Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Nuttige onzin
de webredactie

Zoals een organisme bepaalde patronen ontwikkelt om te overleven, zo kent de voortstrompelende monarchie ook mechanismen die energetisch het meest gunstig voor haar zijn. Iedereen die het Van Amsberg-bastion - want dat is het - een tijdje volgt gaat vanzelf bepaalde patronen herkennen. Dat zijn mechanismen die reflexmatig beginnen te werken als het monarchale organisme gevaar loopt, of, als de mogelijkheid zich aandient, toe te slaan om hun positie juist te versterken. Maar in het algemeen kan men stellen dat de familie naar buiten toe defensief optreedt, terwijl machtsuitbreiding en kapitaalvergroting zich juist in de grootst mogelijke stilte voltrekt. Naast patronen kent de familie ook ad hoc-mechanismen, waarvan natuurlijk het beruchte lintje, waarmee (potentiële) opponenten worden kaltgestellt, het bekendst is. In dit artikel gaat het echter om de patronen, zodat de recentste gedragingen van de familie begrepen kunnen worden.

De drie meest voorkomende mechanismen zijn:

  1. Het charme-offensief
    Het charme-offensief treedt in werking nadat de familie een kunstje heeft geflikt, waardoor zij op ongunstige wijze in het nieuws komen. Inhoudelijk is het charme-offensief even hol, stompzinnig en leeghoofdig als de gewoonlijke bezigheden van de familie, met als enig verschil dat zij er nu lachend bij staan te wuiven. Wordt bij het skieën of bootje-varen de pers normaalgesproken op agressieve wijze geweerd, precies dezelfde handelingen kunnen zij desgewenst of op commando van de RVD ook lachend en wuivend verrichten, bij wijze van een soort geconditioneerde Pavlovreflex. Maar dan heet het 'een gunst' te zijn, dan 'toont de familie maatschappelijke betrokkenheid', demonstreert zij hoe 'gewoon zij zijn gebleven' - maar altijd om er een rotstreek mee glad te strijken die eraan voorafging. Krijgt de familie er bijvoorbeeld weet van dat er een nieuwe onthulling aan staat te komen, dan kan men binnen korte tijd zo'n charme-offensief verwachten: Hare Grajesteit bakt dan bijvoorbeeld ergens een taart met geestelijk gehandicapten, of een aangetrouwde geblondeerde Argentijnse mevrouw gaat dan koffie drinken met bijstandmoeders in Amsterdam-West.

  2. Verwarring zaaien
    Dit mechanisme treedt doorgaans in werking wanneer het actuelere kwesties betreft en waarbij verder onderzoek gefrustreerd moet worden. Dat kan slepende zaken zoals die rondom De Roy van Zuijdewijn betreffen, waarbij de familie er niet voor terugdeinst door middel van brutale invallen her en der materiaal te verduisteren om vervolgens doodleuk bij monde van de RVD te beweren dat 'er niets bewezen kan worden'. Na dergelijke inbeslagnames klopt dat dan meestal wonderwel ook. Voor dit mechanisme zijn lakeien zoals Balkenende nodig die bereid zijn om bewijsmateriaal grondig te fasseuren1. Doel van dit mechanisme is vermoeidheid bij de wederpartij te bewerkstelligen, die uiteindelijk van louter (soms ook financiële) uitputting door zijn hoeven zal zakken. Een fraai voorbeeld was de ongewenste biografie van Máxima, waarbij binnen zeer korte tijd iedereen zichzelf tegensprak tot helemaal niemand er meer wat van snapte om tenslotte iemand te laten concluderen dat er 'iets niet deugde' aan de kwestie en voorstelde om het er maar bij te laten.
    Toch werkt dit mechanisme lang niet altijd meer, zoals wij onlangs bij de Machangulo-affaire hebben kunnen meemaken. Hoewel iedereen volgens de regels elkaar keurig tegensprak, kritische rapporten volgens voorschrift verdwenen, er netjes een vage stichting tussen werd gezet, plus nog wat bijbehorende communicatie-adviseurs die ruzie maakten, was het ditmaal meneer Van Amsberg die door zijn hoeven zakte.

  3. Vergeten
    Dit is misschien wel het meest krachtige mechanisme dat de familie ter beschikking staat en bij voorkeur inzet. De werking is even simpel als elegant: flik de grootste rotstreken, hul je in een arrogant stilzwijgen en de tijd doet de rest. Ontduik belasting of handel in wapens,- het volk brengt de kinderen naar school, doet de auto zaterdags in het sop terwijl Blauw Bloed af en toe een hoeden- en naaldhakkenparade toont, en Nederland vergeet vanzelf. Het is diep- en dieptriest, maar zo werkt het helaas. Wát ze ook flikken: uiteindelijk maakt het niet uit, want de tijd werkt voor hen. Mocht het arrogante stilzwijgen onhoudbaar zijn ('de RVD geeft geen commentaar') dan volstaat een enkele mededeling in de trant van 'De familie herkent zich niet in het geschetste beeld' en de tijd schoffelt de rest onder in de dagelijkse beslommeringen.
    Hoe melig onze eindejaarsquiz ook misschien mag lijken, de onderliggende gedachte is dat Pro Republica hier een archief opbouwt, een enorm archief en alles blijft herhalen, oprakelen en inmasseren, alle kwesties onder handbereik houdt als wapen tegen dit machtige vergeet-mechanisme. Dan maakt het namelijk wél uit. Door dit archief konden nieuwkomers bijvoorbeeld in het recente artikel 'Genoeg' alsnog kennis nemen van het verouderde en vergeten nieuws dat Bernhard zijn DM 87.000 na de oorlog ten onrechte als 1 miljoen gulden uit de Wiedergutmachung claimde.

    Tenslotte nog een tijd-forcerende variant op het vergeet-mechanisme, dat ingezet wordt als de tijd wel zou werken, maar de familie er te weinig van heeft. Dit mechanisme is de zogenaamde self fulfilling prophecy. De motor achter zo'n zelfbevestigende voorspelling is de media, waarbij ervaren fasseurende stuurmannen als Jan Hoedeman en Sjuul Paradijs onontbeerlijk zijn. Het werkt als volgt: de familie laat bij monde van de media iets stellen dat zij wenselijk achten, maar dat nog niet het geval is. Die stelling kan bijvoorbeeld het resultaat zijn van een beweerlijk eigen onderzoek en heeft de magische werking van een soort bezwering. Geloof het of niet, maar het resultaat is wérkelijk dat men daarna gaat vinden wat men opgediend krijgt.
    Een voorbeeld is de enorme discussie die in 2001 dreigde te ontstaan over Jorge Zorreguieta's aanwezigheid bij het huwelijk van Willem-Alexander en Máxima. De Telegraaf kopte in chocoladeletters 'NEDERLAND HEEFT GEEN ENKELE BEHOEFTE AAN DISCUSSIE RONDOM ZORREGUIETA'. En aldus geschiedde. Praatprogramma's nodigden geen gasten meer uit die over Zorreguieta's eventuele komst zouden spreken, van de ene op de andere dag verdwenen krantenartikelen over dit onderwerp en het gesprek van de dag verstomde. Nederland 'had namelijk geen enkele behoefte meer aan discussie rondom Zorreguieta' - precies zoals voorspeld was.

Dus als mevrouw Van Amsberg ergens in Brabant bij een boerenfamilie aan tafel zit, dan is dat omdat zij geblunderd heeft bij haar kersttoespraak, dan is dat vanwege de onophoudelijke discussies rondom haar evident incompetente opvolger. Niet omdat mevrouw nu zo begaan is met het lot van de gedupeerde geitenhouder. En als zij haar waardering laat overbrengen aan Jasper Schuringa, dan trekt zij het meningsverschil over haar kerstrede met haar vermeende onderdanen daarmee recht en pikt terloops een graantje mee van zijn moreel-superieure glans. Want alleen dat is waar het deze familie om te doen is: geld, macht en glans.

'Wat weet dat deert', zo luidt de lijfspreuk van Pro Republica. Weten betekent echter ook onthouden, oplettend, alert, herhalend - desnoods tot vervelens toe - en onvermoeibaar, niet zwichtend voor welk rookgordijn dan ook. En wat u hier ziet, waar u hier aan meebouwt, is een gestaag groeiend geheugen dat ooit de herinnering zal worden aan wat wij vroeger noemden: de monarchie.

En zo gaan wij met zijn allen 2010 in.


1 Fasseuren, fasseurde, gefasseurd. » vervalsen, vernietigen, verduisteren. Soms: verzwijgen of weglaten. Genoemd naar de ooit integere wetenschapper-historicus Cees Fasseur. » 'Dat paspoort is makkelijk fasseurbaar.' » In kantooromgevingen wordt er ook wel een papiervernietiger mee aangeduid.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander