Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
De samenbindende factor
Wendela - 24 maart 2014

iets


Bij hoge uitzondering zullen we voor één enkel keertje eens niet zeuren over het feit
dat ons staatshoofd niet gekozen is

Er is namelijk een verschil tussen belangrijke en urgente zaken. Om de kwestie van een gekozen staatshoofd ter discussie te kunnen stellen lijkt er immers nooit een geschikt moment te zijn voor de dames en heren politici: vlak voor de troonswisseling had men het te druk met het elkaar voor- en verdringen, terwijl het na het evenement ongepast heette te zijn omdat Meneer de Majesteit een eerlijke kans zou moeten krijgen om zich in te werken. Jawel, werken. Maar toch voltrekken zich soms gebeurtenissen die zowel alles voor, als na zo'n koninklijke komma overstijgen. Dit is zo'n moment.

Nederland heeft momenteel namelijk ruzie
Ruzie met elkaar, ruzie met en over zichzelf, over anderen, alles en iedereen ligt overhoop. Meningen buitelen over elkaar heen, en voor de strekking van dit artikeltje is het niet eens relevant wie het bij deze Nationale Herrie bij het rechte eind heeft. We laten ons niet eens verleiden om daar een mening over uit te spreken, zelfs niet bij de aanblik van Marokkaanse lagere schoolkindertjes die ineens met onzekere blik en trillende onderlip op het schoolplein verschijnen. We beperken ons tot de vaststelling dat de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen geheel en al zijn overschaduwd door een nationale rel, die ons tolerante land in tweeën splijt, zoals eens de Rode Zee.

Waar was de eerste minister?
Toonde hij zich de premier van alle Nederlanders, en wist hij de gemoederen tot bedaren te brengen? Ging hij voor de geschoffeerde groep medelanders staan? Neen, natuurlijk niet. Rutte was toen ineens weer de VVD-voorman. Die zegt namelijk slechts 'ja' als hij er wat aan kan verdienen, en hij zegt alleen ergens 'nee' tegen tenzij hij er wat aan kan verdienen. Gedogen, collaboreren — allemaal eufemismen voor een neoliberaal politiek opportunisme van het smeriger soort. Misschien is het daarom ook wel teveel gevraagd van een politicus bij wie het in de genen zit om naar boven te likken en naar onderen te trappen.

Maar dan is er gelukkig een verlossend verhaal
De vertelling namelijk, van een staatshoofd dat boven alle politiek gekrakeel zou staan. De hoogste bestuurlijke post in dit land, dat weliswaar elke democratische legitimatie ontbeert, maar zijn rechtvaardiging zou vinden in de samenbindende rol en functie. Iedereen kent de mantra van toenmalig premier Balkenende nog wel: Oranje zorgt voor continuïteit, stabiliteit en eenheid. Tegen dat eerste is inderdaad weinig in te brengen, simpelweg omdat één familie zich zodanig in ons politiek bestel heeft weten in te vreten dat zij nu exclusief leverancier is van alle Nederlandse staatshoofden. Stabiliteit? Tja, Duitsland en Frankrijk zijn inderdaad subiet opgehouden als land te bestaan nadat zij hun monarchieën aan de straatkant hadden gezet, terwijl het koninkrijk België keer op keer bewijst zo'n beetje de stabielste natie van heel Europa te zijn. Met excuses voor de ironie, maar soms is dat het enig passende antwoord op lariekoek.

Terug naar de koning met zijn eenheidscheppende rol en functie
Nu zo'n beetje alle Nederlandse burgers — voor hem zijn onderdanen (het blijft een tenenkrommend woord) — vechtend over straat rollen, zou dat voor hem natuurlijk hét uitgelezen moment zijn om een concrete invulling aan die rol te geven. We denken aan het — apocriefe, maar daarom niet minder elegante — verhaal van de toenmalige Deense koning Christian X, die uit protest tegen de deportaties ook een Jodenster ging dragen. Daar is heel veel moed voor nodig.
Als aan de onderkant van het maatschappelijke tumult het politieke fatsoen door de bodem zakt, dan is er moed voor nodig om die rare ministeriële verantwoordelijkheid voor een moment aan je laars te lappen. Dan maar bonje met Rutte, zou zo'n koning denken. Ik mag dan misschien niet gekozen zijn, maar dit ga ik in mijn ambtstermijn niet meemaken. Ik heb immers gezworen staatshoofd van en voor alle Nederlanders te zijn, en als de premier niet durft omdat hij partijpolitieke belangen laat prevaleren dan doe ik het wel. Dan maar even geen fabeltje over een zogenaamde Eenheid van de Kroon — zo'n staatshoofd, eentje met persoonlijke moed.

Maar waar was onze koning toen vrijdag de maatschappelijke onrust het kookpunt naderde, en de vice-premier probeerde de boel enigszins te sussen? Meneer de Majesteit liep ten behoeve van zijn persoonlijke PR met een kruiwagen op een Rijswijkse kinderboerderij te sjouwen.

En nu? Nu prikt ons Samenbindende Symbool een vorkje met andere staatshoofden. Gekozen staatshoofden welteverstaan, dat dan weer wel.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander