Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  

Boekrecentie, 'Willem II, het geheim van de ministeriële verantwoordelijkheid, 1848-1905'
Webredactie, 22 februari 2012

iets

De uiteindelijke consequentie van ministeriële verantwoordelijkheid en staatshoofdelijke onschendbaarheid kan nu getrokken worden. Een korte recensie van een voor republikeinen onmisbaar boek.
Als het waar is - en het lijkt er op dàt het zo is - wat Diederick Slijkerman in zijn recent boek over 'Willem II, het geheim van de ministeriële verantwoordelijkheid, 1848-1905' ( Amsterdam 2011, ISBN 978 90 351 3704 2) schrijft dat de ministeriële verantwoordelijkheid meer een 'relatie is dan een regel', zo is het nu dan wel de hoogste tijd geworden dat bij de eerst volgende grondwetsherziening het inmiddels befaamd geworden artikel 55 (tgw. 42.2: 'De koning is onschendbaar, de minister is verantwoordelijk' grondig bestudeerd wordt en fundamenteel op de schop gaat. Dan wordt ook eindelijk de levensgrote dreiging afgewend dat dit artikel door Rutte en consorten zal worden gebruikt om een Amsberg, een Vollenhoven of wie dan ook uit de progenituur van Lippe als 'koning van de Nederlandse republiek' te proclameren. Lach niet, lezer, om deze maar al te vaak door Slijkerman genoteerde waanzin over de interpretatie van wat de grondwet in 1848 bedoelde. Zelfs als het boek wordt dichtgeslagen, lezen we nog op de kaft: "Dit boek geeft antwoord op de vraag waarom wij binnenkort koning Willem IV en geen president op de troon hebben".

Onze redactie wil de schrijver/uitgever niet op voorhand veroordelen als een boosaardig persoon die met een braaf gezicht verderf zaait. Pro Republica is het met iedereen volkomen eens dat er nimmer 'een uniforme interpretatie van het betrokken artikel bestaan heeft' (p.90), maar kan alleen met een eindconclusie instemmen dat invoering van de republiek dan ook nimmer kan geschieden onder aanroeping van het bestaande grondwetsartkel.

Wie kletskoek verkoopt over de ministeriële betrokkenheid van de premier bij het tragisch ongeluk van een ongetwjifeld aardige man, die elke poliitieke relatie met Nederland uit vrije wil heeft verbroken, maar wiens familie, daarbij van harte ondersteund door de regeringsdiensten, de hermelijn-aanbidders, de stille en openlijke collaborateurs en de door de gemeenschap betaalde media doet alsof Nederland de oorlog om Nederlands-Oost-Indië heeft verloren om van nog erger rampen als een financiële crisis en de wereldwijde armoede nog maar te zwijgen, heeft niet alleen de politieke maar ook de menselijke maat overschreden.

Ga nu niet zeuren dat Pro Republica weer eens haar ware aard laat zien.
Neen, het is de monarchie die uit dit trieste ongeval ongeneerd politieke winst probeert te halen. Het is volkomen dwaas dat een of andere reporter al het verdriet van mevrouw Amsberg, beginnend met de dood van haarr ouders, staat te releveren en jammert dat 'deze eminente vrouw, die toch al zoveel heeft beleefd, ook dit nog moet meemaken'. Natuurlijk is het zielig, maar het is even misplaatst om van dit persoonlijk verdriet een staatsaangelegenheid te maken waar het om een gewone burger gaat als U en wij. Het is volledig misplaatste, schaamteloze propaganda, waarin zelfs de Lippe Leugenaar uit de filmcassettes werd gehaald. Het gaat hier om een trieste maar volkomen onpolitieke zaak. Temidden van deze zorgelijke zaak viel het verzoek op ons bureau om het boek van Slijkerman te recenseren.

Wij blijven er bij dat met inmiddellijke ingang een wetsontwerp ingediend wordt, waarin het beruchte artikel wordt geschrapt, nu de geschiedenis van de onschendbaarheid van de koning/verantwoordelijkheid van de minister dermate wetenchappelijk besproken is. Dat indienen is een simpele zaak.Waar het aan ontbreekt is de politieke wil, de moed en de onbeschroomdheid om de nek uit te steken. Dien eenvoudig een motie in waarin gevraagd wordt met ingang van heden de baan van de erfeljke koning te vervangen door die van een om de vier jaar gekozen president .

Had die wijsheid in 1848, 1853,1867,1868,1884 en1901 bestaan, zo waren wij gespaard gebleven voor - en besparen wij ons nageslacht - een herhaling van al die ellende over wat we nu eigenlijk onder de 'koning en diens onschendbaarheid' verstaan.

Zonder koning is er geen koninklijke macht en zonder koninklijke macht is er nimmer discussie daarover. Afschaffen dus die hele flauwe kul, waarmee we ook een streep halen door anderhalve eeuw overbodige geschiedenis over de grenzen van de koninklijke macht.

Let wel: Slijkermans boek gaat slechts tot 1905 en zegt dus niets over de oorlogsjaren en over wat de regeringen en de staatshoofden Wllhelmina, Juliana - met haar adjudant Lippe - en Beatrix allemaal terzake hebben uitgespookt. Het is echter voldoende het artikel 42.2 onmiddellijk en - ware dat mogelijk! - met terugwerkende kracht uit de grondwet te schrappen, waardoor een definitief einde komt aan al die 'Hineininterpretationen'.

Het kan niet de taak zijn van een eenvoudige website-redactie hier in enkele alinea's een fundamentele en vollledig historisch-staatsrechtelijke onderbouwing te geven van een artikel dat zich na zoveel decennia van interpretaties en herinterpretaties, van staatshoofdelijke machtmisbruiken, grote bekken en domheden, van ministeriële/parlementaire knikkende knieën en kromme ruggen, van kabinetsafspraken, gedoogconstructies en ander politiek handjeklap, van leugens, bedrog en vervalsingen, waardoor het gewraakte artikel zowel gelezen kon worden als steun voor het staatshoofd in zijn strijd met de minister als steun voor de minister om de koning de voet dwars te zetten. En waar deze twee oplossingen niet mogelijk bleken, waren beide partijen wel bereid de ogen dicht te knijpen en net te doen alsof het hele artikel niet bestond/bestaat.

Zoals gezegd: er is slechts één oplossing voor de ontelbare interpretaties en vervalsingen van het in 1848 door Thorbecke toch kenneljik uit een te losse pols geformuleerd artikel.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander