Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Nóch Gorilla nóch Garnaal - deel 2
Kees Lafeber

Lees hier deel 1

De enkeling die de portee van deel I niet geheel dóór had - wat ik ook wel begrijp, want beroepshistorici hebben nog wel eens de neiging over de hoofden van hun studenten of lezers heen te spreken of te schrijven - zij gezegd dat ik slechts wilde waarschuwen tegen de gedachte dat nu het bastion Machangulo uit de weg geruimd lijkt - niet is - de weg naar abdicatie en opvolging open zou liggen.

Het is natuurlijk niet zo dat - wat ze misschien wel zou willen - Van Amsberg sr. nu simpel haar kroon plompverloren op het hoofd van haar zoon kan zetten en een klein kroontje op de haardos van diens garnalin, waarmee dan al de eeuwenoude ten onrechte toegëigende privileges rechtens zijn overgeheveld. Dan gaan ze vermoedelijk naar een bordes, waar de familie onder aanvoering van vader Zorregieta staat te glunderen tot er plotseling een hond begint te blaffen - of zoiets - en de hele kliek via de leuning of de achtertuin ergens dekking zoekt. De vorm van de abdicatie is in werkelijkheid natuurlijk helemaal niet belangrijk, het gaat er om dat de ene geparfumeerde quibus een andere zomaar eigenmachtig het gezag naar een ander doorschuift en dat nog wel op uiterst dubieuze, want erfelijke gronden. Tot begin vorig jaar zou het wellicht zo gegaan kunnen zijn.

Er is nu echter veel, zeer veel veranderd. Het volk is veranderd en in het voetspoor daarvan zijn ook de media, het onderwijs, de kerken, de rechtspraak, de volksvertegenwoordiging en nog veel meer instituties grondig gewijzigd. Och ja, het gaat en ging velen allemaal niet snel genoeg en er zijn nog heel veel vleiers en lafaards onder ons - met name onder de politici en leidinggevenden die beducht zijn voor het eigen hachje en nog de kat uit de boom kijken - maar dat er verandering in de lucht zit, is duidelijk. Zelfs de zogenaamde oranjeverenigingen zijn van applausmachines veranderd in kritische observators. Ontegenzeggelijk blijft echter dat er in relatief korte tijd zeer veel ten goede is gewijzigd.

Er is nog meer. Ook bij de troonverbeider is niet alles hetzelfde gebleven. Dachten we vroeger van doen te hebben met een nog al dommige, over het paard getilde maar niet eens zo onsympathieke vlerk, sinds Machangulo lijkt hij vooral de speelbal te zijn van zijn Argentijnse echtgenote en van niet zulke goede vrienden. Hij gaat helemaal op in dat jetsetwereldje, denkt dat hij met geld iedereen naar zijn hand kan zetten en walst over iedereen heen die hem een strobreed in de weg legt. Helaas zijn er in de politiek teveel mensen die, bevangen door de angst voor zijn moeder, niet de moed hebben om de jongelui te corrigeren. Zo gaat het van kwaad tot erger. Tot die stumperige politieke non-valeurs behoort ook de man die ambtshalve politiek verantwoordelijk is voor de faits et gestes van deze garnaal, die hem echter als piet snot behandelt.

Nu is er echter in onze parlementaire democratie ook nog een Tweede Kamer die de regering controleert en corrigeert. Wanneer de premier zich laat koeieneren door een blaaskaak, is het haar taak de zondaar te wijzen op de staatsrechtelijke dwaalweg waarop de Nederlandse politiek zich door zijn toedoen bevindt. Helaas is deze Kamer - een enkel lid uitgezonderd - geen knip voor de neus waard. Zij laat zich door de premier een brief van het hof voorlezen, in plaats dat zij in woede uitbarst en Balkenende toebrult dat het staatsrecht hier ondersteboven wordt gekeerd: het is immers de premier die het hof namens de Kamer heeft mede te delen hoe het zich heeft te gedragen.

Het moet niet uitgesloten worden geacht, dat de Kamer vandaag of morgen bezoek krijgt van de premier, die meedeelt dat het hof - een deel van - de regering ervan overtuigd heeft dat de macht van het staatshoofd bij de abdicatie onveranderd dan wel vergroot naar de 19e eeuwse traditie op de nieuwe generatie zal overgaan. Niet omdat Moeder het zo goed deed, maar omdat de zoon botweg weigert enige machtsvermindering te accepteren. Ook God zou het zo willen. Nu Balkenende zo murw gebeukt is en de Kamer nog nimmer zoveel slome duikelaars en oranjelakeien telt als thans, is het voor de twee Van Ambergers de kans van hun leven.

Ik heb in het eerste artikel dat aan de troonsovergang gewijd was, niet gezegd dát het ook zo zal gaan maar wél geprobeerd duidelijk te maken dat deze mogelijkheid niet onderschat mag worden. Garnaal en vooral garnalin voelen zich zo beledigd wegens het Machangolo-verlies, dat zij op wraak zinnen, een wraak die tevens hun heftigste - geërfde - machtsgeilheid moet bevredigen. De vraag of het opperhoofd aan de smeekbeden en dreigementen van zoon en schoondochter gehoor zal geven en nu haast achter de abdicatie gaat zetten dan wel dat de strijd vooralsnog achter de gordijnen wordt uitgevochten, is momenteel niet te beantwoorden. Lang kan die strijd mijns inziens niet duren. Van Amsberg sr is ook niet meer een van de jongsten, terwijl het volk - anders dan de volksvertegenwoordiging - zich niet zomaar een autocratisch vorst laat opdringen.

Het droevige voor de parlementaire democratie is niet alleen haar momentele zwakte maar ook dat Van Amsberg, die onder de naam van Willem IV wil gaan optreden, zich kan legitimeren met de historie van Willem I, Willem II en Willem III die niet vies waren van een koninklijke democratie. Ik wil maar zeggen: Koning Garnaal zal het niet van een vreemde hebben.

Het is ondoenlijk hier de hele geschiedenis van de Nederlandse koningen op te halen. Bovendien zijn de beelden van de werkelijkheid totaal onherkenbaar onder de aanslag van de kaarsjes die vurige orangisten decennia lang voor hen hebben gebrand, maar vooral ook omdat de heren zelf, geholpen door een ijverig nageslacht, zo goed als alle belastende documenten vernietigd hebben. Dat ze daar niet ten volle in geslaagd zijn is te danken aan het feit dat er gewoonweg té veel smeerlapperij heeft plaatsgevonden, en ten tweede omdat de vervalsers niet op alle plaatsen konden komen waar documenten werden bewaard.

Mijn aandacht ging vooral uit naar een boekje van Weitzel - 'Maar majesteit!', [die van 1873-1875 en van 1883-1888 minister van oorlog was tijdens Willem III. Het manuscript van de in 1896 overleden auteur is door zijn familie geschonken aan het Rijksarchief met de restrictie dat het eerst in 1968 mocht worden uitgegeven. In laatstgenoemd jaar heeft de journalist Paul van 't Veer een deel van de geheime dagboeken van deze generaal met een korte samenwerking gepubliceerd. Hoe rommelig en vooral ook hoe onvolledig de uitgave ook is, zij bevat kostelijke teksten van en over Willem III. Wanneer Willem IV zich wil legitimeren met deze smeerlap - en hij is er dom genoeg voor - moet hij vooral zijn gang gaan. Maar voor onze onze democratie zou het een ramp zijn.
De Volksvertegenwoordiging zij gewaarschuwd.


In deel 3 meer over het boekje van Weizel





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander