Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Pers & vrijheid in een democratie
Anna Wit

Ik weet nog dat vroeger bij mij in de straat een winkelier stelselmatig bestolen werd. Mijn ouders, die een behoorlijk gevoel voor recht en onrecht hadden, waren daar zeer gepikeerd over en besloten met de bij de politie bekende boosdoeners zelf te gaan te praten. Toen dat geen effect had, belden zij het plaatselijke krantje op. De redactie stuurde meteen - blij met elk stukje kopij - een journalist ter plaatse, die er een lijvig stuk over schreef. En mijn moeder zei: 'Onhoud één ding: de pers is het grootste bewijs dat je niet in een dictatuur woont. Sterker nog: het is hét argument om aan te tonen dat je in een democratie leeft. In landen zoals bijvoorbeeld Rusland, Argentinië, Cuba, is geen persvrijheid, daar willen ze bepaalde dingen verdoezelen en mag de pers lang niet overal over berichten. Maar hier in Nederland mogen ze wél overal kijken. Als er dan iets vreemds aan de hand is wordt daarover geschreven, zodat het volk zélf kan bepalen wat men daarvan vindt.' Dit zijn woorden die me altijd bijgebleven zijn. 'Een journalist is vrij om te schrijven over wat hij wil en moet vrij zijn om onderzoek te doen naar wat hij wil. Ongehinderd! De pers is het oog van de natie!' Dat was een behoorlijke preek voor mijn anders zo stille moeder, maar het is in mijn geheugen gegrift. Want als kind van acht voelde ik me veilig bij dit idee en later als volwassene nog steeds. Uiteraard begreep ik wel dat er dingen onder de tafel geveegd worden, maar mocht er écht iets niet door de beugel kunnen, zo dacht ik, dan was de pers ter plaatse en zou het onrecht wereldkundig gemaakt worden. De pers kan niet omgekocht worden. Of niet soms?

Nu ik allang geen kind meer ben, wéét ik dat er in sommige landen geen persvrijheid is. Ik lees, hoor en verbaas me er over en soms kan ik me er boos over maken. Maar hoe zit het nu eigenlijk echt met de Nederlandse pers? De Nederlandse persvrijheid stond, volgens Reporters Sans Frontieres op de wereldranglijst als nummer één. Maar wat ziet de oplettende lezer anno 2009? De Nederlandse persvrijheid staat inmiddels op nummer twaalf! In Nederland is de pers de vierde macht, naast de democratische, de uitvoerende en de rechtelijke macht. De pers mag en moet voor een goede werking onafhankelijk opereren. Neutraal, objectief en in alle vrijheid. Wat is de definitie van die vrijheid of, wanneer is het geen vrijheid? Vrijheid is geen vrijheid meer als ergens restricties aan verbonden zijn, als je iets alleen maar krijgt als je er iets voor doet of juist nalaat. Door zo'n inperking wordt vrijheid een schijnvrijheid. Eigenlijk een eng begrip, want datgene waar je over schrijft - bijvoorbeeld de regering die ons allemaal aangaat - stelt dan beperkingen aan het uiten van meningen over het functioneren van de regering. Met andere woorden, uiteindelijk bepalen zij wat er in de media over hen bekendgemaakt wordt. Een beangstigend idee, want uiteraard laat men zich altijd van de allermooiste kant zien en worden oneffenheden onder het tapijt geveegd. En hoe hoger de bobbel onder het tapijt, des te meer geschiedsvervalsing er plaatsvindt.

Zo moet het toch tegen elk historisch gevoel ingaan, dat het koninklijk archief tot vijftig jaar na overlijden van de betreffende koninklijke persoon, gesloten blijft. Of ben ik de enige die dit zo ervaart? Een publiek figuur, die door het publiek betaald wordt, die publieke historie maakt, maar waarvan niet aan dat publiek bekend gemaakt mag worden wat hij of zij voor (?) datzelfde publiek gedaan heeft. Historicus Gerard Aalders liet bijvoorbeeld weten dat hij in de na vijftig jaar opengegane archieven over Bernhard ontdekte dat de Bilderbergconferentie gefinancierd werd door de C.I.A. Is het niet vreemd dat een lid van het Nederlands koninklijk huis deelneemt aan activiteiten die gefinancierd worden door de C.I.A? Hoe onafhankelijk kun je dan nog zijn? En waarom weten we dat officieel pas na vijftig jaar? En waarom lezen we nú pas dat prins Bernhard graag onderkoning van Indonesië wilde worden? Als we dat toen geweten hadden, hadden wij hem wellicht graag laten gaan. Waarom laten ze ons dat nú pas weten? Een gemiste kans. Het artikel hierover in het Nederlands Dagblad, vermeldt dat de auteurs stellen dat het 'lastig is definitieve conclusies te trekken, omdat niet alle archieven zijn ingezien en veelal ook gesloten blijven...' Et voilà - daar heb je 't weer.

Mijn oog valt op een website van www.geennieuws.com en wonderlijk genoeg staan daar wel artikelen op die eigenlijk in de koninklijke doofpot - pardon archieven - gestopt hadden moeten worden. Bijvoorbeeld de Beatax die zich specialiseerd in belastingvriendelijke constructies. Of het feit dat Máxima onder meneer Aldo Ducler gewerkt heeft (die later opgepakt is voor witwaspraktijken). Maar wat ik in dezen dan weer zo verontrustend vind, is dat de RVD bij deze mededeling onmiddellijk (volgens 'geen nieuws') in de verdediging sprong. Waarom mag dit, als het waar is, niet in de krant? En waarom mag er niet geschreven worden over de uitstapjes naar de ouders van Máxima in Argentinië op kosten van de burgers, die vaak het label opgeplakt krijgen 'we gaan micro krediet verdelen'? Bij mij beginnen dan onmiddellijk alarmbellen te rinkelen. Want nog niet zo lang geleden heeft de familie van Amsberg een rechtzaak aangespannen tegen de Associated Press, vanwege genomen foto's in (weer) een vakantieoord. Ik geef het onmiddellijk toe, het is geen nieuws. Maar zij vonden het wél nodig er een rechtszaak van te maken.

En dan begin ik langzaam door te krijgen waarom die rechtszaak er persé moest komen: wij hoeven niet alles te weten, sterker nog, wij mógen niet alles weten. Sinds 21 juni 2005 is daar een officieel woord voor: mediacode.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander