Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
IJdeltuiten
Ton Biesemaat

Quid pro quo – Voor wat hoort wat

In De Volkskrant staat van de hand van de speurneuzen Schoorl en Remmers een vermakelijk artikel over de voormalige Bouwfonds-directeur Cees Hakstege die via allerlei bedenkelijke omwegen een lintje probeerde te krijgen. Uiteindelijk lukte het deze verdachte in de bouwfraude ook nog. Hij werd ridder wat hij maar minnetjes vond. Liever was Hakstege ook nog tot officier door hare grajesteit benoemd. Een typisch voorbeeld van de ijdeltuiterij die eigenlijk onbegrijpelijk is. Wie wil er nu zo'n lintje als je weet dat in 1950 de voormalige SS'er Bernhard zur Lippe Biesterfeld dat blikken ding gaf aan Felix Kersten, de persoonlijke masseur van SS Reichsführer Heinrich Himmler?1 Deze grootofficier in de orde van oranje nassau Felix Kersten, die ook nog masseur was geweest van prins Hendrik, onderhield na de oorlog vrolijk een praktijk in Den Haag maar bemiddelde even goed ten bate van ehemalige SS-Kameraden. Bij zur Lippe was hij dus voor een lintje aan het juiste adres.

 

Dezelfde ijdeltuiterij kom je ook tegen bij een aantal van onze hooggeleerde professoren. Met volle overgave wierpen ze zich aan de voeten van grajesteiten en graaiende prinsen.

Eind jaren veertig en begin jaren vijftig schreef Prof. Dr. Waterink twee tenenkrommende boeken over Juliana en Bernhard. Wat dacht u van de titel 'Onze Prins – In het publiek en binnenskamers'? Een jubelend pseudo-academisch werkje over de crimineel zur Lippe. Het is een walgelijke opsomming van blinkende medailles, ere-doctoraten en commissariaten die de bandiet ontving. 'Moge ons volk hem in ere houden.' Zo sloot in het nawoord van dit boekje de particulier secretaris Mr. Thomassen het af. Daarna pleegde hij zelfmoord.2 Niet uit te sluiten valt dat hij de hoererij van zur Lippe en diens politieke gesjoemel in Indië en Zuid-Amerika niet meer kon verdragen.

Ook het geweten van de geschiedschrijving over de Tweede Wereldoorlog Prof. Dr. L. de Jong maakte er een erekwestie van de familie op Soestdijk in de luwte te houden. Hij stond bekend als een echte aanhanger van de blauwbloedigen. Amusant was hoe hij in 1980 afreisde naar Zwolle, de woonplaats van destijds VN-onderzoeksjournalist Igor Cornelissen, om hem te beïnvloeden dat zijn bron Michael graaf Soltikow een niet te vertrouwen bron was die zur Lippe en zijn familie aan het zwart maken was met verhalen over hun spionage en landverraad.3

We kennen natuurlijk ook de TV-optredens van de gezellige babbelaar Prof. Dr. Herman Pleij, die altijd wel te vinden is voor een fantasievolle gedachtensprong om aan te tonen hoe gelukkig we met z'n allen zijn met het verbindende maatschappelijke element der Van Amsbergers.

 

Op deze website hebben we het werkwoord fasseuren als succesvol neologisme geïntroduceerd, genoemd naar de uitvinder van de doofpot Prof. Mr. Cees Fasseur. De man die van Hare Grajesteit exclusief toegang krijgt tot heur archief terwijl andere onderzoekers er moesten wegblijven. Miranda Ungula omschreef het treffend: 'Publiceer als wetenschapper een verslag over een geslaagde koude kernfusie in de Scientific American vergezeld van de mededeling dat het experiment echter niet herhaalbaar is, omdat de bronnen slechts éénmalig en exclusief voor jou toegankelijk waren, dan is hoongelach terecht jouw deel.' Dat is wat Fasseur wist te volbrengen met zijn kasteelroman over het huwelijk van zur Lippe en mevrouw Mecklenburg en hun Soestdijkse perikelen.

Bij het verscheiden van zur Lippe in december 2004 doorbrak Prof. Mr. Schrage de hofrouw om een ander doofpotwerkje aan te bieden aan de dochter van de bandiet. Dat boekje pleitte de familie zur Lippe Biesterfeld vrij van alle snode beschuldigingen waar uw dienaar zo ijverig aan meewerkt. Jammer was dat een dissidente ambtenaar mij reeds in de fase toen het manuscript van de hooggeleerde professor in de rechtswetenschap bijna af was inzage gaf. En wat vond ik daar? Regelrecht en onweerlegbaar bewijs dat zur Lippe het boek aanstuurde.4 Er was dus wederom weer geen sprake van een serieus academisch werkje. Schrage had al eerder in de jaren negentig Gerard Aalders, de kritische Bernhard-onderzoeker van het NIOD, proberen te wippen.

En dan hebben we tenslotte nog een Tilburgse econoom die met droge ogen fantaseert dat het alom geliefde koningshuis 3 tot 4 miljard euri per jaar oplevert. Alleen weet hij niet hoe.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander