Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Open Brief
Bestuur - 12 mei 2012




Dames en heren,

Op 25 april 2012 deed de rechtbank in 's-Hertogenbosch de wereld weten dat zij voor de derde maal het bekend maken van het vonnis in het geding had opgeschort naar 6 juni. Deze rechtzaak is op 12 maart 2010 aangespannen door het advocatenkantoor Banning namens de Volkskrant en Trouw tegen de politieke vereniging Pro Republica wegens 'schending van het auteursrecht', een alibi om het rechtmatig politiek verzet van Pro Republica tegen een ondemocratisch instituut als de monarchie te saboteren. (Pro Republica ijvert publiekelijk voor geweldloze vervanging van het erfelijk staatshoofd door een democratisch gekozen president).

Het onaangename gejetset van Alex & Maxima en het uiteindelijk daaruit voortgekomen geding begon in 2007 toen een internationaal gezelschap kapitalisten en neo-kolonialisten, van wie de bovengenoemde twee erg bekende Nederlanders, op een schiereiland in de Indische Oceaan 10.000 ha paradijselijk natuurschoon onder het uitkramen van schone woorden ten eigen bate aankochten. In 2008 werd de 'knipmesjournalist' Hoedeman '(Mooij 268) van de Volkskrant, door de twee hoge vaderlanders benoemd tot algeheel verkoopmanager. Een functie die hij ondanks - of juist door - zijn vurige gezagsadoratie niet aankon en die wellicht de krachten van elk journalist te boven zou zijn gegaan. Het trio toog op 22 juli 2008 aan het werk.

Nu reeds zij vermeld dat een beslissing om het volledige verhaal te publiceren van het avontuur in de Oceaan, dat deels reeds geschreven is en deels nog aangevuld moet worden met binnen- en buitenlands archiefmateriaal, o.a. de volledige 'Preliminary Assessment of the local Community' van de Italiaanse biologe - geen republikein - Alessandra Soresina van mei 2009. Vanwege het opzienbarende karakter hiervan voor veel betrokkenen, zal deze beslissing pas worden genomen nà de volledige afhandeling zowel van het rechtsgeding als van een door Pro Republica te starten politieke activiteit, waarvan deze Open brief het begin vormt.

Haar grote succes tegen het genoemde trio behaalde de buitenparlementaire oppositie in 2009, toen - op 20 november - de jetsetters zelf (de verkoop-manager/journalist/voorzitter leek op dat moment al geruisloos verdwenen: hem restte nog wat afbouw- en opruimwerk) de premier mededeelde, dat zij wat hier aangeduid is met het 'alibi' kwijt wilden (Hoedeman, Koningsbiografie, 328). Niet lang daarna meldde de verkoop-manager himself dat er destijds een 'inschattingsfout' was gemaakt. Zand er over. Alles - inclusief het impertinente gedrag jegens Pro Republica - moest daarmee maar vergeven en vergeten zijn.

Het trieste van de zaak is dat - zoals bleek uit de eerste zin van dit artikel - het Volkskrant-Trouw-proces in 2009 nog beginnen moest. Het zou zich daarna tot de dag van vandaag eindeloos van het ene obstakel naar het andere voortslepen.Vóór alles was het voortdurende uitstel van de vonnis-wijzing bestuurlijk en privé voor Pro Republica zeer begrotelijk.Terwijl door het onvoorwaardelijke terugtrekken van de hoofdpersonen uit deze onverkwikkelijke politieke kwestie - welke onmiddellijk ophield te bestaan - het rechtsgeding als een kwalijk restant van boze tijden onnodig lang ons boven het hoofd bleef hangen.Zelfs Damokles van Syracuse kende destijds een zodanige wreedheid niet. Het allerbelangrijkste is echter dat, daar met het verstrijken der jaren in de historiografie elk beeld verandert, de mogelijkheid niet uit te sluiten is dat Pro Republica veroordeeld zal worden op de door Cozzmoss ingebrachte, nogal twijfelachtige 'waarheden'.

De zich in de archiefdozen bevindende notulen, acta en correspondentie zijn in staat elke historische waarheid grondig te leren kennen. De enige weg om publicatie dan nog te verhinderen, is de rücksichtslose opruiming der archivalia, bv. door 'versnippering' en 'kachel-opstokíng', activiteiten waarin vorstenhuizen immer uitblonken. Het gevaar dat Pro Republica zowel door de intimiderende procesvoeringsmethoden van Cozzmoss als door 'te late' publicaties van historische documenten - zie vooral de paragraaf die hieronder gewijd is aan dr. Mooij - een vonnis zal worden opgelegd op basis van de kennis van 2009, is wellicht reëel, terwijl ieder weldenkend mens een vonnis op basis van de kennis van 2012 behoeft.

Het probleem leek toen simpeler dan nu. Zo voer de Volkskrant van hoofdredacteur Broertjes - kameraad van Lippe! - en royalty-journalist Hoedeman (die Trouw-collega Breedveld overreedde mee te doen) nog in schaamteloze onnadenkendheid een koers die meer deed denken aan haar barre retoriek van de Koude-Oorlogs- en het neo-kolonialisme (twee politionele acties en Nieuw-Guinea) dan aan de bezonnen wijsheid van een modern, zich progressief wanend dagblad. Vooral van belang was dat de nationale en internationale media nog lang niet ter zake op de hoogte waren. Baanbrekend in dit verband was het genoemde onvolprezen boek 'Dag in dag uit. Een journalistieke geschiedenis van de Volkskrant vanaf 1980' van dr. Annet Mooij, onmisbaar voor iedereen, wetenschapper of niet - die met het geding en zijn achtergrond te maken heeft, dat eerst in 2011 werd gepuliceerd.

Het gesprek tussen de twee voornaamste belanghebbenden en Balkenende van 20 november 2009 is reeds genoemd maar we weten niet wat aan dat gesprek is voorafgegaan. Uit publieke berichten is bekend dat er bij de belanghebbenden bittere haat- en wraakgevoelens over het verlies van 'bezit ', 'eer' en 'privacy', bestonden, die zij in hun domheid toeschreven aan 'linkse rakkers', met name aan Pro Republica, welke organisatie voor straf van de aardbodem diende te worden weggevaagd tot leeringhe ende vermaek van allen die de onbeschaamdheid hadden te denken dat zij meer waren dan de godgewilde, hoge, onschendbare en nu zo geschoffeerde hoogheden.

De erbij betrokken publiciteitsmanager, Volkskrant-jourrnalist, destijds voorzitter van de Vereniging van Verslaggevers bij het Koninklijk Huis (VVKH), eens kind aan huis bij zijn opdrachtgevers thuis, maar ook in het verre alibi en waarschijnlijk ook medepassagier tijdens de reizen heen en weer, had tot in de zomer van 2008 lief en leed met zijn broodheren gedeeld. Deze niet-zo-brave-borst heeft in grote tegenstelling tot zijn uitvoerige, jubelende en overdreven berichten in de Volkskrant zelf van 2008, in zijn later (2010) uitgekomen grotesk opgezet hagiografisch-futurologisch geschrift (2010) over deze voor de drie betrokkenen zeer belangrijke en begrijpelijk nogal pijnlijke episode van opgeven, weggaan en afrekenen géén bericht achtergelaten. Waarom niet? We krijgen in elk geval geen antwoord op onze prangende vraag wat zich vóór 20 november 2009 heeft afgespeeld.

We zijn nu dus aangewezen op de de- en inductiemethoden ten einde de waarheid op het spoor te komen. Dat er tussen de vroegere publiciteitsmanager en zijn broodheren al gauw een zekere verwijdering is ontstaan - mischien kan beter gesproken worden van zich toespitsende verschillen in karakter, afkomst, rijkdom en adviseurs - kan gevoeglijk worden aangenomen. Even duidelijk is dat beide partijen er geen enkel nut bij hadden - integendeel - om aan hun verschil van mening over de finale afwerking van het avontuur ruchtbaarheid te geven. Het interne beraad daarover, dat beslist niet van een leien dakje gegaan kan zijn, zou vooral het gezicht moeten redden van de verliezers, t.w. de opdrachtgevers en hun voormalige publiciteitsmedewerker.

Het resultaat van een en ander was het gezamenlijke besluit een rechtszaak tegen Pro Republica aan te spannen, welke - zo moet uitdrukkelijk gestipuleerd zijn - per se gewonnen diende te worden. Derhalve moest worden uitgekeken naar een advocatenkantoor, gespecialiseerd in het winnen van auteursrecht-gedingen, in elk geval van zaken die met politiek of met politici niets van doen hadden. De keuze viel, naar reeds gezegd, op het 'technologische' Cozzmoss. De nadelen als zou het kantoor wel erg luchthartig het doel met grove middelen heiligen en de tegenpartij genadeloos afslachtten, werden als even zo vele voordelen beschouwd. Zo werden in 'ons' geding de auctores intellectuales noch de publiciteitsmanager ooit genoemd, terwijl de torenhoge schade welke de Volkskrant en Trouw zouden hebben geleden aan het gewroet van Pro Republica moest worden toegeschreven. Het stemt tot tevredenheid en genoegen dat de niet genoeg te noemen en te roemen studie van dr. Mooij in haar boek (hoofdstuk 6, pag. 271-326) de werkelijke oorzaken van de Volkskrant-ellende heeft geopenbaard.

Een groot probleem moet de salariëring van de rechtsgeleerden geweest zijn. Er waren in theorie drie mogelijkheden: (1) het verliezende Pro Republica zou betalen, maar in het uitgesloten geachte geval dat Pro Republica zou winnen; (2) zouden de twee opdrachtgevers dan wel (3) de twee kranten pondspondsgewijs voor de kosten opdraven. Wellicht is ook nog overwogen andere kranten erbij te zoeken. Alleen Breedveld van Trouw - deze krant is reeds genoemd - bleek, zij het schoorvoetend, ook een bewaar tegen Pro Republica te kunnen bedenken. Hoe geforceerd dat gegaan is, moge blijken uit wat adjunct Van Loenen tijdens de rechtszaak heeft gedebiteerd. Ook uit andere correspondentie blijkt dat Trouw een normale relatie met Pro Republica voorstond.

De momentele situatie is dat Pro Republica arm als een kerkmuis is en dus failliet verklaard zal worden; dat de opdrachtgevers even schatrijk als gierig zijn en dat zij er niet aan denken ook maar één euro te betalen voor een zaak 'waarmee zij nooit iets te maken hebben gehad en die dan ook geheel buiten hen is om gegaan'. Daarmee was het lot van de Volkskrant en Trouw bezegeld: zij dienden alle kosten te betalen. Wellicht nog erger is dat deze kranten gebrandmerkt verder moesten leven.

Het is daarom dat de door en door correcte mensen die het bij Pro Republica voor het zeggen hebben, meerdere malen te kennen hebben gegeven de ondergang van zielsverwante dagbladen - ondanks hun gigantische blunders - niet gewenst hebben. Integendeel. Ook al, zo was onze redenering, zou de financiële schade groot zijn, dan toch waren het burgerlijk fatsoen en de beschaving gered door elkaar de hand te reiken op een moment dat de rechter nog niet gevonnist had. Helaas kregen wij nauwelijks een antwoord.

In het begin van 2012 leken een nieuw aantredende ombudsvrouw en chef van de politieke en parlementaire redactie bij de Volkskrant duidelijke signalen af te geven dat er veel te verbeteren viel bij de krant. De nieuwe redacteur haalde zelfs letterlijk het woord 'inschattingsfout' van de jetsetter van 20 november aan die slechts 'onder de aanhoudende publiciteit' was bezweken. Dat deed deze overigens zonder te vermelden dat de Volkskrant sinds 11 juli 2008 blindelings het toonaangevende drietal had gevolgd tot en met het aangaan van het contract met Cozzmoss en de daaruit gevolgde rechtszaak tegen Pro Republica.

We hebben op onze welwillende reacties en kritische vragen geen zinnig antwoord gekregen. Dat is strijdig met alle regels van beschaving en dus onvergeefijk. Niettemin kan een tijdig - vóór 6 juni - uitspreken van een 'nostra maxima culpa' wellicht wonderen doen. Zo gaan beide partijen het vonnis van 6 juni tegemoet, beseffend dat zowel voor de Volkskrant, Trouw en Pro Republica grote belangen op het spel staan en wellicht nog grotere voor de opdrachtgevers die gedwongen zullen worden in al hun armzaligheid voor het voetlicht te treden. Pro Republica is vast van plan zo mogelijk heel Nederland te mobiliseren althans te informeren. Welke politieke gevolgen daarvan zullen zijn, is nu nog niet te voorzien. Het is een groot goed dat er nog rechters zijn, zo niet in Berlijn dan toch in 's-Hertogenbosch.

Pro Republica

iets

 

iets

Annet Mooij. Klik op onderstaande regel of op de afbeelding om het boek te bestellen.
Een Journalistieke Geschiedenis Van De Volkskrant 1980





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander