Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Triomf van de biografie
C.V. Lafeber

Het Historisch Nieuwsblad over de shortlist van de grote geschiedenisprijs 2009

Kranten en tijdschriften wijden momenteel veel pagina's aan - enkele van - de vijf genomineerde boeken van dit jaar. Collega Leo Brabanticus besteedde er al enkele zinnen aan. Nu tref ik in het septembernummer van het vermaarde Historisch Nieuwsblad een artikel aan van Rob Hartmans waarvan – althans voorzover het gaat over twee ervan: dat van Fasseur en Withuis – voor de lezers van Pro Republica beslist de moeite van het kennis nemen waard is, met name door de woordkeuze van de recensent.

CalamusHet eerste boek is de door de overal hinderlijk aanwezige Fasseur geschreven biografie - nu ja biografie – over het 'onmogelijke koppel' - Bernhard Lippe en Juliana Mecklenburg-Schwerin, die dank zij Gods uitverkiezing en Diens nog ondoorgrondelijker wijsheid zich enige tijd koningin ('wie ben ik dat ik dit doen mag?'), der Nederlanden noemde, die natuurlijk helemaal niet om dat mens en die familie gevraagd hadden. En er zeker niet op zaten te wachten.

Zo is het overigens nu nog: in 2022, als een kleinzoon van dat onmogelijke paar tenminste dan voor de spoed-opleidingscursus-tot-koning slaagt – hij is nu al doctorandus in de geschiedenis, al hebben we tot nu toe nog nooit één letter van deze ongetwijfeld bijzondere geleerde mogen lezen, hetgeen te denken geeft, komt er alweer zo'n Godsgeschenk op ons uit de hemel vallen.

Oma en Opa Lippe komen er bij Hartmans bekaaid vanaf. Hij noemt haar een vrouw met een 'enorm minderwaardigheidscomplex' ten opzichte van haar moeder, die op zoek was naar het hogere en het diepere en daardoor vatbaar was voor allerlei zweverige denkbeelden. Zo wordt ook moeder Mien dus naast haar dochter en schoonzoon bij het historisch afval neergezet en weten we tegelijk van wie tante Irene al die flauwe kul heeft.

Niet veel beter komt - dan bij de grote baas Fasseur himself – komt bij Hartman Bernhard, pappie dus, er vanaf. Hem noemt Hartmans een vlotte, door het lot verwende gold digger, die in Juliana een uitstekend 'vehikel zag om de hoogste sport van de maatschappelijke ladder' te bereiken. Een soort mannelijke Máxima dus. Bovendien was pappie een leeghoofd die, intelligent of niet, 'geen enkele intellectuele belangstelling of neiging tot bezinning' had. Letterlijk schrijft Hartmans, dat het in pappies 'universum alleen draaide om lol maken met andere leeghoofden, paarden en jagen, dat laatste 'het liefst op vrouwen'. Alleen door Juliana's functie en de toen vigerende opvattingen over huwelijkstrouw, zaten ze onafscheidelijk aan elkaar vastgeklonken.

Dat alles staat dus in het Historisch Nieuwsblad en is geschreven door een auteur, die Fasseur zelfs een goed geschiedschrijver vindt, die zijn materiaal 'volstrekt integer' heeft gebruikt. Hoe weet Harsman dat? Had hij soms toegang tot de gesloten archieven? Verder beweert Hartman dat degene die de mening toegedaan is dat Bernhard er bij Fasseur 'veel te genadig afkomt,' niet kan lezen en geen gevoel heeft voor diens 'superieure ironie'.

De tweede recensie in Hartmans artikel betreft het boek van van Jolanda Withuis over een zekere Boellaard. Deze bespreking begint met de constatering dat Bernhard een 'zelfingenomen, egocentrische kloothommel was'. Verzetsheld Boellaard vroeg Bernhard eens wat er waar was van de circulerende geruchten over omkoperij en corruptie. 'Glashard' ontkende Bernhard dat er iets aan de hand was. De volgende dag stond de hele Lockheed-affaire in de krant. Boellaard 'pikte' het, wat erop wijst dat hij een lamzak was. Deze generaalszoon en zakenman wilde hoe dan ook tot de elite der elite behoren en had daar alles voor over. Hij was, schrijft Withuis, gewoon een 'hermelijnvlo'.

Zo, nu hoorde u het ook eens van monarchale historici wat voor tuig in Nederland het voor het zeggen had. Het is goed dat er een Pro Republica is dat een herhaling van deze ellende in de toekomst wil voorkomen. Het artikel is de moeite van het lezen waard en het Historisch Nieuwsblad interessant genoeg om u erop te abonneren.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander