Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Censuur in Nederland
Hans Vogel

Als demissionair Minister van Justitie Ernst Hirsch Ballin zijn zin krijgt, valt binnenkort het doek voor het vrije internet in Nederland. Op 28 juli diende hij een wetsontwerp in om de 'burgers in meer gevallen (te) beschermen tegen misbruik van computergegevens'. Maar het ontwerp is breder. Op de site van de rijksoverheid staat te lezen dat het OM vrij baan krijgt om onwelgevallige ('strafbare') content van sites te laten verwijderen. Er hoeft niet eens een rechter aan te pas te komen, zoals het in een rechtsstaat eigenlijk zou moeten. En er wordt nog haast mee gemaakt ook, want de sluitingsdatum voor 'internetconsultatie' is 30 september aanstaande. Daarna moet het ontwerp natuurlijk ijlings door het parlement worden gejast. Er wordt hierbij handig gebruik gemaakt van het feit dat miljoenen Nederlanders in de zomer wel iets anders aan hun hoofd hebben. Na terugkeer van vakantie moeten vervolgens de kinderen weer naar school en begint het werk weer. Niet weinigen moeten dan ook nog eens vrezen voor hun baan omdat tijdens deze crisis natuurlijk flink op personeelskosten zal worden bezuinigd.

Aan alles is te merken dat Hirsch Ballin ervan uitgaat dat zijn nieuwste wetsontwerp zal worden aangenomen. De manier waarop de overheid het nieuwe wetsontwerp wereldkundig maakt is ook nog eens gesteld in een lapidaire, bevestigende stijl die het doet voorkomen of de plannen al werkelijkheid zijn geworden:

'Officieren van justitie krijgen bevoegdheid om strafbare informatie van internet te laten verwijderen. Veel internetproviders werken vrijwillig volgens de zogeheten notice and take down-gedragscode. Zij verwijderen zelf gegevens als overduidelijk is dat die informatie onrechtmatig of strafbaar is. Wanneer de gedragscode niet afdoende is, dan kan de officier van Justitie opdracht geven om de informatie op internet ontoegankelijk te maken. Hij kan ook een dwangsom opleggen, bijvoorbeeld als gegevens snel geblokkeerd moeten worden om erger te voorkomen, en het nodig is zijn bevel kracht bij te zetten'.

In de bijgevoegde toelichting wordt nog eens extra onderstreept dat de verwijdering van gegevens op last van de officier van justitie onmiddellijk moet plaats vinden, dus liefst nog voordat verdere verspreiding op het internet kan geschieden.

 

Hoe je het ook wendt of keert, het wetsvoorstel is een regelrechte aanslag op het vrije internet, en wel om twee redenen. Ten eerste wordt het aan de officieren van justitie overgelaten om te bepalen wat strafbaar is en om op basis daarvan content van sites te laten verwijderen of sites te sluiten. Wat is strafbaar?

In Nederland geldt immers de vrijheid van meningsuiting? Dat is juist. Maar artikel 7 van de Nederlandse grondwet is hier helaas niet zo eenduidig over. Lid 1 luidt: 'niemand heeft voorafgaand verlof nodig om door de drukpers gedachten of gevoelens te openbaren, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet'. Lid 3 kan worden geacht op het internet van toepassing te zijn: 'voor het openbaren van gedachten of gevoelens door andere dan in de voorgaande leden genoemde middelen heeft niemand voorafgaand verlof nodig wegens de inhoud daarvan, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet. De wet kan het geven van vertoningen toegankelijk voor personen jonger dan zestien jaar regelen ter bescherming van de goede zeden'. Op basis hiervan zou de overheid bijvoorbeeld bepaalde sites nu al kunnen verbieden aangezien de inhoud schadelijk voor tedere zielen zou kunnen zijn. De affaire Gregorius Nekschot toont aan dat in de ogen van het OM dingen strafbaar zijn, die dat in de ogen van een meerderheid van de bevolking niet zijn. Na aanvaarding van het wetsvoorstel zal het OM uit eigen beweging allerlei sites kunnen gaan sluiten. Niet alleen sites waarop een afbeelding staat die door een bevolkingsgroep die een bepaalde religie aanhangt, als kwetsend wordt ervaren. Artikel 147 van het wetboek van strafrecht verbiedt 'smalende godslastering'. Dit artikel is dermate ruim dat het de officier van justitie straks een basis zal geven om allerlei sites die openhartig over godsdienst schrijven uit de lucht te halen. Iedere gelovige die zich straks gekwetst voelt, hoeft dan maar te gaan piepen en mekkeren bij zijn plaatselijke officier van justitie en deze kan het gewraakte artikel of plaatje onverwijld van een site laten verwijderen. De terreinwinst op het onzinnige artikel 147 die was geboekt door W.F. Hermans en Gerard Reve, en die sinds de affaire Nekschot weer wat door de godsdienstwaanzinnigen (Hirsch Ballin voorop) is heroverd, zal spoedig helemaal teloor gaan.

 

Voor Pro Republica zijn de artikelen 111, 112 en 113 van het wetboek van strafrecht (inzake 'majesteitsschennis') van belang. Deze artikelen stellen 'opzettelijke belediging' strafbaar van de 'Koning' of van 'de echtgenoot van de Koning, van de vermoedelijke opvolger van de Koning, van diens echtgenoot,' met respectievelijk vijf en vier jaar gevangenisstraf. De familie van Amsberg is bijzonder goed ingedekt, want artikel 113 gaat speciaal over de pers: 'hij die een geschrift of afbeelding waarin een belediging voorkomt voor de Koning, de echtgenoot van de Koning, de vermoedelijke opvolger van de Koning, diens echtgenoot of de Regent, verspreidt, openlijk tentoonstelt of aanslaat,' kan een jaar gevangenisstraf krijgen. De vraag hierbij is natuurlijk: wat is belediging. Wie bepaalt of een belediging opzettelijk is? Alle ruimte voor willekeur. Naar analogie van de affaire Nekschot hoeft straks mevrouw van Amsberg maar de officier van justitie in Den Haag te (laten) bellen met de boodschap dat zij zich beledigd voelt door een stuk op Pro Republica, en zoef, de officier laat het stuk onverwijld van de site halen. Waarschijnlijker is dat de oudste zoon van madame, u weet wel, die licht corpulente jongen met beperkte vermogens (maar met een groot vermogen), zich beledigd voelt omdat men hem 'garnaal' noemt of zoiets. Even mekkeren bij de officier en hopla, meneer kan tevreden zijn want het artikel wordt ogenblikkelijk verwijderd. En wat te denken van de pampaprinses? Het gaat hier tenslotte om iemand wier reeds lange tenen inmiddels ongetwijfeld flink zijn aangegroeid. U ziet het al, de officier gaat het straks behoorlijk druk krijgen.

De tweede reden is dat de beoogde wet velen zal aanzetten tot zelfcensuur. Immers, als het voorstel wordt aangenomen, waarbij uiteraard vooral zal worden gehamerd op de noodzaak om bijvoorbeeld kinderporno en identiteitsdiefstal tegen te gaan en te bestraffen (en wie kan daar nu tegen zijn?), zal het spoedig verzoeken regenen om allerlei sites te zuiveren van content die deze of gene onwelgevallig is.

Als gevolg daarvan zal iedereen die op het Nederlandse internet actief is, straks uiterst behoedzaam worden. Met andere woorden, er zal op grote schaal zelfcensuur worden toegepast. In combinatie met het optreden straks van officieren van justitie, gewapend met nieuwe volmachten, betekent dat de dood van het vrije internet in Nederland.

Het nieuwe wetsvoorstel komt verrassend snel na de haatdragende, in goedkope suiker verpakte kersttoespraak die mevrouw van Amsberg in 2009 heeft gehouden. Wie in staat is dit huichelachtige werkje zonder braakneigingen na te lezen, raad ik aan zulks nog eens te doen. Daarin wordt namelijk al aangekondigd dat er maatregelen tegen het vrije internet zullen worden ondernomen.

 

En lakei Hirsch Ballin heeft goed naar zijn meesteres geluisterd. Een half jaar later komt deze man met een tot in details uitgewerkt wetsvoorstel op de proppen om het vrije internet op achterbakse manier om zeep te helpen.

Het wetsvoorstel van Hirsch Ballin is niets meer of minder dan een verkapte censuurwet die wordt gepresenteerd in de gedaante van een instrument tegen 'cybercrime'. Maar het is dus gewoon een censuurwet. Het toont aan, hoe oliedom niet alleen Hirsch Ballin is (inclusief zijn ambtenaren), maar ook hoe volstrekt gespeend van intelligentie en vooral historische kennis de familie van Amsberg is. En dat terwijl de oudste zoon nog heeft rondgelopen in Leiden en er een diploma heeft opgehaald, waarop staat dat hij doctorandus in de geschiedenis is. Tja, je vraagt je af wat hier aan de hand is. Is hij alles vergeten wat hem is verteld over Metternich, Guizot, en bijvoorbeeld de Julimonarchie in Frankrijk? Of heeft hij hier nooit college over gehad of zelfs maar over gelezen? En als hij er wel iets van weet, heeft hij ongetwijfeld met angst in de kleine oogjes en met opgewonden stem verteld over hoe futiel alle persbreidel is geweest in Frankrijk, Oostenrijk en Duitsland in de 19de eeuw. En hoe de voorbereiding op de revolutie, die in 1848 een eind heeft gemaakt aan de heerschappij van Louis Philippe, zich aan het zicht van de autoriteiten heeft kunnen onttrekken juist door de perscensuur. Maar zijn moeder heeft blijkbaar niet naar hem geluisterd.

Wij van Pro Republica raden alle betrokkenen aan, speciaal Ernst Hirsch Ballin, alsmede mevrouw van Amsberg en haar oudste zoon en, wel ja vooruit, ook diens Argentijnse echtgenote, om de werken van Karl Marx eens ter hand te nemen. Kan trouwens ook via internet, daar is een prima site voor. Ga dan naar de artikelen die Marx als jongeman voor de Rheinische Zeitung heeft geschreven, en wel speciaal op 15 mei 1842. Wij citeren hieruit enkele saillante passages: 'De censuurwet is (dus) geen wet maar een politieverordening. Maar het is een slechte verordening omdat het gestelde doel niet wordt bereikt. Er wordt slechts bereikt wat niet de bedoeling is'. en 'een censuurwet is eigenlijk onmogelijk omdat hieronder geen daden maar meningen worden bestraft. Zo'n wet kan niets anders zijn dan een formule voor de censor, aangezien geen enkele staat de moed heeft om in wettelijke bepalingen uit te drukken wat praktisch via de censuur kan worden gedaan. Vandaar dat de censuur niet gebeurt via de rechter. In plaats daarvan wordt de politie ermee belast'. In Nederland straks dus de officieren van justitie.

Ik herhaal het nog eens: censuur bereikt uitsluitend het tegenovergestelde van wat wordt beoogd. De Julimonarchie in Frankrijk is in 1848 gevallen, ondanks de censuur. In hetzelfde jaar vond de revolutie plaats in Wenen, ondanks een zo mogelijk nog strengere censuur. En dan Rusland! In weerwil van een meedogenloze censuur een revolutie in 1905 en een dubbele in 1917, die een einde maakte aan de monarchie. De val van de Sovjet-Unie in 1989-1991 bleek ook niet te verhinderen door harde censuur.

Toch dom om zonder historische kennis politiek te bedrijven. Daarom moeten we ons misschien wel ernstig verheugen: het einde van de monarchie in Nederland zou wel eens veel dichterbij kunnen zijn dan velen van ons vermoeden.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander