Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Oranjegang(st)ers
Webredactie - 16 september 2014


iets


Ik ontdekte drie categorieën
Tijdens de uren voorafgaand het moment suprême dat Willem Alexander en Maxima wuivend voorbij zouden trekken in de koets met de vernederende beelden, verkeerde de binnenstad van Den Haag in een opgewonden sfeer. Om te proberen die sfeer te kunnen doorgronden besloot ik de passagiers die uit de treinen stroomden tegemoet te lopen en ze te observeren. Misschien kan ik er achter komen wat monarchisten nu eigenlijk zijn. Wat bezielde deze mensen om op een gewone werkdag naar Den Haag te komen?

De passagiers stroomden als een ware tsunami het station uit
Zijn dit dan de monarchisten, zijn dit ze dan, de Oranjegangers die ik zo graag wil overtuigen van de redelijkheid van mijn zienswijze? Ik vertraagde mijn pas om steekproefsgewijs enkelen in de ogen te kijken.
Dáár, daar heb je d'r één, in een donkerblauw uniform, pet met glimmende klep, de linkerborst behangen met medailles en een apetrotse echtgenote aan zijn arm. Deze man lijkt warempel wel een karikatuur van zichzelf, met zijn stuurse blik en krulsnor. Zijn schoenpunten blinken in najaarszon. Zou ik deze onberispelijke oud-verzetsstrijder durven aanspreken en vertellen wat er fundamenteel mis is met onze democratie? Zou ik hem durven zeggen wat er achter deze poppenkast afspeelt, hoe de koning en de ministers elkaar in gijzeling houden? Nee dat durf ik niet, lafaard die ik ben.

Plotseling realiseerde ik me dat dit plaatje niet op zichzelf stond, het vertegenwoordigde een categorie. Ik kreeg ineens een dringende behoefte aan deze mensen te benoemen, maar hoe? Monarchale die-hards, of waren dit hielenlikkers? Ik hield het op monarchale die-hards.

iets

Tussen de stroom waar ik tegenin zwom
vielen mij steeds meer en meer lintjesdragers op, mensen die zich persoonlijk door de vorst of jaren eerder door de vorstin onderscheiden wisten en daar deels hun identiteit aan ontleenden. Mensen die volgens oude feodale gebruiken zich persoonlijk loyaal verklaarden met de vorst, die voor Vorst en Vaderland hun zonen naar het front stuurden en zelfs als die zonen zouden sneuvelen, ze trots zouden zijn, want "hij heeft zijn leven gegeven aan Vorst en Vaderland".

iets

Halverwege de Herenstraat
zag ik een tweede categorie uit te stroom komen, dit waren de carnavalesken. Een oranje shirt, een oranje Heinekentoeter op het hoofd. Luidruchtig, uitgelaten, gierend van de pret, arm in arm, blikje bier in de hand, zo weggelopen uit een voetbalstadion. Verkeren waarschijnlijk in de veronderstelling dat zij in een moderne democratie leven. Slechts één ding telde: de lol. Ook hiermee durfde ik geen gesprek te beginnen over wat er allemaal niet deugde. De carnavalsvierders schatte ik volkomen a-politiek. Zouden zij rechtsomkeert maken als ik hen vertelde dat zij gingen zwaaien naar mensen die een luxe jetsetleven leiden op hun kosten? Maar joelende voetbalsupporters aanspreken, nee die lef had ik niet.

iets

En dan tussen de monarchale die-hards en de carnavalesken
ontwaarde ik de derde categorie, die veruit de grootste groep vormde. Dit waren de dagjesmensen, veelal gepensioneerd, meestal twee aan twee, boodschappentas met een fles sinas en krentenbollen voor tussen de middag. Sommige zeulden zelfs campingstoeltjes mee. In hun ogen een blik van hoop om een glimp van hun vorst op te kunnen vangen, van bekende mensen, van echte cameramensen, ze zouden zwaaien via de camera naar hun kleinkinderen. Ik ving flarden van gesprekken op. Het was hen niet te doen om het koningshuis als regerende instantie, ze waren benieuwd naar de jurk van Maxima. Dit is dus de groep die volgens de enquêtes voor de monarchie zijn, de groep die uit 70% bestaat.

Ik vroeg me af wat er zou gebeuren als ik de mensen uit de drie categorieën zou vragen wat ze ervan zouden vinden als premier Rutte als vanzelfsprekend opgevolgd zou worden door zijn zoon/dochter, gesteld dat hij die had. Ik vermoed dat iedereen zonder uitzondering bezwaar zou maken. Zou ik deze mensen dan wél moeten aanspreken?

Zijn deze mensen dan eigenlijk republikein, maar ze weten het zelf nog niet? Zou best eens kunnen
Ik zou ze kunnen wijze op het gevaar van erfopvolging, dat we opgezadeld zouden worden met zo'n woesteling als Willem III, dat het zo langzamerhand eens tijd wordt een eind te maken aan het erfelijk koningschap.
Maar ik voelde met alles dat ik met lege handen stond, argumenten tellen niet, men wil ze niet horen. Ze zijn bang dat ik ze iets wil afnemen, iets dierbaars, de romantiek, het sprookje, het oranjegevoel, hun eigen Efteling. De hoop op .... niets.

Ik keer om en verlaat de drukte, dit was eens maar nooit meer.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander