Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Nóch Gorilla nóch Garnaal - deel 1
Kees Lafeber

De politiek-staatsrechtelijke situatie is eind 2009 ernstiger dan bevroed wordt. Wie de woorden en daden van Van Amsberg jr. analyseert, kan niet anders dan tot de conclusie komen dan dat deze troonverbeider wel eens tot een groot gevaar voor onze democratie zou kunnen uitgroeien. Zijn gedrag in de Machangulo-affaire, gevoegd bij zijn visie op het koningschap, alsook zijn erfelijke belasting vereisen van alle burgers de grootst mogelijke waakzaamheid en dat in een tijd die gekenmerkt wordt door democratische moe-, lauw- en lafheid.

Kon in de beginperiode van Machangulo nog gedacht worden aan een bevlieging van een domme en eigenwijze knul die zich het hoofd op hol had laten brengen door een grondig verwende vrouw, altijd verkeerde in een omgeving van rijke vriendjes en zich bovendien liet adviseren door vleiende lakeien, sinds de Van Amsbergers de premier - op 19 november - Kamervragen lieten beantwoorden terwijl zij hem de volgende dag bericht stuurden dat het huis op termijn gingen verkopen, weten we beter. Van Amsberg ruikt zijn kansen. Nu is de tijd rijp. Het doen en laten van de garnalen wekt dus de indruk dat ze diens ministeriële verantwoordelijkheid niet meer dan flauwe kul, overbodige bemoeizucht en 'zonde van de tijd' achten en - samen met moeder Van Amsberg - de premier zelf een non-valeur vinden, die je om je vinger kan winden.

Van Amsberg jr. heeft nimmer verhuld dat hij precies dezelfde macht wil hebben, compleet met alle aanslibbingen en bevochten rechten, als zijn moeder. Dat betekent dat hij zich nimmer tevreden zal stellen met een 'Zweeds' model, laat staan dat hij ooit vrijwillig zal wijken voor een gekozen president. Dat hij voor wat genoemd werd 'het toelatingsexamen voor het koningschap' met vlag en wimpel gezakt is doet hem niets. Hij moge verder nog zo goddeloos zijn, met stalen gezicht zal hij het 'koningschap bij de gratie Gods' aanvaarden en hij mag dan nog met de mond zijn liefde voor volk en vaderland belijden, met een republiek moeten ze bij hem niet aankomen. God en Nederland zijn een twee-eenheid. Dat heeft hij dan wel niet van zijn befaamde leermeester aan de beroemde Leidse universiteit geleerd, maar dat hebben ze hem thuis verteld.

Zijn haat jegens de republikeinse regeringsvorm is bijkans nog groter dan die tegen de ministeriële verantwoordelijkheid en tegen de grondwet die zijn vrijheid aan banden legt. Die haat is een familietrek: alle oranjes hadden er problemen mee, die al begon toen de eerste grondwet het jaarlijks inkomen van Willem I vaststelde op 'slechts' 2,5 miljoen gulden. Van dat vaste inkomen heeft hij overigens na 30 jaar regeren ongeveer 35 miljoen overgehouden.

Het is natuurlijk vooral de grondwet van 1848 geweest die in theorie van de alléénheerschappij van het staatshoofd weinig heel liet. Dankzij Thorbecke en Van Hall ontwikkelde zich in de constitutionele monarchie het zogenaamde parlementair stelsel - of parlementair overwicht -, wat in de jaren 1866-1868 - de zogenaamde conflictentijd - de status van gewoonterecht had verworven.

Dat is niet zonder slag of stoot gegaan. Willem III - over wie later meer - had maar één doel voor ogen en wel de situatie van vóór 1848 te herstellen. Hoewel hij uiteindelijk in 1868 zich gewonnen moest geven, is hij immer blijven doorwroeten en intrigeren om zijn wil door te drukken. Dankzij het vaak zwakke tegenspel van kabinet en parlement, dankzij de immer voortwoekerende en immer van hogerhand gesubsidieerde 'oranjeliefde', dankzij het vooral de coalitiepartijen aansprekende mystieke en quasi-religieuze profiel van de Godsgezanten, en vooral dankzij de afwezigheid van volksontwikkeling en volksbeïnvloeding (zelfs het socialisme was niet in staat één krachtige vuist te maken tegen het hof en zijn handlangers) is hem dat behoorlijk gelukt.

Het is buiten twijfel dat zijn dochter Wilhelmina, haar schoonzoon Zur Lippe en diens oudste dochter die zich momenteel nog steeds veroorlooft te eisen dat ze met majesteit wordt aangesproken, dezelfde opvattingen als die van Willem III er op na hielden. De orangistische geschiedschrijving - door Geyl in zijn autobiografie fel gehekeld -, als ook de geschiedvervalsing door genoemde personen gepleegd met het zuiveren der archieven van onwelgevallige documenten - zijn er debet aan dat zo weinig historische waarheid tot ons gekomen is. Ik behoef alleen maar naar de delen van de enquêtecommissie 'Regeringsbeleid 1940-45' te verwijzen die bewust Wilhelmina en Zur Lippe buiten de verhoren heeft gehouden. Het gaat om 14(!) forse delen, 14 delen halve waarheden, leugens en vervalsingen. En nog steeds wordt er naar verwezen.

Van Amsberg senior ringeloort en oorvijgt nog steeds à la Wilhelmina, de ministers, commissarissen en burgemeesters: ze geniet ervan.

Willem Garnaal heeft het niet van een vreemde wanneer hij niets van de moederlijke macht wil prijsgeven. Minstens 5 generaties lang werkt die erfelijke belasting al. Wanneer hij zich immer beroept op wat generaties in zijn genen zit, dan mogen we die erfelijke geilheid naar macht en geld daarbij zeker niet vergeten.

Nu hij de zwakte van Balkenende ervaren heeft, nu de troon in de allengs naderende verte wenkt, nu hij weet dat de Machangulo-opposanten het ook en vooral gemunt hebben op zijn opvolging, moet hij - is de redenering van velen - nu de kans grijpen, dat Balkenende er nog is, om het almachtige koningschap af te dwingen. En dat terwijl de volksvertegenwoordiging op 8 oktober en 19/20 november bewezen heeft niets, niets, maar dan ook helemaal niets voor te stellen. Het is zijn kans van de dag die - dat zegt garnalin ook voortdurend - ze niet mogen laten liggen. In het belang van hun kindjes natuurlijk. Daarom wordt nu het denkbeeld geventileerd dat - als de brave burgers niets doen dan afwachten - de abdicatie op korte tot zeer korte termijn zal plaatsvinden. Nu het ijzer nog heet is, wil Garnaal gaan smeden.

Dat koningschap zal niet Zweeds zijn, maar gemodelleerd zijn naar de Willems, vooral dat van Gorilla.

Over hem vooral gaat de volgende aflevering.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander