Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Pirjsnsegad
Webredactie - 16 september 2014


iets

Op welk moment traditie overgaat in folklore valt vaak moeilijk uit te maken, maar toch moet je ermee oppassen, want voor je het weet is je stijlvolle old timer in een rijdende hoop schroot veranderd
U weet wel, zo eentje waarbij de bumper er maar een beetje bijhangt en de uitlaat over de grond sleept. Het oppoetsen van zo'n rammelende brik maakt het eigenlijk alleen nog maar potsierlijker en de wanvertoning compleet, want het is en blijft natuurlijk gewoon ouwe zooi. Halfvergane troep, een stoffige opgezette poedel, een afgebladderd bonbonschaaltje, Marijke Helwegen.

Dinsdag is het weer zover
Dan rijdt er namelijk een koning, gewapend met een zwaard — een zwaard! — een ommetje door Den Haag in een koets. Jawel, u leest het goed: een koets. Van goud, en dan ook nog met van die opgedirkte paarden ervoor. En naast die koets wandelen dan lakeien in kostuums die men eigenlijk alleen nog maar met goed fatsoen tijdens carnaval kan dragen. Koning, koets, goud, zwaard, lakeien... traditie of folklore? Of is het gewoon allemaal ouwe achterhaalde zooi — u mag het zeggen. Misschien is de maatstaf wel het volk dat hiervoor uitloopt. Zowel het klootjesvolk als hun deftige parlementaire vertegenwoordigers laten zich uiterlijk namelijk uiterst moeilijk onderscheiden van het hysterische publiek dat onderweg is naar De Toppers in Ahoy.

Ieder tijdsgewricht kent zijn eigen ritmiek
Zo tekende de Karolingische hofschrijver Einhard een ontluisterend verhaal op over de teloorgang van de laatste Merovingische koning, Childeric de Derde. Halverwege de achtste eeuw was er van zijn koningschap niet veel meer overgebleven dan een wuivende bos haar en een verplichte lange baard. Plus, niet te vergeten, zijn vergaarde rijkdom. Maar toch, Childeric zat eigenlijk behoorlijk voor schut op zijn troon en iedereen wist dat. Zo werd hij eens per jaar op een ossenkar naar de volksvergadering heen en weer gereden waar hij iets moest voorlezen, en werd hij geacht onderweg naar het juichende volk te zwaaien. Uiteindelijk was het de toenmalige Paus die begreep dat die gênante en tenenkrommende vertoning geen enkele zin meer had, en maakte dus maar een einde aan de oubollige klucht.

Een ossenkar in de achtste eeuw of een koets in de eenentwintigste eeuw, beide voorzien van een volautomatisch wuivende koning. Traditie, folklore of gewoon ouwe achterhaalde zooi — u mag het zeggen.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander