Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
De elfstedenhel(d)
Lutzen Haak

Nu het weer winter wordt steekt de elfstedenkoorts weer de kop op en aangezien ikzelf driemaal de 'Tocht der Tochten' geschaatst heb denk ik altijd even terug aan die tochten. Er speelt nu ook een groots opgezette film, De hel van 63. Hierin heb ik gefigureerd op de schaatsen en daarnaast was er de viering van het 100-jarig bestaan.

Bij het aankomen van de finish in 1986 - mijn tweede elfstedentocht - dacht ik en met mij velen, dat wij net als het jaar daarvoor de bus in konden om terug te keren naar het FEC. Helaas een misrekening: wij moesten nog een lange tijd wachten, want een zekere Willem-Alexander van Buren (what's in a name) moest nog binnenkomen. Ik heb van die Parasietenfamilie gelukkig niets gezien.

Niet lang daarna sprak ik met een bevriende collega, en hij vroeg mij of ik geloofde dat Willem-Alexander dit op eigen kracht had volbracht. Hij had de persoon in kwestie in Heerenveen tijdens een ijsgala zien stuntelen en toen gedacht dat die man niet in staat geweest kon zijn om de langste schaatstocht ter wereld te kunnen volbrengen. Ik had het niet op tv gezien, bewust al omdat ik wist dat Willem-Alexander daar weer aan propaganda moest doen, maar antwoordde wel dat ik het betwijfelde. Een paar dagen voor de tocht had Willem-Alexander een paar uurtjes geoefend met Ria Visser, in die tijd een gerenommeerd schaatsster en dat is toch écht te weinig om zo'n tocht tot een succesvol einde te brengen.

Er gingen weer een aantal jaren voorbij en als voetbaltrainer zat ik na de training met een bestuurslid te praten bij een kop koffie en het gesprek komt toevallig op de elfstedentocht. Hij had hem ook gereden en ik zei hem dat ik niet kon geloven dat Willem-Alexander die op eigen kracht had uitgereden. Hij antwoordde mij toen het volgende: 'Ik weet wel zeker van niet. Wij zaten in de buurt van Bartlehiem met een klein groepje achter een grote groep met in de midden een hermetisch afgesloten persoon, maar wij wisten niet wie dat was en konden en mochten er ook niet langs. Bij Bartlehiem aangekomen maakten twee personen zich los uit de groep en sloegen linksaf richting Dokkum (15 km heen en weer terug naar Bartlehiem). De grote groep sloeg rechtsaf richting Leeuwarden. Later vernamen wij dat Willem-Alexander in die groep gezeten had.

Nog een aantal jaren daarna, ik dacht er eigenlijk nooit meer aan, stond in de Leeuwarder Courant het bericht dat een gemeente - ik meen Meneameradeel - standbeelden wilde oprichten voor de winnaars van de elfstedentochten, waarvan één voor Willem-Alexander van Amsberg. Dit schoot mij in het verkeerde keelgat en heb dus gelijk een ingezonden stuk geschreven dat niet helemaal correct geplaatst werd. Naar aanleiding van dit artikel heb ik heel veel langdurige telefoontjes gekregen die allemaal mijn visie ondersteunden. Er waren ook een aantal mensen die vertelden (uiteraard niet controleerbaar) dat ze zélf hadden gezien dat Willem-Alexander achter Franeker op het ijs gedropt werd. Volgens de krantenberichten zou er direct na de start in Leeuwarden al het gerucht geweest zijn dat Willem-Alexander mee deed. Pas achter Franeker wisten de paparazzi hem in het vizier te krijgen. Dit op zich is al een vraagteken waardig.

Er zijn dan ook geen foto's vanaf de start tot achter Franeker, eigenlijk alleen maar van de aankomst. Er kwam een telefoontje van een man die niet negatief was, maar hij had omdat hij in de veronderstelling verkeerde dat het bestuurslid in het stukje een van de elfsteden was en daar had hij geïnformeerd, maar die wilden zich er niet mee bemoeien en daarop had hij meteen de Leeuwarder Courant gebeld. Die antwoordden hem: wij komen binnenkort met een goed onderbouwd tegenbericht. En jawel, een paar weken daarna een klein ingezonden stukje van een man. Vermoedelijk een beroepsmilitair of iemand uit de beveiligingswereld. Hij schreef maar een paar regels, en wel dat hij de eer had gehad Willem-Alexander per auto te mogen begeleiden vanaf de start tot finish (maar waar vandaan gestart? en bovendien kun je met de auto lang niet overal komen). Twee collega's die sportiever waren hadden hem op het ijs begeleid. Dus slechts twee bewakers?

Een dag of twee drie daarna werd ik gebeld door een bijna huilende oude vrouw die vroeg of ik diegene was van het ingezonden stuk. Na mijn bevestiging vroeg ze of ik mij niet schaamde om het gebeuren in twijfel te trekken. Haar zoon was getuige, maar nu helaas overleden. Ik heb nog gezegd dat ik dit spijtig voor haar vond dat die het niet meer kon bevestigen en de andere personen ook niet, maar ze hadden echt wel op eigen kracht de tocht volbracht al was het wel erg zwaar geweest. Gezien de beweringen van veel mensen en het uiterst zwakke tegenbericht is het wel gerechtvaardigd enkele vraagtekens plaatsen.

Al was het maar omdat zelfs Mart Smeets zich per ongeluk versprak.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander