Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Grajesteits vriendin
Ton Biesemaat

Onthulling op Huis ten Bosch door een hartsvriendin van de Grajesteit en een aanvullend, verborgen artikel in voetnoten

 

Willem G. Röell

Willem G. Röell (1e van links) met lakei en Bernhard op het bordes van paleis Het Loo, september 1936.
Foto: (detail) archief De Spaarnestad.

We hebben de 70-jarige herdenking van de Einmarsch van Hitlers Wehrmacht in het koninkrijk van Wilhelmina en haar corrupte nazi-schoonzoon achter de rug. Er werd eigenlijk opmerkelijk weinig aandacht aan besteed. Dat kun je wijten aan het vliegtuigongeluk in Libië, maar even goed is het voor de oranjemaffia en de aan haar schatplichtige massamedia niet echt comfortabel om er aandacht aan te besteden. De vlucht van de familie, die indirect onze Joodse landgenoten grotendeels het leven kostte, is niet bepaald een heroïsch hoofdstuk in de geschiedenis van deze 'blauwbloedigen'. En een combinatie van domheid, naïviteit en wéér die schatplichtigheid zorgt er voor dat de mainstream media ook maar geen letter wijden aan het landverraad van zur Lippe in de aanloop naar die dramatische meidagen van 1940. Dan moet u het maar doen met Pro Republica. Mijn oog viel op een bezoek dezer meidagen van de tot professor gebombardeerde van Vollenhoven en zijn 'dansmarieke' Margriet aan Canada alwaar ze de veteranen die Nederland in 1945 bevrijdden een saluut brachten. Daar is niets mis mee, behalve dan dat wij republikeinen uiteraard geen semi-koninklijke uitvreters erkennen. De republiek kan dat soort taken goedkoper en net zo goed overnemen. Wat mij deed opveren was een bericht op het de Amsbergers-Van Vollenhovens-zur Lippes adorende 'blog' Royalblog dat Pieter en Margriet in Canada een ontmoeting hadden met Renee Röell.

 

Een dodelijk spel

Door de auteur gevonden brief in het Nationaal Archief over de naderende executie van Willem Röell. Opmerkelijk is dat de brief een watermerk heeft van de Reichskanzlei te Berlijn (niet te zien op deze kopie), het hoofdkwartier van Adolf Hitler. Waarschijnlijk is de brief geschreven door A. Millenaar, een Nederlandse ambassademedewerker die nadat het Nederlandse gezantschap na 10 mei 1940 uit Berlijn was verdwenen op de neutrale Zweedse ambassade te Berlijn de Nederlandse belangen vertegenwoordigde.
> Klik om te vergroten

Renee Röell was het speelkameraadje van Beatrix toen ze met Juliana en Bernhard uitweek naar Engeland. De kleine freule Röell, wier moeder een soort van gezelschapsdame voor Juliana was, ging daarna mee met Juliana en haar kinderen naar Canada. Een eigenlijk zeer pikant gegeven. De vader van de kleine freule bleef achter in het bezette Nederland en wel op het paleis Het Loo. Willem Röell1 was o.a. houtvester van de jachtdomeinen rondom dit paleis. Hij had het baantje overgenomen van de Duitse houtvester die Wilhelmina's man Hendrik uit Mecklenburg had laten overkomen. Daarnaast was Willem Röell secretaris van Bernhard, thesaurier voor Bernhard én Juliana plus bovendien nog eens bijzonder kamerheer voor Wilhelmina. Röell werd ook geacht de achtergebleven centjes en bezittingen van Bernhard en Juliana te beheren. Vanuit Het Loo stond Willem Röell in radioverbinding met Bernhard in Engeland. Het vreemde is dat de Duitsers hiervan op de hoogte waren. Ze pakten Röell weliswaar een keertje op maar lieten hem weer gaan2. De tweede maal liep het uiteindelijk slechter voor de vader van de kleine Renee af en werd hij in Duitsland ter dood gebracht. Waren er onderhandelingen tussen Röell en de Duitsers enerzijds en Engeland en Bernhard zur Lippe anderzijds blijkbaar verkeerd gelopen? Via neutrale Zweedse kanalen in Berlijn probeerde men Röell te redden en ook mammie Armgard zur Lippe en Aschwin, Bernhards broer, werden ingeschakeld. (Armgard, haar vriend Pantchoulidzew en Aschwin stonden onder controle van de Abwehr.) Maar het mocht niet meer baten. Het lijkt er op dat Willem Röell ten prooi was gevallen aan een Brits spel dat bepaalde - enigszins gematigde - nazikringen waaronder de Abwehr aan het lijntje hield door middel van pogingen om tot een vergelijk te komen via een compromisvrede tussen het Britse en het Derde Rijk3. De vader van Renee Röell werd dit spel fataal. Ook de rol van zur Lippe4 als pion tussen de Britse belangen en de Abwehr en gematigder nazi's is als zodanig te beschouwen. Met dit verschil, dat zur Lippe zijn luxeleventje in Engeland onverdroten en met champagne overgoten kon voort zetten.

 

In het hol van de leeuw spookt de waarheid rond

Artikel uit de Cape Cod Times in augustus 1944 dat werd gekoppeld aan de hoax over de Duitse onderzeeboot.
> Klik om te vergroten

Renee Röell als speelkameraadje van Beatrix en intimus aan het hof draagt dus in haar achtergrond een verschrikkelijk en belastend verhaal met zich mee. Een verhaal dat veel losse eindjes heeft voor wat betreft de mysterieuze dood van haar vader. Ongewild stond ik aan de basis van een ontboezeming die ze tegenover een onderzoeker en historicus deed wiens naam ik hier niet zal noemen. Op 1 mei 2000 publiceerde5 ik een verhaal over een Duitse onderzeeboot die in augustus 1944 door de US Navy vlak bij de Amerikaanse oostkust (in de buurt van Cape Cod) tot zinken werd gebracht. De onderzeeboot zou via het diplomatieke kanaal 'B-Bar' een bericht naar de Amerikanen hebben gestuurd met een hoge prioriteit. Dit bericht zou zijn opgevangen door een Amerikaans afluisterstation dat het gecodeerde bericht zou hebben doorgestuurd naar het Witte Huis van president Roosevelt. Ik had het verhaal over de geheimzinnige onderzeeboot van internet geplukt. Het viel mij op dat in dit verhaal rondom de geheimzinnige onderzeeboot ook de aanwezigheid van Juliana werd genoemd bij Cape Cod in die periode. Ze was daar toen op vakantie. Op 26 augustus 1944 zou ze plotseling zijn afgereisd vanuit Cape Cod naar Canada. Dit verhaal was opgeschreven door een berger van scheepswrakken die Edward Michaud heette. In 2000 had ik nog geen enkele verdere belangstelling voor Bernhard zur Lippe of het koningshuis, en liet ik het verhaal dus voor wat het was. Wál ontdekte ik nadien dat Edward Michaud een onbetrouwbare reputatie had en waarschijnlijk een fantast was. Daarmee geef ik dus aan dat het onderzeebootverhaal, waarin Juliana een rol zou spelen, mijns inziens een hoax is. Maar wat ik niet wist, was dat een onderzoeker die toen al wel geïnteresseerd was in het verhaal dat ik opschreef, er mee verder zou gaan. Deze onderzoeker trad in contact met Michaud6 die hem meedeelde dat Bernhard op 25 augustus 1944 ook in de buurt van Cape Cod was.

 

Renee Röell

Nogmaals, volgens mij is hier sprake van fantasie, leugens of een hoax. Het verhaal van de Duitse onderzeeboot bij Cape Cod zou dus te maken hebben met Juliana en Bernhard en een geheimzinnige diplomatieke boodschap. Onze onderzoeker die veel meer onderzocht dan alleen dit onderzeebootverhaal wist contact te leggen met Renee Röell die in Canada woont. Tot zijn verbazing kreeg hij nadien een uitnodiging van Renee Röell om eens met haar te praten. Ze was in Nederland en onze onderzoeker kon langs komen bij Huis ten Bosch waar ze logeerde bij haar vriendin Beatrix! Enigszins geïntimideerd toog onze onderzoeker op weg naar de afspraak op Huis ten Bosch. Hij had heel wat vragen aan haar, maar ze wist betrekkelijk weinig. De onderzoeker bracht ook het onderzeebootverhaal naar voren waarvan hij dacht dat het een zekere waarheid bevatte. Renee Röell antwoordde hem toen dat zij Bernhard zeker in staat achtte om contacten te onderhouden met de Duitsers. Een opvallend antwoord van een tot de hof-intimi behorende persoon op Huis ten Bosch. Daarmee gaf zij immers te kennen de vader van Hare Grajesteit voor te kunnen stellen als landverrader. Zelfs in het hol van de leeuw spookt sindsdien de waarheid rond. Ik moet er uiteraard de kanttekening bij plaatsen dat ik het verhaal pas veel later hoorde van de onderzoeker, het is dus uit de derde hand. Maar ik heb geen reden te twijfelen aan de integriteit van de onderzoeker die ook nooit het verhaal over de Duitse onderzeeboot bij Cape Cod naar buiten bracht, nadat ik hem had ingelicht over de onbetrouwbaarheid van de duiker en wrakkenberger Michaud. Zelfs zijn opmerkelijke gesprek met Renee Röell kwam niet uit zijn pen. Nu komt het dus wel, maar dan uit míjn pen, vanwege een ontmoeting van Margriet en Pieter in Canada met Renee Röell. Bernhard is in Huis ten Bosch door een vriendin van de Grajesteit tot mogelijke landverrader bestempeld. Het past helemaal in het beeld dat in afgelopen de decennia is ontstaan door onderzoek van Michael graaf Soltikow, Wim Klinkenberg, Igor Cornelissen, Jan Kikkert, Philip Dröge en mijn persoon. Laatstelijk is dat nog aangevuld door de onthullingen van een andere overleden intimus aan het hof: Gerrie van Maasdijk. En nóg heeft elke gemeente wel een Prins Bernhardlaan, -straat, -plantsoen of -plein. Hoeveel onthullingen zijn er nog nodig voordat het lamlendige Nederland wakker schrikt uit de Fasseur-doofpot?

 

 

 


1 Willem Röell kwam reeds tijdens de verloving van Bernhard zur Lippe met Juliana in 1936 in beeld. Bernhard verbleef toen hij nog geheimzinnig moest handelen in het strategische huwelijk tussen oranje en nazi-Duitsland op de Sperwershof van Röell te 's Graveland. Wanneer de verloving tussen Benrhard en Juliana bekend wordt gemaakt is Willem Röell Bernhards allereerste secretaris. Hij gaat ook mee naar Berlijn waar zur Lippe zich officieel afmeldt bij de Führer op 17 november 1936. Een dag later werd overigens toen Anton Mussert door Hitler ontvangen. Bernhard werd in goede verstandhouding ontheven van zijn Duitse nationaliteit. Maar één lidmaatschap kon hij niet inleveren: 'Meine Ehre heisst Treue' zeggen ze bij de SS. Als rasopportunist zou zur Lippe nadien - lijkt het mij - heen en weer geslingerd worden tussen zijn weinig zeggende loyaliteit voor de Abwehr en IG Farben enerzijds, die vooral gevoed werd door zijn moeder Armgard en zijn 'oude wijze broer' Pantchoulidzew, en anderzijds door zijn eed aan de SS. Daarnaast was hij waarschijnlijk vooral ook een speelbal van de Britse geheime dienst MI6 in hun spel met de Abwehr rond een compromisvrede in de eerste helft van de Tweede Wereldoorlog.

2 Waarschijnlijk zagen de fanatiekere secties van het nationaalsocialisme -de ware gelovigen- zoals de SS en Gestapo zulke onderhandelingen niet zitten en arresteerden Röell. Zulks komt overeen met het boek van Florrie Rost van Tonningen 'Op zoek naar mijn huwelijksring' waarin gerefereerd wordt dat Hanns Rauter, de allerhoogste SS-baas in Nederland, Röell na zijn allereerste arrestatie weer zou hebben vrijgelaten. De Abwehr was over in algemeen wel gecharmeerd van illegale spelletjes met Engeland, de meer rechtlijnige en fanatieke Rauter allerminst. Volgens de 'zwarte weduwe' zou Rauter Willem Röell hebben vrijgelaten op zijn erewoord als officier (hij was luitenant) dat hij geen dubbelspel meer zou spelen. Toen Röell weer opgepakt werd door de die hard nazikringen was het met hem afgelopen. In het boek van de 'zwarte weduwe' en ze bevestigde dat in gesprekken die ik met haar had vertelde ze dat Juliana, voordat ze aan Bernhard gekoppeld, werd verliefd was op Willem Röell. Na de executie van Willem Röell zou de zus van Röell, freule Bienebett, tot persoonlijke hofdames van Juliana worden benoemd (bron: 'Buitenlandsche Zaken' door Wim Klinkenberg).

3 Er zijn zeel veer aanwijzingen voor pogingen een dergelijke compromisvrede te bewerkstelligen. We hoeven alleen maar te denken aan de raadselachtige vlucht van Rudolf Hess naar Schotland in 1941, aan de vooravond van de Duitse inval in Rusland. De Abwehr probeerde via haar kanalen in Zwitserland, Zweden, Portugal en Turkije met de Britten te onderhandelen. Daarbij moeten we niet vergeten dat het Britse Rijk tot aan de Duitse inval in de Sovjetunie er alleen voor stond en de situatie aan Britse kant vrij hopeloos was als men niet de Sovjetunie en de Verenigde Staten tegenover het Derde Rijk in stelling kon brengen. Ook de Verenigde Staten zouden pas formeel in oorlog komen met het Duitse Rijk vanaf december 1941. In 1942 was, ondanks de intrede van de Russen en de Amerikanen, de situatie voor het Britse Rijk niet verbeterd door de verliezen in Griekenland en Noord-Afrika en de snelle opmars van de Japanners in het Verre Oosten. Ook vanuit het bezette Nederland met haar zur Lippe-lijn onderhield de Abwehr contacten met Engeland. Van belang hierbij is de rol van de oude spionage-expert van de Abwehr Richard Protze die onder het alias Richard Paarman te Wassenaar woonde en die - zo gezegd - de familie zur Lippe Biesterfeld 'in de knip had' (zie verder mijn boek 'Bernhardgate' en het werk van Wim Klinkenberg, Igor Cornelissen, Philip Dröge en Michael graaf Soltikow).

4 Zur Lippe te Engeland had in het radiocontact met Willem Röell op Het Loo de codenaam 'Oom Willy'. Vreemdgenoeg was de Nederlandse regering in ballingschap te Londen niet op de hoogte van dit contact tussen 'Oom Willy' en Röell. Uit de reconstructie die Wim Klinkenberg maakte - nadat hij per ongeluk inzage kreeg in archieven van Buitenlandse Zaken - valt op te maken dat Röell in verbinding stond met zur Lippe en Van 't Sant (de vertrouweling van Wilhelmina), aan de Nederlandse kant -dus de Röell-kant- kan de Abwehr hebben meegewerkt die in directe concurrentie stond met de Sicherheitsdienst van de SS. (bron: 'Buitenlandsche Zaken' door Wim Klinkenberg) Uit de internationale literatuur en de archieven is bekend dat het hoofd van de Abwehr, admiraal Canaris en Sir Stuart Menzies van MI6 (Britse geheime dienst), op een ontmoeting in het neutrale, fascistische Spanje aanstuurden. Die ontmoeting is echter nooit doorgegaan omdat de Churchill-fractie binnen de Britse regering, die een harde lijn voorstond en via het strategische, geopolitieke pokerspel de USA en de Sovjetunie aan hun kant wilde brengen, de overhand had. Net zoals in het Derde Rijk de die hards, die een compromisvrede met de Britten afwezen, de overhand hadden in die eerste oorlogsjaren. Later, toen het Derde Rijk de verliezende partij werd, zou de SS weer op talloze manieren proberen met de Britten en Amerikanen in contact te komen om gezamenlijk - zo hoopten ze - ten strijde te trekken tegen het stalinistische Rusland. Willem Röell is ook in verband te brengen met de stadhoudersbrief. Hij werd voor de tweede keer door de Duitsers gearresteerd op 1 april 1942. In de documenten die Wim Klinkenberg in het archief van Buitenlandse Zaken vond, bleek dat pas in augustus men in de gaten had dat Röell ter dood was veroordeeld. Het moet echter Van 't Sant en zur Lippe al eerder zijn opgevallen dat de radioverbinding vanuit Het Loo naar Engeland was stilgevallen. Toch waarschuwden ze niemand waardoor de speelruimte om Röell te redden via neutrale diplomatieke kanalen of via Abwehr-contacten kleiner werd. Op 24 april 1942 zou Bernhard vanuit Amerika de stadhoudersbrief hebben verstuurd, waarbij Juliana ook had ondertekend. Overigens was Statthalter een veel gebruikte administratieve term in het Derde Rijk voor iemand die een regio bestuurde. Aantoonbaar in dit hele zur Lippe-spel, waarbij Bernhard een landverraderlijke pion was, is dat hij al in juni 1940 in Engeland in contact stond met Pantchoulidzew die voor de Abwehr werkte. (zie mijn boek 'Bernhardgate' voor die briefwisseling) Pantchoulidzew zou tot aan zijn dood de sturende hand zijn achter zur Lippe, het was ook Pantchoulidzew die het Lockheed-miljoen toucheerde in Zwitserland. Een feit dat men maar al te graag vergeet. Bernhard, en later ook Beatrix en Irene, aten in de jaren vijftig uit de hand van de Abwehr-spion Pantchoulidzew. Deze conclusie van de sturende hand van Pantchoulidzew is ook te trekken uit de dagboeken en archieven van Gerrie van Maasdijk, kamerheer in bijzondere dienst van Juliana en in zijn leven veranderd van Bernhard-aanhanger in fervent tegenstander van deze crimineel. Ook de familie van Maasdijk was en is op de hoogte van het landverraad van zur Lippe. Het hele IG Farben/Abwehr-netwerk zou zich via Pantchoulidzew en Günther Frank Fahle (die zur Lippe nog in april 1940 ontmoette in Laren tijdens een IG Farben-vergadering) in de Lockheed-affaire (die zich daadwerkelijk hoofdzakelijk afspeelde in de jaren vijftig en zestig) weer doen laten gelden.

5 Ik publiceerde dit op de inmiddels gesloten website www.xtreme.nl die ik in opdracht van Planet Internet volschreef. Het was een website gericht op avontuurlijke en populair-wetenschappelijke onderwerpen in de geest van National Geographic en Discovery Channel.

6 Emails in persoonlijk archief auteur.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander