Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Kersttoespraak 2009 verklaard
de Woeste Burger

Er is gebleken dat er toch nog erg veel onduidelijkheden bestaan over de kersttoespraak van ons staatshoofd. Toch is het niet zo moeilijk.
De Woeste Burger legt het in eenvoudige bewoordingen uit: klik op het deel van de tekst dat u nog niet helemaal begrijpt voor een heldere toelichting.

    In de schaduw van de tijden schijnt het licht van Kerstmis. Het kerstverhaal speelt in sombere dagen van onderdrukking en zorg. Het is het verhaal van het Christuskind. Op zoek naar onderdak klopten Jozef en Maria aan bij een herberg waar voor hen geen plaats bleek te zijn. Maar hun werd toch een veilige plek in een stal gegund.

Lees: laat die zielige Máxima en Willem Alexander nou met rust in hun vakantie-oordje. Ze hebben het al zo moeilijk.

    Daar is Jezus geboren. Met zijn komst straalt in onze wereld het licht van de liefde die ons verbindt met God en met onze medemensen.

Lees: Willem Alexander moet je zien als de nieuwe messias, want door zijn troonsopvolging worden wij allen met elkaar en God verbonden.

    Wezenlijk is de aloude opdracht: hebt uw naaste lief als uzelf. Vandaag is het minder duidelijk wat dat betekent. Weten we nog wie onze naaste is?

Lees: op wie kunnen wij Amsbergers nog vertrouwen? Wie is nog onze lakei en wie niet? Wij kunnen door de republikeinse bomen het bos (waar wij gaarne jagen) niet meer zien.

    Het is een ieder die op onze weg komt: de medemens in ons leven. Maar zien wij die ook? Laten wij wie wellicht onze steun en hulp nodig hebben aan hun lot over of staan wij open voor toenadering en contact en bieden we een helpende hand?

Lees: Al diegenen in wie wij het vertrouwen hebben verloren (de niet-lakeien dus) zullen wij het leven zuur (laten) maken, maar wie onze lakei is en blijft kan op onze bescherming blijven rekenen.

    Hoe goed professionele zorg ook is, we blijven aangewezen op een samenleving waarin mensen oog hebben voor elkaar. Bij tegenslag en verdriet is nu eenmaal niet alles alleen te verwachten van overheid en maatschappelijke instellingen. Gelukkig zijn er dan ook velen die zich inzetten wanneer dat nodig is.

Lees: Ook wij hebben de medewerking van anderen nodig (media, lakeien en 'getrouwen'). Van de koninklijke onschendbaarheid is kennelijk niet zoveel meer over, al is onze MP gelukkig wel onze lakei, en staat hij elke keer weer als een domme sukkel onze fouten te verdedigen. En gelukkig zijn er nog wel een paar andere kwijlende sukkels die ons de hand boven het hoofd blijven houden.

    In deze tijd van mondialisering zijn snelheden vergroot en afstanden verkleind. Technische vooruitgang en individualisering hebben de mens onafhankelijker en afstandelijker gemaakt. We zijn meer en meer op onszelf aangewezen.

Lees: internet is een onderdeel in de samenleving dat wij niet van a tot z kunnen controleren, daardoor komt iedereen veel meer van ons te weten dan wij willen. Dus moeten wij samen net doen alsof wij nog steeds rotsvast in ons eigen superioriteit geloven. Dus jullie ook, WimLexMax! Geen domme dingen meer doen zonder mij daarin te kennen!

    Toch blijft een plek waar wij ons thuis voelen, vertrouwen kunnen hebben in de mensen om ons heen en mogen uitgaan van solidariteit enorm belangrijk. Misschien is wel de grootste uitdaging hoe individu en gemeenschap weer met elkaar te verbinden en vertrouwen te herstellen. Ook de crisis van vandaag leert ons dat.

Lees: we zoeken wanhopig naar mensen die ons nog boven zichzelf stellen. En die in staat zijn om dat gepeupel weer het gevoel te laten hebben dat zij slechts gepeupel zijn en wij 'de verhevenen'.

    Wanneer de zorgen groot zijn, wordt de behoefte aan een gezamenlijk perspectief sterker gevoeld. Godsdiensten en levensovertuigingen wijzen op verantwoordelijkheid voor de naaste. Vroeger was er vrijwel overal burenhulp en vormde nabuurschap de basis van de samenleving. Men kende elkaar. Maar de moderne mens lijkt weinig aandacht te hebben voor de naaste. Nu is men vooral met zichzelf bezig.

Lees: wij maken ons ernstig zorgen dat de onderdanen de bovendanen niet meer willen accepteren als hun meerderen. Gelukkig zijn er nog godsdiensten en levensovertuigingen, want dat zorgt er wel voor dat iedereen pas op de plaats blijft maken. Vroeger konden wij nog vertrouwen op een groepje lakeien die voor ons de kastanjes uit het vuur haalden of die onze bananenschillen weghaalden voordat wij er op konden stappen. Maar tegenwoordig lijkt het wel of die lakeien allemaal republikeins geworden zijn.

    We zijn geneigd van de ander weg te kijken en onze ogen en oren te sluiten voor de omgeving. Tegenwoordig zijn zelfs buren soms vreemden. Je spreekt elkaar zonder gesprek, je kijkt naar elkaar zonder de ander te zien. Mensen communiceren via snelle korte boodschapjes. Onze samenleving wordt steeds individualistischer. Persoonlijke vrijheid is los komen te staan van verbondenheid met de gemeenschap. Maar zonder enig 'wij-gevoel' wordt ons bestaan leeg. Met virtuele ontmoetingen is die leegte niet te vullen; integendeel, afstanden worden juist vergroot. Het ideaal van het bevrijde individu heeft zijn eindpunt bereikt. We moeten trachten een weg terug te vinden naar wat samenbindt.

Lees: het gepeupel wil liever niet meer naar de mainstream media luisteren, geloven onze zoete koek niet meer. Ze zoeken liever intens op internet en twitteren met elkaar dat het een lieve lust is, en voorzien elkaar zo van informatie, maar de kranten (die wij wel kunnen controleren) geloven ze niet meer. Daardoor kunnen wij het gepeupel niet meer manipuleren. Onze persoonlijke vrijheid is daardoor in het geding. Wij kunnen niet meer ongezien onze eigen gang gaan en niet meer ongezien onszelf inwerken in zaken die het daglicht niet kunnen verdragen. Maar zonder enig 'wij-gevoel' van datzelfde gepeupel wordt het bestaan van ons Amsbergers leeg. Wat hebben wij aan al die miljarden als wij ze niet gewoon lekker kunnen besteden aan dingen die wij belangrijk vinden als luxe, overdaad en dergelijke. Door virtuele ontmoetingen kunnen wij de leegte in ons bestaan niet meer vullen en worden afstanden tot onze lakeien vergroot. God verhoede dat ook onze lakeien gaan Twitteren en er zo achter komen dat er geen enkel verschil tussen hen en ons is, wij Amsbergers moeten een weg terug zien te vinden.

    Steeds minder roept de medemens bij ons solidariteit en compassie op. Om te kunnen mee-leven is tastbare nabijheid nodig. Echt contact ontstaat in daden en woorden. Taal is onmisbaar bij het opbouwen van vertrouwen. Maar wie het gesprek niet aangaat, sluit zichzelf uit. Zo kan een middel om mensen tot elkaar te brengen ook een barrière zijn voor wie niet begrijpt en niet begrepen wordt. Dan komt er geen saamhorigheid en blijven naasten buitenstaanders.

Lees: Steeds minder heeft 'het volk' respect voor ons. Om met ons te kunnen meeleven moeten wij in staat zijn hen te kunnen manipuleren. Echt contact leggen met daden en woorden doen wij door middel van charme-offensiefjes in de krant en op de tv. Dan gaan we weer een uurtje koken met gehandicapten of zijn bereid een interview aan een ons welgezinde krant te geven. Taal is dus onmisbaar bij het opbouwen van vertrouwen. Taal is ook onmisbaar bij manipulatie. Dus moeten wij het gesprek met het gepeupel aangaan, of we dat nou leuk vinden of niet. Maar als het gepeupel niet meer via door ons gecontroleerde media met ons in gesprek wil gaan, dan zien wij ons voor een barrière geplaatst en kunnen wij hen niet meer tot begrip voor ons bewegen en zullen zij niet meer saamhorig met ons willen zijn.

    Via woord en beeld komt veel verdriet van anderen tot ons, maar dat is vaak ver weg en roept eerder gevoelens van onmacht op. Teveel informatie stompt mensen ook af. Zo zijn we misschien wel doof en blind geworden voor de naaste. Meeleven wordt weggedrukt. Gemeenschapsgevoel gaat verloren.

Lees: Via woord en beeld wordt er een ander, verkeerd beeld van ons geschapen dan wij zo zorgvuldig hebben opgebouwd in al die jaren. Zo komt iedereen erachter dat wij niet de verhevenen zijn, maar gewoon een familie die zich omhoog heeft gewerkt en nu al van het voetstuk lijkt te zijn afgevallen. Daar moeten we wat aan doen. Misschien kunnen we internet verbieden, of alle boeken die ons niet welgevallig zijn. Ook kunnen we het Twitteren misschien verbieden, zodat we het gepeupel doof en blind maken voor de informatie die zij op die manier tot zich nemen. Zodat ze misschien wel weer met ons mee gaan leven en ons gemeenschappelijk weer op het voetstuk plaatsen.

    De moderne technische mogelijkheden lijken mensen wel dichter bij elkaar te brengen maar ze blijven op 'veilige' afstand, schuilgaand achter hun schermen. Wij kunnen nu spreken zonder te voorschijn te komen, zonder zelf gezien te worden, anoniem. Domweg, grofweg emoties uiten is makkelijk geworden. Op spreken zonder respect wordt niemand meer afgerekend. Niet het vreemd zijn maakt de ander agressief maar agressiviteit maakt de ander tot vreemde.

Lees: Door de moderne techniek kunnen mensen zonder aanziens des persoons hun kritiek uiten op maatschappelijke misstanden. Maar omdat ze onder een schuilnaam opereren kunnen wij hen niet persoonlijk aanspreken. Daarom kunnen wij ze niet meer tot respect dwingen en worden wij als vreemden gezien.

    De naaste lijkt dus vervreemd en ver weg, maar bij rampspoed zien we plotseling hoe medegevoel wordt opgeroepen waardoor mensen zichzelf wegcijferen, aarzeling overwinnen, eigen angst of afkeer opzij zetten en alles over hebben voor een medemens in nood. In de moeilijkste omstandigheden kan barmhartigheid zich uiten in daadwerkelijke naastenliefde. Dan komt het mooie in mensen naar boven: de bereidheid onbaatzuchtig hulp te bieden, er te zijn voor onbekenden, hen te steunen in wanhoop en pijn. Mededogen verbindt ons met de naaste in nood. Een vastgehouden hand, een stem die moed inspreekt en ogen gericht op contact kunnen de boodschap van naastenliefde indringend overbrengen. In vrijwillige inzet voor anderen kent ons land een grote traditie.

Lees: Het drama in Apeldoorn heeft onze populariteit weer een beetje opgekrikt en stonden er weer wat mensen achter ons.

    Onze wereld heeft mensen nodig met passie en betrokkenheid, die een plaats geven aan wie zijn buitengesloten, die klaar staan voor hun medemensen en die blijven geloven in het goede. Kerstmis brengt ons in een sfeer van warmte en nabijheid. In de stal bij een volle herberg wordt de bescheiden plek gevonden waar Jezus' leven begint. In het donker van die nacht schijnt het licht van vrede op aarde en liefde voor de naaste.


    Ik wens U allen een gezegend Kerstfeest toe.

Lees: Wij zijn op zoek naar de laatsten van onze lakeien. Omdat het tegenwoordig niet meer erg is om een republikeinse broek te dragen (het lijkt wel alsof iedereen die broek tegenwoordig draagt) kost het ons veel moeite om erachter te komen of we nog wat lakeien hebben, ook al zijn het meelopers. En daarom gebruiken we deze kerstboodschap als manipulatiemiddel. Doordat iedereen al in een heerlijke warme gemoedstoestand is (kadootjes, lekker eten en drank zorgen altijd voor een goed humeur) hopen wij dat wij met wat zalvende woorden het gepeupel weer voor onze gouden koets kunnen spannen.


Ik wens u alleen een gezegend Kerstfeest toe en hoop dat mijn manipulatie gewerkt heeft.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander