Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
De moordenaar van zijn vader
Ton Biesemaat

Met de achternaam Rost van Tonningen heb je eeuwig een probleem, het kan namelijk positief of negatief uitpakken. Vooral als je Grimbert Rost van Tonningen heet, en je bent hoofdredacteur van de Pluspost. Grimbert heeft veel geld verdiend bij de overname van PCM, de uitgever van mainstream media als NRC en Volkskrant, door een Brits hedgefonds. Grimbert was ook zo handig dat hij van het Stimuleringsfonds voor de Pers een krediet kreeg van meer dan € 172.000. Zo werd de door de familie Fentener van Vlissingen geprotecteerde Grimbert een heuse mediatycoon.

Dat is allemaal voorspoedig verlopen voor de kersverse hoofdredacteur1 maar het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Grimbert ontsnapte er niet aan een artikel te wijden aan de wapenhandel en staatsgreeppoging van Bernhard in Indonesië. Hij maakt er een zouteloze opsomming van bekende feiten van. Waarbij hij zelfs verwijst naar mijn artikel 'De stadhouderlijke verspreking', maar alleen een link naar de website van Stan de Jong. Schijnbaar vermijdt hij Pro Republica te noemen. Merkwaardig is dat Grimbert in zijn artikel niet de dood/moord/zelfmoord2 van/op3 zijn vader Meinoud Rost van Tonningen in juni 1945 vermeldt. Hij moet daar toch veel over gehoord hebben van zijn moeder Florentine Rost van Tonningen-Heubel alias 'de zwarte weduwe' of anders wel van zijn broer Ebbe? Want die laatste heeft de dood van zijn vader en de betrokkenheid van ene Bernhard zur Lippe daarbij haarfijn uitgezocht. Vermeldt Grimbert het niet in zijn zwaar gesubsidieerde Pluspost dan doet een vrijwilliger van het onafhankelijke Pro Republica het wel. Hier komt het verhaal van Meinoud Rost van Tonningen en Prins Bernhard.


Meinoud Rost van Tonningen was aan de vooravond van de Duitse inval in Nederland één van de leidende figuren binnen de NSB. Hij was de voorman van de pan-Germaanse stroming, de pro-SS stroming. De Nederlandse regering had hem met enkele andere NSB'ers en communisten geïnterneerd. Bij de Duitse inval van mei 1940 werden deze politieke gevangenen op transport gezet. Inmiddels was de oranjefamilie met de staart tussen de benen Nederland ontvlucht naar Engeland. Onmiddellijk keerde Bernhard zur Lippe weer terug naar Frankrijk en het nog niet door de Duitsers bezette Zeeland. Het is nooit duidelijk geworden waarom zur Lippe deze reis tegen de stroom in van terugtrekkende Geallieerde troepen en vluchtelingen ondernam. Wilde hij contact maken met zijn alte Kameraden? In Zeeuws-Vlaanderen kwam Bernhard het transport tegen van de geïnterneerde NSB'ers en communisten. Naar eigen zeggen had hij die tegen de muur willen zetten. Dat klinkt allemaal heel gewelddadig maar anderzijds was het ook zeer patriottisch. Maar er zit een addertje onder het gras. Bij dat transport zaten minimaal twee figuren die voor zur Lippe een gevaar vormden. Die teveel wisten over zijn landverraderlijke rol. Dat was dus Meinoud Rost van Tonningen en de andere was een Duitse spion genaamd Lalieu. Die laatste was lid geweest van een spionagenetwerk van de Duitse Abwehr dat dicht tegen de spionagepraktijken van Bernhard aanlag. De adjudant van Bernhard weet hem te weerhouden o.a. Rost van Tonningen en Lalieu neer te laten schieten. Dat zou een oorlogsmisdaad zijn geweest. Vijf jaar later zal Rost van Tonningen niet aan de wraak van Bernhard ontsnappen. Lalieu krijgt wel een tweede kans en mag naar Mexico City vertrekken, alwaar hij in 1971 wordt witgewassen (oranjegewassen) door de geschiedenispaus L. de Jong van het RIOD4. Lalieu wist teveel en dat mocht niet naar buiten komen.

Bernhard keert weer terug naar Engeland van zijn mysterieuze reis in mei 1940 naar Zeeland. Meinoud Rost van Tonningen, Lalieu en de andere gevangenen van de Nederlandse regering worden in Frankrijk door de zegevierende troepen van de latere woestijnvos generaal Rommel 'bevrijd'. Meinoud Rost van Tonningen wordt voor de ware vaderlandse nazi het betere en krachtiger boegbeeld dan de wankelmoedige Mussert. Zo wordt Rost van Tonningen o.a. directeur van De Nederlandsche Bank, die bank waar nu brigadegeneraal Van Amsberg toezicht houdt op Nout Wellink. Meinoud Rost van Tonningen kende alle grote nazi's zoals Hitler en Himmler persoonlijk. En hij wist daardoor heel veel over de rol van Bernhard. Bij de bevrijding van Nederland wordt dat Rost van Tonningens ondergang. Hij wordt op 8 mei 1945 gevangen genomen door de Canadezen en verhoord door hun Field Security5. Daarna komt hij vanaf 4 juni in handen van de BS (Binnenlandsche Strijdkrachten) van Bernhard zur Lippe. Rost van Tonningen leeft nog tussen zes en tien uur 's ochtends van de 6e juni. Daarna zou hij volgens officiële rapporten zelfmoord hebben gepleegd door vanaf een verdieping in de gevangenis van Scheveningen naar beneden te zijn gesprongen. Maar de meer aannemelijke oorzaak is dat hij zo zwaar mishandeld is dat hij tot zelfmoord werd gedreven of een zetje kreeg. Zijn stoffelijk overschot verdwijnt in een anoniem graf. Het medisch rapport dat in 1950 opdook meldde dat hij 'een gewelddadige dood was gestorven', 'suicidum fractuur'6. Voor zur Lippe was met hem een belangrijke, belastende getuige van het toneel verdwenen.

Bent u, Grimbert Rost van Tonningen, het als hoofdredacteur van de Pluspost eens of oneens met deze versie van het verhaal? Reageer!


1 Een betere loopbaan dan mijn mislukte gooi naar het hoofdredacteurschap van Pro Republica.
2 Doorhalen wat niet van toepassing is.
3 ibid
4 'Brieven aan Loe de Jong' door Bas Kromhout bldz 118+119
5 spionage-afdeling van het Canadese leger
6 onderzoek Ebbe Rost van Tonningen naar de dood van zijn vader





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander