krijgen. Zo werd in 800 de Frankische koning door de paus tot keizer gekroond, waarmee het (West-)Romeinse Rijk hersteld heette. Dat daarna de Karolingische (- 832) en vervolgens het Duitse keizerschap (962-1806) verschrompelden had vele oorzaken, waarvan de steeds zwakker optredende centrale macht de gedoodverfde verliezer was. Dat in Engeland en West-Frankenland de ontwikkeling juist tegengesteld was, is zo goed als uitsluitend te danken geweest aan het versterken van de centrale regering, die met geluk, wijsheid en een uitgerekende huwelijkspoltiiek de leenmannen de baas bleef. Een en ander wilde niet zeggen dat daar het stamgevoel geheel onderdrukt werd ten faveure van de veroverende koning, al bleven de oude gevoeligheden immer bestaan.

Ik moet niet te lang bij het verleden verwijlen. Het gaat mij zoals gezegd immers vooral om het eigentijdse nationalisme. Natuurlijk leven tot in onze dagen restanten voort van vroeger. Daarbij behoeven we niet alleen te denken aan de Oudheid of de Middeleeuwen. Immers ook en juist In de periode van de nieuwe geschiedenis creëerden Engelse, Zweedse, Franse, Habsburgse, Pruisische en Poolse vorsten uiterlijk machtige maar in werkelijkheid volslagen incoherente staten, die met moeite bij elkaar gehouden werden.

Wie een helder voorbeeld zoekt van een onsamenhangende statengemeenschap, zou de geschiedenis van de Noordelijke der vroegere Bourgondische Nederlanden eens moeten bestuderen alsook de tijd van 'onze republiek' (!) dus, waarin de nationes, die dan wel door allerlei unies met elkaar verbonden waren en een gezamenlijke oorlog tegen de Habsburgers uitvochten, elkaar uit de grond van het hart verafschuwen.

Dat leeft nog steeds, hoe afgezwakt ook. Wie momenteel als Hollander het voorrecht heeft in Brabant te wonen, wordt nog steeds als een Sudeten-Brabander beschouwd. Daarmee is al voldoende het probleem geschetst van een 'vreemdeling', uit welke provincie ook geboortig, die eenmaal van over de Moerdijk of de Maas Brabantia Nostra is binnengetreden. Hij is vreemdeling en blijft vreemdeling. En dat terwijl kerkelijke en politieke leiders als Zwijsen, Schaepman, Nolens, Ruys en Verhagen naar vermogen hebben geprobeerd de Nederlandse natie als het hoogste goed te verkondigen. Bindmiddelen zijn de vlag en tot voor kort, de Van Amsbergers. Daar gaat verandering in komen. Een modern land behoeft geen haatzaaiers, geen volkslied, geen vorst en geen vaderland.

Daarover meer in deel 2.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander