Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Een huis teveel - column
Anna Wit

Ik vond het jammer dat mijn buurman moest verhuizen, hij had al 16 jaar naast mij gewoond. Het was bovendien een vernederende situatie. Zijn houten keukenstoelen stonden naast de grijze vuilniszakken op de stoep, die half leunend tegen zijn kartonnen koffers stonden waar hij ooit een mooie reis mee naar België gemaakt had. Het druppelde ook nog eens triest uit de hemel en deed één van zijn koffers van het water doorbuigen. Maar zijn geld was op. Hij had nog wel geprobeerd een lening te krijgen, maar de banken bleken onverbiddelijk. Meneer kreeg geen krediet, omdat hij volgens hen niet in staat was het geld ooit terug te betalen. Al met al een zeer ontluisterende vertoning. Zijn opvang in het Leger des Heils was al geregeld en langzaam - alsof hij het nog even uit wilde stellen - stapte hij in het busje van zijn neef. Hij keek niet meer om. Daar ging hij dan,- een trouwe onderdaan van de koningin.

Want discussies over dat onderwerp heb ik genoeg met hem gehad. Mijn buurman, met een pilsje in zijn hand, en ik met mijn wijsvinger in zijn richting. Soms schreeuwden we naar elkaar, want we konden het op dat gebied nooit eens worden. Hij vond het democratisch dat Beatrix op de troon zat, 'Want', zo meende hij, 'ze zat er immers al zo lang'. En ik, als republikeinse, kon hem niet aan zijn verstand brengen dat het juist democratisch is als je als staatshoofd gekozen wordt. Soms, als hij weer eens geen geld had om een pilsje te kopen prikkelde ik hem door voor te stellen: 'Ga anders even bij Beatrix langs, die geeft je vast wel een kratje.'

 

Maar het kwartje viel nooit,- nee, Beatrix was zijn favoriet. Máxima vond hij daarentegen een stuk minder. 'Een echte kattekop', zei hij over haar en dat vond ik dan weer een mooie gelegenheid om te vertellen over haar juwelen. Ze kocht immers bij veilinghuis Christie's juwelen ter waarde van € 51.400. Ze mag toch ook wat hebben?' antwoordde hij dan. Dat vond ik ook en die € 51.400 zal eenmalig geweest zijn, de andere keren dat zij veel meer geld over de balk smijt zullen wij niet weten, daar zorgt immers de handig bedachte mediacode wel voor. Van haar schoonmoeder zal Máxima geen zuinigheid leren, die heeft bijvoorbeeld jarenlang de hele Nederlandse bevolking laten betalen voor haar plezierjacht. Persoonlijk zou ik mij doodschamen om mijn eigen jacht - gesteld dat ik er een bezat - door een ander te laten betalen. Maar de koningin had er geen enkele moeite mee. Zij liet zelfs de Marine opdraaien om voor € 326.000 per twee jaar haar eigen pleziervaartuig op te laten kalefateren. En dat dat al vijftig jaar lang. Voor het volk heeft de boot geen enkele meerwaarde, want zodra mevrouw zich in de haven van Muiden begeeft is het verboden om foto's te maken. Eigenlijk is het dus zo dat wij geen foto's mogen maken van de koningin die in een door óns onderhouden boot vaart.

Tegen mijn buurman zei ik eens: 'De mediacode is ondemocratisch. Een land als Nederland zou persvrijheid moeten hebben'. Maar mijn buurman antwoordde: 'Ach laat haar toch, een beetje stiekem mag best op dat niveau, ze zijn niet anders gewend'. Dat vond ik uiteraard ook - dat stiekeme dan - maar verder was ik het niet met hem eens en dan stonden we weer flink te debatteren, wat we later weer goed maakten met een borrel.

 

Maar het afgelopen jaar was hij iets minder koningsgezind. Dat kwam zo: ik klopte op zijn raam met de Story waarin stond dat prins Willem Alexander en Máxima een buitenhuis zouden laten bouwen, zover mogelijk bij Nederland vandaan, in Mozambique. In het artikel stond dat ze dan in de buurt van de arme bevolking aldaar hun luizenleventje zouden leven. De reisjes er naartoe waren op kosten van de belastingbetaler, maar als zelfs dat nog buiten beschouwing gelaten werd zou het nog steeds een behoorlijk kostbare onderneming worden. Toen verscheen het eerste barstje in zijn altijd zo koningsgezinde houding, want hij zei: 'Kom eens met wat nieuws'. Ik vond dat een aanmoediging om verder voor te lezen en ik las: 'Het huis in Machangulo wordt extra beveiligd met een directe weg naar het strand waar geen anderen mensen kunnen komen, ook de plaatselijke bevolking niet.' 'Jammer dat het land waar zij hun exorbitante salaris van krijgen in een crisis zit', was het enige dat hij kwijt wilde.

Maar drie dagen later klopte hij op mijn raam, met een opgerolde Privé in zijn hand. 'Jij met je Mozambique' zei hij, 'wat dacht je van Patagonië?' 'Oké één - één', antwoordde ik. 'Vertel...' Toen bleek dat mijn koningsgezinde buurman zijn huiswerk had gedaan. Máxima en Willem Alexander hadden hun in aanbouw zijnde huis in Mozambique nog niet van de hand gedaan of ze kochten alweer lappen grond aan in Argentinië, dat was immers ook lekker ver bij de Nederlanders vandaan. Nu kocht het stel daar al eerder een ranch en nu waren ze met een makelaar bezig percelen te kopen in het dorpje Villa La Angostura ter waarde van ongeveer € 2,5 miljoen'. En dan staan daar nog niet eens hun villa's op. 'Ach ze vervelen zich dood en weten niet wat ze met al dat geld moeten', besloot hij.

Ik heb hem nog een paar keer bezocht in zijn kamertje van vier bij vier bij het leger des heils, hij wordt goed verzorgd,- daar niet van. Maar ik durfde hem toch niet te vertellen dat Willem Alexander en Máxima er voorlopig nog steeds een vakantiewoning bij hebben: in Mozambique.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander