Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Uitpasse
Diogenes Sinopensis

Uit de impasse: een prachtige zomervertelling voor in het kampvuur.

 

Tevreden lag Diogenes in zijn ton die hij eerder die week strategisch tegenover paleis Noordeinde in het struikgewas had gestationeerd. Ondanks het late uur was het nog behoorlijk licht, en naar Nederlandse maatstaven was het best wel een zwoele avond. De bomen wierpen lange grillige schaduwen op de gebouwen, en de roodachtige gloed die het paleis omfloerste kondigde de invallende nacht aan. De wereld was eigenlijk best wel in orde zo, vond de filosoof. Nadat hij 's middags in een etalage zijn vaderlandse elftal van Argentinië had zien verliezen vond hij nog wonderwel veel te eten in de twee afvalbakken voor Dungelmann, de chique Haagse slagerij aan het Noordeinde die zichzelf gaarne als boucherie presenteerde en dus geen kroketten, maar croquetten verkocht. Er werd zelfs beweerd dat de aangetrouwde geblondeerde Argentijnse prinses daar ook geregeld haar snacks kwam halen. Het was stil, er was zelfs geen vogel meer te horen en in het schemerduister fladderden een paar vleesmuizen rond de lantaarnpalen die zojuist ontstoken waren.

Plotseling werd de zinderende stilte doorbroken door het geluid van knarsend metaal, gevolgd door haastig tikkende voetstappen die tussen de paleismuren weerkaatsten. Na enige seconden hield het tikken op, omdat de voeten het pas gemaaide gras betraden dat voor zijn ton lag. Diogenes sloeg er geen acht op, want hij dacht na terwijl hij de zware lucht van de seringen diep inademde. De voeten hielden stil voor zijn ton, waar alleen zijn vuile voeten naar buiten staken. De zaak leek muurvast te zitten: Mark wilde wel met Geert, maar dat wilde Maxime weer niet. Vervolgens wilden Femke, Job en Alexander weer wel, maar dat wilde Mark weer niet. En nu was de beurt aan Mark met Maxime, maar die hadden Job weer nodig en die had vanmiddag reeds aangegeven daar geen enkel heil in te zien. De hondmens vroeg zich af: hoe moet het nu verder met de formatie?

 

'Hoe moet het nu verder met de formatie?', klonk een geaffecteerde stem van buiten de ton. Diogenes reageerde niet, en ofschoon het hem stoorde dat iemand ongevraagd tegen hem aanpraatte keek hij toch even over zijn linkerschouder naar buiten. Daar zag hij drie paar zwarte lakschoenen, keurig gepoetst, waarvan één paar - het voorste - van een vrouw. De kynicus strekte zich uit, wierp zijn hoofd in de nek, trok een takje van de struik achter hem en stak het in zijn mond. Toen voelde hij een licht duwtje tegen zijn linkervoet waarop de vraag werd herhaald: 'Hoe moet het nu verder met de formatie?' Opnieuw reageerde hij niet. Hij verzonk in zijn eigen gedachten en probeerde de verkiezingspuzzel op te lossen met behulp van ambachtelijke aristotelische waarheidstafels in zijn hoofd. Maar wát hij ook deed, hóe hij ook combineerde, elke combinatie werd onwaar. Het duwtje tegen zijn voet werd nu een ongeduldiger schopje, en omdat hij nog steeds niet reageerde klonk het geërgerd: 'U bent toch Diogenes van Sinope, de beroemde filosoof? Ik vroeg u wat! Hoe moet het nu verder met de formatie? Weet u trouwens wel wie ik ben?!'

Opnieuw een schop tegen zijn voet, waarna een diepe bariton op gedragen toon in één adem reciteerde: 'Voor u staat Beatrix Wilhelmina Armgard, Prinses van Oranje-Nassau, Prinses van Lippe-Biesterfeld, Hertogin van Limburg, Markiezin van Veere, Erfprinses van Vlissingen, Gravin van Katzenelnbogen, enzovoort enzovoort, bij de gratie Gods regerend Koningin der Nederlanden!' De filosoof trok zwijgend zijn linkerbeen op en sabbelde rustig verder op zijn takje. Hij herinnerde zich een soortgelijke ontmoeting met Alexander de Grote, ook al zo'n arrogante blaag, die toen zo hinderlijk in zijn zonnetje stond - 'ἀποσκότησόν μου!' Nu begon één van vrouwenbenen zowaar te stampen, maar dat maakte al even weinig indruk, al was het maar omdat stampvoeten in zachte aarde geen enkele zin heeft. 'Voor een bordje macaroni zal ik je de oplossing vertellen' antwoordde hij kalm na enige tijd. Zijn stem galmde uit de ton. Die anderhalve lauwe croquette van vanmiddag had zijn maag nauwelijks gevuld, want in zijn binnenste rommelde het nog steeds.

 

Daar had de vorstin kennelijk op gerekend, want zoals bij iedere ontmoeting ging zij altijd degelijk voorbereid te werk. 'Eet, wijze man en spreek!' gebood de deftige mevrouw in haar onnavolgbare tongval. 'Speciaal geïmporteerde pasta uit het Italische Schier, verrijkt met gepocheerde snoekenlipjes'. Kreunend kwam de filosoof overeind en kroop naar voren. Hij snoot zijn neus in het damasten servet en wierp het terzijde, waarna hij het warme bord met beide handen aanpakte. Zonder op te kijken begon hij meteen te schrokken om na enige tijd zijn gasten uit te nodigen te komen zitten. De koningin verstrakte en zette grote ogen op. 'Zitten? Op de grond?' Diogenes haalde onverschillig zijn schouders op, en terwijl hij zijn bord aflikte zei hij: 'Weet je, met deze onmogelijke verkiezingsuitslag neemt jouw macht alleen maar toe. Maar die moet je dan ook wél nemen - openlijk'. De vorstin ontspande zich, want deze woorden bevielen haar wel,- hoewel zij een koude rilling kreeg omdat zij zomaar getutoyeerd werd. De twee heren naast haar deden reflexmatig een discreet stapje terug, maar bleven alles woordelijk volgen.

'Morgenochtend gaan Mark en Maxime weliswaar naar Uri, maar Job blijft toch thuis. Dat wordt helemaal niks'. Diogenes liet een luide boer en zette het bord naast zich in het gras. Toen vervolgde hij: 'Een ander zoeken voor Uri of er iemand naast zetten heeft al even weinig zin, want het ligt niet aan hem. Het is de verkiezingsuitslag zélf die het onmogelijk maakt om een stabiel kabinet te formeren.' De vorstin was weinig onder de indruk van deze woorden, want dat had zij zelf ook wel ingezien. 'U noemde zojuist het woord macht, mijn macht. Wat bedoelde u daarmee, wijze man?' De filosoof veegde wat krioelende mieren van zijn scheenbeen en pakte er een paar in zijn hand. Toen keek haar ineens lachend aan. Zijn blinkende tanden staken wit af bij zijn smoezelige gezicht. 'Democratie mevrouwtje, wat moet je daar nou helemaal mee?' Eventjes dacht de koningin dat het weer over haar ondemocratische ambt zou gaan, en dat was wel het laatste waar zij nu op zat te wachten. Diogenes opende zijn hand en toonde haar tussen de kluitjes aarde de krioelende insecten. 'Gemier, mevrouwtje, democratie is gewoon allemaal gemier. Heel hard in de thee roeren in de hoop dat -ie daar zoeter van wordt, dát is democratie! Gemier!' Hij wierp de beestjes in het zand en veegde zijn handen schoon.

 

'Je regeert toch bij de gratie Gods, of niet soms? Welaan dan, bij Zeus! Nú moet je tempo maken, anders heb je volgende maand wéér verkiezingen. Dít is het moment mevrouwtje, jóuw moment! Dus morgenochtend: als eerste het voltallige parlement ontbinden. Job en Mark worden aansluitend geridderd, terwijl Wiegel en Lubbers je hofnarren worden. Benoem Jorge direct tot je eerste adviseur, zodat die blonde als grootinquisiteur belast kan worden met het verjagen van die ellendige Moren. En weerspannige Batavieren krijgen een knieschot! Zo doe je dat. Hup, regeren per koninklijk decreet! Oppositie? De Noordzee is groot en diep genoeg!' De vorstin leefde helemaal op en dacht met weemoed terug aan haar grootmoeder, die dikwijls met een gelukzalige glimlach verteld had over regeren zonder zo'n hinderlijke regering en parlement. Op het pleintje voor het paleis stond een verliefd stelletje voor een verlichte etalage en een verdwaalde fietser verdween haastig om de hoek. 'Maar mijn zoon dan?' vroeg de vorstin nog aan de kynicus, die inmiddels weer in zijn ton teruggekropen was. Ze bukte en riep in de ton: 'Wat moet hij dan doen?' De filosoof slaakte een diepe zucht en mompelde: 'Gewoon, zoals altijd. Met vakantie sturen'.

Inmiddels was een gitzwarte duisternis neergedaald over het gehele land, maar de spinnewebben in het gekroonde hoofd leken helemaal te zijn verdwenen. En in de verte begonnen een paar katten klagelijk te miauwen.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander