Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Schelden en Zwitserland
C.V. Lafeber, Ton Biesemaat en Bob E1bracht

----- Original Message -----
From: "GJ Wielinga"
To: redactie@prorepublica.org
Sent: Wednesday, July 14, 2010 1:56 AM
Subject: Zwitserland


Geachte heren,


Ik lees uw nieuwsbrief altijd met veel belangstelling en draag uw vereniging een warm hart toe. Toch moet ik eerlijk met u zijn en mis ik een duidelijke visie voor de toekomst. Een republiek, dat kan van alles zijn.


Terecht denk ik dat veel mensen geen zin hebben om het ene poppetje tegen het andere in te ruilen, zelfs al mogen ze dan eens in de zoveel jaar dit poppetje zelf kiezen. Daar zit dus een lastig PR vraagstuk voor u. Want hoe meer u (terecht of onterecht) de familieleden van Van Amsberg persoonlijk door het slijk haalt, hoe meer kans is er op een president(e) die uiteindelijk ditzelfde lot moet ondergaan.


Daarom zou ik als minor campaigner u willen aanraden zich te verdiepen in de staatsvorm van Zwitserland. Ik kan me voorstellen dat niet iedere Nederlander in zijn Mercedes door een aangeharkt land wil rijden, maar van dit vooruitzicht, samen met een ver doorgevoerde democratie, zou uw onderwerp misschien een interessante wending krijgen. Want zeg nou zelf, dat gescheld op die familie is heel erg leuk en gezellig, maar op den duur ook saai. Dan hebben uw lezers misschien ook zin om zich te verdiepen in staatsvormen die anders zijn dan de meest voor de hand liggende. Hier in ieder geval een kleine start:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Bondsraad_(Zwitserland).


Als geboren Fries, zou ik er overigens weinig op tegen hebben als mijn volk wat meer zeggenschap zou kunnen hebben over hun eigen grondgebied in het nieuwe staatsbestel. Ik zou me kunnen voorstellen dat dit voor meer delen van het land geldt.


Ik hoop u hiermee van dienst te zijn,


Hoogachtend,


GJ Wielinga

 

  • Klik hier voor het antwoord van C.V. Lafeber

Hoewel het websiteteam van Pro Republica het gewoon aan menskracht en tijd ontbreekt om op de talloze kwesties en vragen die ons worden voorgelegd adequaat te reageren, maken wij voor de door de heer Wielinga gelanceerde opmerkingen over het Zwitserserse republikeinse model graag een uitzondering. Wij zouden niets liever dan met al onze leden schriftelijk dan wel mondeling een serieuze discussie aangaan over belangrijke politieke zaken, waartoe stellig het vraagstuk dat u aansnijdt, behoort. Wij strijden dan wel tegen monarchen met hun op zelfverrijking beluste lakeien en met het hun redeloos oranjegrauw, maar stel dat we succes hebben - waar het wel naar uit ziet: de natuurnoodzakelijke ontwikkeling is met ons, terwijl de Van Amsbergers met hun enorme blunders goede bondgenoten zijn -, wat dan?

Terecht meent u dat we daar nog veel te weinig over nagedacht hebben. Niet alleen dat, we hebben ook veel te weinig materiaal verzameld om überhaupt over dit vraagstuk na te kunnen denken. Ik geloof ook niet dat het verstandig is nu al te kiezen voor een specifiek model. Het is al grote winst wanneer we met ons allen daarover nadenken. Fijn dat u ons daartoe aangezet heeft, al blijft het vanzelfsprekend onverlet dat we, zoals gezegd, hoe goed het Pro Republica verder ook gaat, te weinig denk- en menskracht hebben. Ik nodig u uit...

Over de genoemde onontkoombare ontwikkelingsgang bestaat binnen Pro Republica een redelijke eensgezindheid. Wij wijzen dan ook onze lezers en bezoekers, of zij student, huisvrouw, journalist, geleerde of politicus zijn, er immer op dat ieder menselijk wezen altijd en overal de taak heeft na te denken over en zich op te stellen in de lijn van de historische ontwikkelings der mensheid, zodat wij allen te zijner tijd onze biograaf op diens vraag: 'waar stond u?' kunnen antwoorden: 'aan de kant, die de juiste blijkt te zijn geweest'.

Er zijn twee hoofdmodellen, een Amerikaans en een Europees, met daarin allerlei varianten. Onze persoonlijke voorkeur is onbelangrijk. Wij weten te veel van de Amerikaanse geschiedenis om blindweg een bewonderaar te zijn van het land, zijn politiek en zijn politici. We zoeken wel naar een collega die eens zijn licht wil laten schijnen over deze materie, terwijl wij de 'Amerikanisten' binnen of buiten onze aanhang royaal de gelegenheid willen bieden om met ons samen te denken.

In Europa trekt onmiddellijk het Franse systeem onze aadacht, waarbij we er voor moeten waken het te identificeren met wat De Gaulle, Mitterand of Sarkozy er van gebrouwen hebben. Mijn kritiek zou ik willen samenvatten in de conclusie dat het te monarchaal, te pontificaal en te kwetsbaar is. Wat dat betreft kijk ik liever naar onze Oosterburen, waarbij aan te tekenen is dat ook hun federale staatsvorm me zeer aanspreekt, meer dan de Amerikaanse. Collega Elbracht heeft onlangs over de laatste Duitse presidentsverriezingen behartenswaardige woorden geschreven.

En dan vergeten we, als u er niet was, het Zwitserse Eidgenossenschaft. In Nederland overheerst de aloude sympathie voor dit land dat zich na de 'Schwur auf dem Rütli' (1291) en de overwinnigen bij de Morgarten in 1315 en Sempach (1386) aaneen sloot tot de bond der 'acht alten Orte'. Wellicht, zo dacht ik wel eens, zou een 'Zwitserse' staatsvorm ook prachtig aansluiten bij de historie der oude Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Aan de andere kant realiseren we ons allemaal heel goed dat de eenheidsstaat niet geheel terug te draaien valt. Afgezien daarvan is de Nederlandse staatsvorm niet het probleem, wél de monarchale regeringsvorm.

Het is niet niet alleen boeiend en verbazend interessant hierover te filosoferen, maar ook politiek relevant. Wat let mij om u en ieder die in deze materie geïnteresseerd is vanaf deze plaats uit te nodigen ons en onze bezoekers te informeren over de Zwitserse grondwet en de plaats en taken der kantons. Al schrijvend word ik steeds enthousiaster. Aan de andere kant is het ook weer duidelijk dat al onze republikeinse medebroeders moeten meedenken en beslissen. Ik zelf zou boven alles immer het republikeinse ideaal stellen.

Tot slot staan er nog enkele kritische noten in de brief van de geachte inzender. Ook deze komen ons niet onbekend voor. Daarom hier een korte reactie ook daarop. We horen wel meer - van de een onvriendelijker dan van de andere - als zouden we ons te negatief over de familie Van Amsberg persoonlijk uitlaten. Ik betwist dat niet maar merk wel op dat:

  1. Pro Republica gewikkeld is in een keiharde strijd tegen een machtige tegenstander, die elk middel tot zijn beschikking heeft'.
  2. Pro Republica geen revolutie wil: onze strijd is een politieke.
  3. waar de Van Amsbergers zich er voortdurend op beroepen supermensen te zijn, door God aangewezen en zich ook als zodanig gedragen - terwijl ze in werkelijkheid zich even slecht, egoïstisch en vervalsend gedragen als alle vorsten voor hen - het de plicht van alle denkende mensen is dit krengerige, schijnheilige en criminele gedrag meedogenloos aan de kaak te stellen. Let dus wel: de Lippes en de Zorreguieta's gedragen zich slecht, stiekem en arrogant. Pro Republica signaleert slechts.

Let dus wel: Pro Republica kent geen fiscale sluiproutes, heeft geen belastingvrijstelling, gaat niet gratis met het regeringsvliegtuig op vakantle, smijt niet met gemeenschapsgeld en verschuilt zich niet achter de verantwoordelijkheid van een ander. Het is veel kwalijker je beter voor te doen dan je bent dan die dubbelhartigheid aan de kaak te stellen. Waarom wordt er wel gemopperd over het republikeinse demasqué en niet over de monarchale poppenkast van lieden die nimmer roken, die hun neus niet uitruimen, die niet stampvoeten, die geen criminele geschiedenis - ouders bv. - hebben. Kom mensen, laten we vooral eerlijk zijn ook tegenover de republikeinen en Pro Republica.

  • Klik hier voor het antwoord van Ton Biesemaat

Hoewel ik persoonlijk veel voel voor het Zwitserse model doet die mening van mij op dit moment niet ter zake. Ik zie mijzelf vooralsnog namelijk als werknemer van het sloopbedrijf Pro Republica. Pro Republica is geen architectenbureau. Sloper is een eerzaam en gevaarlijk beroep. Architect ook natuurlijk. Als republikeins architect kan je plan na plan maken waarvan het Zwitserse model er één van is. Maar om de nieuwbouw op de plek te krijgen waar het koninklijke paleis op stevige fundamenten staat vereist intensief en langdurig sloopwerk. Het koninklijk paleis sloop je niet met prachtige, utopische plannen. Dat paleis annex fort sloop je door een constant bombardement van voor de familie van Amsberg onwelgevallige informatie. Daarnaast zou denk ik actievoeren door onze leden en/of sympathisanten via uiteraard vreedzame middelen een ander middel kunnen zijn om het bastion neer te halen. Zelf heb ik dat al gedaan, wat u in een filmpje op deze site kunt terugzien. Wat let een aanhanger en/of lid van Pro Republica om ook de straat op te gaan om actie te voeren? Of op internet een slimme strijd te voeren? En daarbij mag uiteraard op de man of vrouw gespeeld worden. De familie van Amsberg treedt toch zelf ook maar al te graag naar voren om hun schijnheiligheid te etaleren?

Nadenken en discussiëren over een toekomstige republiek is nuttig maar daarmee komt die zo gewenste republiek geen stap dichterbij. Dat lukt alleen maar door de democratische barricaden op te gaan zoals we bij Pro Republica doen. En we brengen daarbij, vind ik, een afgewogen mix aan artikelen. Maar laten we er voor waken deftig te gaan nadenken over de republiek terwijl het bastion koningshuis nog fier overeind staat (daarvoor hebben we al het elitaire en passieve Republikeins Genootschap). Wel met wat flinke scheuren zodat het zeker gesloopt moet worden om verdere ongelukken te voorkomen. Overigens vind ik Nederland heel wat aangeharkter dan Zwitserland: deels door het bergachtige karakter anderzijds door de directe democratie die bij de Eedgenoten voor gezellige, chaotische omstandigheden kan zorgen. In het aangeharkte Nederland wordt alles van boven beslist. Maar dan ben ik het weer met u, meneer Wielinga, eens over het Zwitserse model en mijn persoonlijke mening over de inrichting van de nog utopische republiek doet er weinig toe. Ik heb mijn handen vol om de sloophamer te hanteren.

  • Klik hier voor het antwoord van Bob E1bracht

Toen ik enkele jaren geleden als secretaris voor het Nieuw Republikeins Genootschap aantrad, was ook ik de mening toegedaan dat het 'op de man spelen' niet de juiste weg was en in zekere zin de republikeinse zaak zelfs zou schaden. In de jaren die daarop volgden merkte ik echter dat het een bijna ondoenlijke taak was onze leden juist op dit punt tevreden te kunnen stellen: enerzijds was het 'poppetje' - zoals u dat noemt - in wezen niet relevant en ging het om het principe van het ongekozen staatshoofd plus alle daaruit voortvloeiende staatsrechtelijke consequenties, terwijl anderzijds de groei van de republikeinse beweging explosief verliep juist op momenten dat de familie weer eens een of andere streek uithaalde. De emoties van laatstgenoemde groep waren en zijn wat mij betreft volkomen legitiem; per slot van rekening ging het om notoir misbruik van publieke middelen: hún geld. Met name deze 'protest'-leden hadden geen enkele boodschap aan staatsrechtelijke verhandelingen op de vierkante millimeter. Hun lidmaatschap was een impuls uit ergernis, machteloosheid en vaak ook blinde woede. Voor ons was het dan de kunst deze - en ik benadruk het nog maar eens - legitieme emoties om te buigen naar politiek relevante argumenten. Maar dat was slechts theorie.

In beginsel is de bewegingsvrijheid van deze overgeprivilegieerde familie afgebakend door de grondwet, vandaar de naam 'constitutionele' monarchie. Dit contract tussen de monarch en de burger markeert aan beide zijden de rechten en zou een waarborg moeten betekenen voor de individuele vrijheid van iedere burger. Tegelijkertijd moet worden geconstateerd dat de veelvuldige overschrijdingen van de constitutionele grenzen aan de kant van de monarch niet zozeer ontsprongen aan de slappe knieën van de zittende premier, maar dat keer op keer bleek dat het de mens achter de monarch was die continu die constitutionele grenzen aftastte waar, wanneer en hoe die overschreden konden worden. De mens achter de monarch als bemoei- en hebzuchtig wezen dwingt de republikeinse beweging immer te moeten variëren op twee monotone thema's: [1] het demystificeren en [2] het desacrificeren van het monarchale apparaat.

Het demystificeren is noodzakelijk omdat vrijwel alle handelingen van de familie zich in het verborgene afspelen, waardoor alle ruimte aan mythevorming wordt gegeven. Deze opgave bestaat dan ook voornamelijk uit speur- en reconstructiewerk. Collega Ton Biesemaat maakt zich als onderzoeksjournalist op dat gebied buitengewoon verdienstelijk, terwijl de historicus Kees Lafeber de talloze vervalsingen in de geschiedschrijving onophoudelijk en onvermoeibaar aan de kaak stelt.

Maar met het desacrificeren, het tonen van de machtswellustige mens achter de monarch, diens hoogmoed, heb- en spilzucht, iemand die ook gewoon naar het toilet moet, is het onontkoombaar dat er ad hominem - op de man - geargumenteerd wordt. Jawel: geargumenteerd. Binnen het domein van de legitieme emotie gelden deze namelijk als valide argumenten. Ik ben het dan ook volstrekt oneens met de heer Wielinga als zouden wij slechts 'heel leuk en gezellig op die familie schelden'. Het zou schelden zijn als wij stelselmatig iedere eigennaam zouden voorzien van een akelig adjectief of predikaat dat contextueel volstrekt irrelevant is. Maar juist op die punten waar de (individuele) leden van de familie zich als heiligen voordoen, daar zien wij het als onze plicht om de sacrale zweem weg te nemen; en inderdaad, dat gaat er soms behoorlijk hard aan toe. Want vergeet niet: zíj zijn degenen die beweren goddelijk uitverkoren te zijn, al dan niet ondersteund door hielenlikkende lakeien zoals Cees Fasseur ('De Majesteit regeert in naam van het volmaakte' - 18 april 2010, Buitenhof). Zíj zijn degenen die zich menen boven ons te moeten verheffen, zíj zijn degenen die de Nederlandse burgers beledigen door hen als 'hun onderdanen' te duiden. Welnu, dit is dan ons antwoord - want wie de bal kaatst...
Eerder schreef ik al eens een artikel over dit onderwerp dat wellicht de moeite waard is om nog eens na te lezen.

Het verband dat de heer Wielinga legt tussen ons vermeend 'persoonlijk door het slijk halen' van de familie en eenzelfde lot dat een gekozen staatshoofd dus ook zal moeten ondergaan ontgaat mij geheel. Nogmaals, wij halen de familie niet door het slijk, maar plaatsen wij hen simpelweg terug in de gewone sociale context als hele normale menselijke mensen. Het is daarom ook een misvatting als zouden wij erop uit zijn de familieleden voor schut te zetten. Dat doen zij namelijk helemaal zelf.
Maar het allesbepalende verschil tussen ons huidige staatshoofd en een 'gekozen poppetje' - zoals Wielinga dat noemt - is en blijft dat laatstgenoemde aangesproken en afgerekend kan worden op zijn of haar doen en laten. Vooralsnog is mijn inschatting dat een heftige buitenparlementaire oppositie zoals Pro Republica die nu voert dan niet nodig zal zijn. Die afrekening komt bij een republiek namelijk geheel vanzelf: bij de verkiezingen.

Tenslotte het advies van de heer Wielinga om ons 'eens te verdiepen in het Zwitserse model'. Omdat over dit onderwerp op onze website inderdaad weinig geschreven wordt wil echter niet zeggen dat wij ons daar niet in verdiept zouden hebben. Het betreft hier een keuze die Pro Republica zeer bewust maakt: de eerste stap is naar onze mening het afbreken van het monarchale bolwerk - voorwaar geen sinecure - de discussie over wat voor soort republiek er dan voor in de plaats zou moeten komen is vers twee en momenteel eenvoudigweg nog niet aan de orde. Ofschoon ik persoonlijk het Zwitserse model buitengewoon elegant vind, lijkt het mij naar de huidige structuur van het Nederlandse politieke bestel overigens geen logische vervolgstap. Maar, zoals het een échte democratie wel betaamt, ook de keuze welk type republiek er in Nederland moet komen nadat wij onze huidige monarchie op de historische schroothoop hebben gestort, laat Pro Republica te zijner tijd graag aan de kiezer over.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander