Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Het gelijk van Biesemaat c.s.
De webredactie

Ton Biesemaat

Ton Biesemaat

Gelijk hebben is iets anders dan gelijk krijgen. Veelal zijn de gelijkhebbers irritante drammers, die alleen daarom al geen gelijk krijgen. Drammers die steeds maar weer dezelfde roffel op dezelfde trommel slaan, die onvermoeibaar steeds maar weer hetzelfde deuntje op de piano pingelen. Want wie is er nou helemaal geïnteresseerd in feiten en in geschiedenis? Het gros van de Nederlanders laat zich liever vermaken en verkiest daarom bij voorkeur mythe boven geschiedenis. Omdat mythe de feiten verdraait en verbuigt hebben Nederlanders zelden een rechte rug,- dat krijg je er nou van. Immers, elk volk krijgt het staatshoofd dat het verdient. Bij Pro Republica werken wij inmiddels geruime tijd nauw samen met Ton Biesemaat, en toen gisteren bekend werd dat de historicus Tobias van Gent vandaag zou promoveren op een onderwerp waar Biesemaat reeds honderden bladzijden aan had gewijd, verbaasde het ons dat hij niet in een verbitterd cynisme verviel. In de periode dat wij nog voor het Nieuw Republikeins Genootschap werkzaam waren, werden wij bij herhaling gewaarschuwd voor de onwetenschappelijke speculaties van Biesemaat. Geheel onterecht, naar nu blijkt. Nu er in grote lijnen hetzelfde beweerd wordt, met als enig verschil dat er ditmaal een college van hoogleraren bij betrokken is en het daarom in een sfeer van wetenschappelijkheid wordt gepresenteerd, kan het ineens wél in het nieuws. Zij het in bescheiden mate,- maar toch. De déconfiture van wijlen de Prins der Nederlanden gaat gestaag voort.

Gisteren verscheen in NRC Handelsblad een bescheiden artikel dat wij verder niet behoeven uit te leggen, de bezoekers van deze website weten inmiddels zelf wel wat voor iemand Bernhard was: een leugenachtige cynische opportunist met een buitenproportioneel groot ego, libido en dienovereenkomstige grote bek. U wilt het wel weten, want u behoort tot die kleine minderheid die het absurdistische toneel van de Van Amsberg-kliek niet verdient. Daarom nemen wij plaats op het republikeinse sinaasappelkistje om Biesemaats deuntje nog een keer voor te zingen. Nog één keertje dan, het is het landverraders-deuntje: 'Don't shoot me, I'm only the piano player!'.

Vooruitlopend op de verdediging van zijn proefschrift was de promovendus Van Gent te gast bij Nova, en één aspect willen wij daarbij niet onbenoemd laten. Uit het feitelijke gegeven dat de vrije overtocht van de Wehrmacht over Nederlands grondgebied zich niet heeft voltrokken, meent de wetenschapper te mogen concluderen dat meneer Lippe dus niet op het verzoek van Nazi-Duitsland is ingegaan. Hiermee wordt Bernhards positie - opzettelijk of wellicht onbedoeld(?) - wederom ten onrechte in de sfeer van zijn 'heldhaftig verzet' tegen de Duitsers getrokken. Het is niet alleen een zeer dubieuze en voorbarige conclusie, maar cohereert bovendien niet met andere feiten. Om te beginnen had Bernhard weliswaar een hele grote mond, maar hij had desalniettemin niet het laatste woord. Het is zeer wel mogelijk dat hij wel degelijk met het verzoek instemde, maar dat de regering hem terugfloot. Bovendien: waarom zou Bernhard, als hij inderdaad het Duitse verzoek geweigerd zou hebben, zich dit dan niet herinneren? Zo'n weigering zou hem immers tot eer strekken en zou hij dat met beide handen gretig aangegrepen hebben: 'Het is aan mij te danken dat de invasie in België en Frankrijk niet zonder slag of stoot over Nederlands grondgebied heeft plaatsgevonden'.

Maar er zijn meer argumenten die Biesemaat aanvoert (maar ook Wim Klinkenberg, Igor Cornelissen, Philip Dröge en de Duitse schrijver Michael Graaf Soltikow) die het onaannemelijk maken dat Bernhard geweigerd zou hebben:

  1. Pantchoulidzew, de vriend en minnaar van Bernhards moeder, werkte voor de Duitse militaire inlichtingendienst Abwehr. Hij stelde een stadhoudersplan in 1939 voor waarbij Bernhard de plaats zou innemen van Wilhelmina in een 'Nazifreundlich' Nederland. De doortocht van de Duitse troepen door Limburg past natuurlijk wonderwel in zo'n stadhoudersplan.

  2. Onder de codenaam Observator leverde Bernhard geheime Nederlandse militaire informatie aan Berlijn. Ondermeer dat Nederland gewaarschuwd was voor een op handen zijnde invasie briefte Bernhard weer terug aan de nazi's. Bernhard was door zijn werk als Abwehr-agent het aanspreekpunt om een Nederlandse toezegging voor de doortocht van de Wehrmacht voor elkaar te krijgen.

  3. Eén van de Duitse informanten aan Nederland van een op handen zijnde Duitse inval was graaf von Bernstorff. Von Bernstorff was een voormalige Duitse diplomaat en bankier die veel Joden het leven redde. De naam van Von Bernstorff als informant van een op handen zijnde inval werd aan Berlijn verklapt door Bernhard. Ook zijn moeders minnaar, de Abwehr-agent Pantchoulidzew, was op de hoogte van Von Bernstorff's rol. Pantchoulidzew verraadde uiteindelijk in de oorlog Von Bernstorff aan de Gestapo waardoor de Duitse verzetsstrijder op het einde van de oorlog door de SS werd geëxecuteerd. Wist Von Bernstorff ook over de brief aan Bernhard?

In de bijna driehonderd bladzijden toont Biesemaat aan dat prins Bernhard zur Lippe Biesterfeld een landverrader is. Gebruik van de verleden tijd zou ten onrechte suggereren dat het allemaal voorbij zou zijn, want zijn pappie-loyale dochter zit nog steeds op diezelfde landverraderlijke troon. Het zwaartepunt van zijn betoog is niet eens zozeer de onthulling van de geheim agent en adjunct-hoofdredacteur van De Telegraaf Jan Heitink over de stadhoudersbrief [document]. Het hoofdthema is het stadhoudersplan van 1939/1940, het landverraad van prins Bernhard zoals dat onthuld werd door de medewerker van de Abwehr Michael Graaf Soltikow. Soltikow die na de oorlog volgens getuigenissen van de BVD'er Frits Hoekstra en de agent van de Franse geheime dienst Heitink als een uiterst serieuze bron werd beschouwd. Bernhard leverde staatsgeheimen, militaire informatie in die periode aan Berlijn [document artikel Vrij Nederland 1980 door Igor Cornelissen.] Daarom probeerden witwassers met de indrukwekkende professoren-titel als De Jong, Schrage en Fasseur de naam van Soltikow te besmeuren zodat 'de heilige van het verzet' onaantastbaar bleef. Maar de bewijslast tegen de anjerdrager is overstelpend. Eenvoudige burgers gaan met minder bewijslast achter de tralies.

In april 1940, een maand voor de Duitse inval, had Bernhard in Laren nog een ontmoeting met zijn 'alte Kameraden' van IG Farben NW7 [documenten van de OSS voorloper van de CIA, deze http://www.leugens.nl/wp-content/uploads/2008/07/p10.jpg en deze http://www.leugens.nl/wp-content/uploads/2008/07/p11.jpg]. Bij die inlichtingendienst van de nazi multinational had de prins met de anjer ook gewerkt. NW7 werkte nauw samen met Bernhards andere opdrachtgever, de Abwehr.

En dan komt de keurige NRC met een weggemoffeld stukje dat weer een bouwsteen aanlevert voor Biesemaats gelijk. Bezweet ramt hij op zijn oude piano. Hij heeft niet in de gaten dat de zaak is leeggestroomd. 'Pianissie op je sinaasappelkissie speel maar verder.'

Biesemaats bladmuziek is voor iedereen in te zien:
Partituur 1
Partituur 2
ResPublica nummer 1 jaargang 2009, en verder uiteraard in zijn boek 'Bernhardgate'.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander