Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  

Klucht van eigenzinnig doorgedreven carnavalesk bezoek aan Emiraten eindigt als politieke catastrofe
Laura Belgica, 5 januari 2012

iets


Wanneer een land zich momenteel nog een erfelijk staatshoofd permitteert, zegt dat alles over de geringe kwaliteit van zijn politiek en de miezerige intelligentie en moed van dat volk.
Politici en burgers daar laten zich dag in dag uit in de luren leggen door mensen die zich majesteit of hoogheid noemen en die miljoenen kosten zonder dat daar een enkele adequate prestatie tegenover staat: ceremoniële lijfwachten, oranjefeestjes, een gouden koets, een eigen schip en een eigen trein, achterhaalde staatsbezoeken, dure paleizen en verdere onzin meer. Het is ronduit beschamend.
Om echter de schijn van belangrijkheid en kwaliteit hoog te houden bestaat er een decorum van bespottelijke ceremonies, uitgevoerd door dure mannen en vrouwen, die buigen als knipmessen en beschaafd mee lachen wanneer een van de majesteitelijke snaken het op de heupen krijgt en zich luid laat gelden met een volledig overbodige handeling, een als 'geestig' bedoelde opmerking of een 'spitse' vraag ten bewijze van de nog nooit opgevallen intelligentie van de persoon in kwestie, waarna het hele gezelschap inclusief de gastheren uitbundig elkaar op de schouder slaat.

De meegenietende massa ter plekke of op de televisie raakt niet uitgekakeld over 'die majesteit toch', die zich zomaar als een soort zwaargewicht op de oever laat plempen alsof dat haar dagelijks werk is en die daarna als een kind zo blij in de handen staat te klappen over haar gigantische prestatie. Of over die Argentijnse Leila, die in haar Nederlands-Spaans-Wassenaarse koeterwaals voortdurend net praat alsof ze de ene na de andere opzienbarende ontdekking aan de plafonds en aan de muren doet, welke haar tot tranen toe beroeren, haar specialisme dus.
Of over de schalkse rakker van een Willem die misschien veel liever bij moeder thuis was gebleven in plaats van zich nu door iedereen bespioneerd te weten, en die zich geen andere uitdossing kan veroorloven dan die beruchte kapitein-Iglo-pet, waarmee hij een paar jaar geleden internationaal de lachlust van het publiek opwekte, maar die hij nu kennelijk nauwelijks nog durft op te zetten. Het heeft er momenteel zelfs de schijn van dat hij hier voor spek en bonen mee doet. Hij zal het misschien beschouwen als een voorproefje van zijn 'koningschap', dat hem overigens toch nooit zal toevallen, hoewel een zekere Hoedeman de geschiedenis daarvan al twee jaar geleden heeft beschreven (bij De Slegte voor elk bedrag verkrijgbaar).

Alom in de kranten en op de televisie wordt de spot gedreven met het staatshoofd en de hele kliek eromheen.
Ook Pro Republica walgt van de belachelijke en onzinnige verkleedpartijen van een oud mensje, dat nog niet eens een handdoek over haar snoet mag houden om uit schoonheidsdrift de zuigrimpels - waarschijnlijk een gevolg van het te veel trekken en zuigen aan limonade-rietjes of zo - een beetje wil bedekken. Maar meer dan onze ergernis uiten over die onbeduidende en onzinnige politieke vertoningen kunnen we niet. Mevrouw behoeft zich in het geheel niets van die zelf veroorzaakte commotie aan te trekken. Uiteindelijk is het toch in de eerste plaats 'dikke bult, eigen schuld'. Niet alleen waren er zoveel aanwijzingen dat het dom, eigenwijs en ook politiek onverstandig was om dit peperdure bezoek aan die landjes in welke vorm ook - als officieel staatsbezoek, als particulier snoepreisje of privé-etentje - te laten doorgaan, al een blunder van de eerste orde was. Bovendien zat ook nu weer niemand - behalve dan die koninklijke kliek - op dat potsierlijk vertoon te wachten.
Precies als in het verleden, zoals bv. van de potverteerder, schuinsmarcheerder (en leugenaar) pappie Lippe (God hebbe zijn ziel, maar daar valt terecht aan te twijfelen), werden weer de oude noodzakelijkheden tevoorschijn gehaald en opgepoetst om de verkwisting een schijn van legitimatie te geven, zoals die ongelooflijke verzinsels als zouden die bezoeken 'zo goed voor onze economie' zijn, waarin nog nooit iemand geloofd had behalve dan de profiteurs zelf, werden weer kwistig in het parlement en de pers rondgestrooid. Denken verstandige mensen nu echt dat kopers daar gek zijn en zich alles laten aansmeren omdat er een dochter van een oorlogsmisdadiger bij het gezelschap zit? Dat is evenmin als elders het geval. Wat telt is alleen de kwaliteit van het product, of het nu gaat om de Rotterdamse haven, Bosse Bollen of Arnhemse meisjes.

Al geruime tijd meenden de republikeinen dat het boek der koningen op het punt stond dichtgeslagen te worden, niet alleen in Nederland maar in de hele wereld. Immers, wie niet ziende blind was, merkte overal de bewijzen van de seniliteit van het instituut koningschap. Zoals het belachelijk vasthouden aan de gedachte van het 'regeren bij de gratie Gods' en aan de waanzinnige erfelijkheidsclausules die de poort openden voor allerlei onbenullen of criminelen die gaan denken dat ze ook al Gods uitverkorenen zijn. Een van de domste vormen van decadentie was echter de arrogantie die afdroop van de smoelwerken van al die koninklijke 'hoogheden', die doen alsof zij meer zijn dan gewone menseljke creaturen.
Er zijn talloze uitingsvormen van die aftakeling: de almaar groeiende geile zucht naar meer geld, invloed en macht alsook de immer leugenachtig wordende ambivalentie met betrekking tot de intransparantie van de macht. Zo zeggen ze bescheidenlijk dat ze op grond van de ministeriële verantwoordelijkheid eigenlijk machteloos zijn, terwijl ze tegelijkertijd zo ver gaan als maar mogelijk is om die zelfde verantwoordelijkheid op te rekken en tot een lachertje te maken, terwijl ze ook nog de goddelijke afkomst achter de hand hielden. Wie het vatten kan, vatte het.

Verder was er de permanente onwil om belasting te betalen; zijn er de ontelbare pogingen de politie te beïnvloeden om bij de eigen verkeersdelicten de ogen toe te knijpen; de beïnvloeding via telefoontjes, feestjes en relaties met geen andere bedoeling dan de benoeming van één bepaalde persoon door te drukken. Vergeet verder niet de aanwezigheid van een militaire macht - koninklijke landmacht, koninklijke luchtmacht, koninklijke marine -, van een uit de hand etende diplomatieke dienst - 'H.M. ambassadeur' -, de macht die voortvloeit uit het toekennen van lintjes en onderscheidingen en het opschonen van staatsarchieven van voor de familie nadelige documenten.
Zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. De benoemingen van burgemeesters, commissarissen en zo nodig van een vice-president van de Raad van State zijn allemaal even zo vele bewijzen voor de decadentie van het ambt van koninklijk staatshoofd dat niet anders wil dan dan nog meer uitdijen in macht, geld en aanzien.

Misschien is het grootste gevaar dat de burger bedreigt wel de opheffing van de scheiding der drie machten, die zal uitmonden in een absolute staatsalmacht, belichaamd door die éne persoon of familie die wetgeving, uitvoering en rechtspraak in de klauwen heeft gekregen. Het gezwalk van Lubbers, Balkenende en Rutte - die niet eens het eigen staatsrecht blijken te kennen -, de tandenloosheid van een parlement dat siddert voor de woede-erupties van Amsberg en de serviele pers (denk aan Machangulo) en de NOS: alles wijst erop dat de Nederlandse democratie in groot gevaar is.
Nu alleen lijkt de rechterlijke macht nog onafhankelijk. Wie echter weet hoe het staatshoofd met het grote geld en zijn talloze ongrijpbare en onbekende tentakels al een onwelkom vonnis heeft kunnen voorkomen of een hem aangenaam oordeel heeft doorgedrukt. Zo ging het in het verleden, zo valt het ook in de toekomst weer te verwachten. Alle, zogenaamd lieve smoeltjes van Leila ten spijt. Niet voor niets voert Pro Republica het adagium: 'wat weet, dat deert'.

De decadentie van de monarchie is geen toevallig, op zichzelf staand verschijnsel, het is ook een structureel fenomeen. De eeuwen lang zo goed als ongecontroleerde macht heeft sinds jaar en dag haar funeste invloed uitgeoefend met al dat reeds genoemde uiterlijk vertoon, waaronder staatsbezoeken, occulte feestjes en mooie pakken. Het was al een rotzooitje onder de stadhouders, nog verhevigd later onder Willem I, II en III, Wilhelmina en Jaan, onder de Lippes en nu onder de Amsbergers.
Vóór 1848 hadden we een absoluut vorst, sinds 1848 is de situatie deze dat het 'onschendbare' staatshoofd zich officieel moet verschuilen achter een 'verantwoordelijk' minister, die voortaan met een grote bek en andere vormen van intimidatie moest worden gedwongen om de zijde van de koning te kiezen. Gezien het grote lafheidskarakter van alle ministers - inclusief de premiers - alsook van de toonaangevende parlementariërs is de feitelijke politieke situatie door de grondwetswijziging van 1848 niets veranderd. Alleen de besluitvorming is een stuk moeilijker en intransparanter geworden. De schuld daarvan kreeg 'de democratie'.

De majesteiten konden ongestoord doorgaan met het weigeren van het betalen van belasting alsmede met het verbrassen van gemeenschapsgeld, terwijl zij tegelijkertijd de meest huichelachtige kersttoespraken over naastenliefde hielden zonder ooit de eigen portemonnee te trekken; zij namen deel aan allerlei militaire wanvertoningen; organiseerden Oranje-bacchanalen; gedroegen zich als laffe ratten bij de minste dreiging van gevaar; sauveerden schavuiten als Heinrich, de verschrikkelijke viezerik Lippe en vader Zorreguieta; ze namen indrukwekkende militaire parades af; organiseerden staatsbezoeken waarvoor de verantwoordelijke prul-minister al dan niet met tegenzin zijn toestemming gaf. Het alternatief zou een koningscrisis geweest zijn, kennelijk het verschrikkelijkste wat een regering kon overkomen.
Het ergste is, zoals immer is geconstateerd, het teloor gaan van adequate staatsrechtelijke kennis bij politici en bij volksopvoeders als journalisten en schoolmeesters. Degenen die bij deze teloorgang van de kennis aangaande de constitutie het meeste garen sponnen, waren - de adviseurs van de - staatshoofden, die deze extra kennis zelf goed konden gebruiken bij hun corrumperende machtsuitoefening om bepaalde delen van de bevolking zich niet zozeer burger van de gemeeenschap te doen voelen alswel trouwe onderdanen van Maurits, Willem V, Wilhelmina, Lippe of Zorreguieta. De ontaarding van de monarchie in 2012 blijkt daaruit dat mevrouw publiekelijk - zij het in een ander land - afstand kan nemen van wat de basis van de Nederlandse democratie is: de grondwet van 1848. Rutte stond erbij, keek ernaar en lachte er om.

Zeker de aanleiding - een jurk of een hoofddoek - tot het domme, onverstandige en onconstitutionele optreden van mevrouw Amsberg en Rutte is een futiliteit, wat voor haar tegenstrever, de steeds minder serieus te nemen Wilders, eveneens van toepassing is. Laatstgenoemde is een levensgevaarlijke, onwaardige bruut, een wildeman, die zichzelf niet meer in de hand heeft en - wat erger is - als gedoger van een kabinet nog steeds geaccepteerd wordt, dat er overigens nog minder van terecht brengt dan reeksen voorgangers. Het is een ramp geregeerd te worden door machtsgeile staatsrechtdomoren als Verhagen, Hillen, Bleker en - op de achtergrond - ons puur-christelijke model, Jack De Vries.

Wat heeft Amsberg nu precies gedaan en niet gedaan?
In plaats er haar tegenstander correct op te wijzen dat er een befaamd grondwetsartikel bestaat dat haar verhindert stante pede op diens woorden te reageren en dat ze weshalve belooft de kwestie aan de verantwoordelijke premier voor te leggen, slaat ze als een marktvrouw op een even onbekookte Wilderiaanse wijze terug. Dom en ongeciviliseerd laat ze zich nota bene als onschendbaar staatshoofd verleiden tot een persoonlijke politieke uitspraak, waarin eerst de verantwoordelijke minister gekend had moeten worden: 'het is echt onzin dat hoofddoekjes symbool zijn van vrouwenonderdrukking'. Wellicht dacht of hoopte ze dat het Nederlandse volk haar daarover zou toejubelen waardoor het voor Rutte (nog) moeilijker zou zijn haar te corrigeren met bedekte verwijten als: 'mevrouw, U weet toch dat U geen politieke uitspraken kunt of mag doen, daarvoor hebben we een aan het parlement verantwoordelijk minister'.
Aldus zou aan de constitutionele eis van overeenstemming voldaan zijn dat de visie van het staatshoofd zich aanpast aan die van het kabinet. Aangezien mevrouw niet bereid of in staat was een 'mea culpa' uit te spreken en Rutte in feite voor haar is gaan staan, werd de crisis in een minimum van tijd compleet. Het ziet er nu niet naar uit hoe de overeenstemming tussen regering en staatshoofd alsnog kan worden hersteld, en mevrouw ooit nog eens zoals vroeger boven de partijen geacht kan worden te staan. Het is pijnlijk te moeten constateren dat zij het was die met één klap het boek der constitutie heeft dicht geslagen, waarmee ze zwaar zondigde tegen haar primaire taak als constitutioneel staatshoofd. Wellicht is haar eruptie het toppunt van anderhalve eeuw frustratie over de verloren gegane macht geweest. Nu was kennelijk de maat vol en beet ze van zich af: 'tot hier toe en geen millimeter verder, onze macht is sinds 1848 meer dan voldoende uitgehold', moet ze gedacht hebben.
Daarmee diskwalificeerde zij zich als Nederlands staathoofd. Dom onnadenkend en onbeschaafd heeft Amsberg de monarchie voor haar aanhangers in de afgrond gestort. Rutte zit in elk geval in de grootste problemen. Hij is als kabinetsvoorzitter vóór het standpunt van Wilders, maar tegelijk als premier verantwoordelijk voor het doen en laten van Amsberg, juist omdat haar staatshoofdelijke uitspraken altijd gelden als hét standpunt van de regering. De uitredding kan alleen komen door het afschaffen van de koninklijke onschendbaarheid. Anders gezegd: van de hele monarchie met al haar onduidelijkheden, schijnoplossingen en compromissen. Voortaan hebben we gewoon weer een Republiek der Nederlanden met een gewone president over wiens macht geen enkele onduidelijkheid mag bestaan.

De republikeinen, die lang gewaarschuwd hebben voor een 'Deus ex machina'- ontknoping, mogen nu dan blij zijn dat het einde dan eindelijk in zicht gekomen is, al hadden zij gehoopt op een beschaafder afloop dan deze. Talloze malen riepen wij: 'Amsberg, treed toch tijdig af. Schaar U in de natuurlijke ontwikkelingsgang der historie'. Maar neen, mevrouw koos haar eigen ondergang. Anders dan Pro Republica gedacht had, is het dus niet vader Zorreguieta - wat nu met hem? - die de Nederlandse monarchie de doodsklap heeft gegeven, maar het machtsgeile staatshoofd zelf. Zielig maar onomkoombaar. Het meest beroerde voor ons republikeinen is dat Wilders, de vederlichte wandemocraat, moslimhater en onruststoker, de aanleiding is geworden tot deze ontknoping. Dat CDA en VVD hem de ruimte hebben gegeven, is een nationale schande.

Hoe zeer ook de Amsbergers zelf de eerst schuldigen aan de tragedie zijn, die decennia lang hun kop in het zand gestoken hielden voor de realiteit en met hun arrogante, peperdure en huichelachtige manier van de baas spelen alsook door hun criminele relaties en achtergronden doelbewust ontoegankelijk bleken voor een wetenschappelijk gesprek met hun oprechte tegenstanders, hebben zij zich niettemin gedragen alsof er 'niets aan de hand was'. Misschien is het stuitend gedrag van grote bekken tegen en afblaffen van ministers en parlementariërs door de Oranjes het duidelijkste bewijs van hun anti-democratische instelling. Het is het verwijt dat heel de familie te maken valt.

Zoals in dit artikel al herhaalde malen gebleken is, dienen ook heel veel burgers, politici, journalisten en geleerden eigenlijk terecht te staan voor het tribunaal der geschiedenis. Quasi-republikeinen die zij waren, zijn zij te vergelijken met de 18e-eeuwse aristocratische patriotten. Ondanks al hun mooie woorden en verklaringen hebben de Marijnissens, Halsema's, Van Mierlo's, Van Es', Irrgangen, Van Raaks, Van der Laans, en vele, vele anderen hun medestanders en, wat veel erger is, hun republikeinse idealen ingeruild voor een mand met zilverlingen. Zien wij hen na de omwenteling terug zoals de vroegere Bentincks, Van der Duyns, Hogendorps en Falcken? Verraders waren zij zowel van de republiek als van de geweldloosheid.

Tot slot is er het gewone volk, wij de gewone linkse en rechtse mensen en alles daar tussen in, die zich immer dicht tegen de televisie aan schurkten om naar niets van het oranjegewoel te missen, die de straat opgingen om de Gouden Koets te zien, om een schim van die opvreters op te vangen, die hun onderscheidingen bij de voordeur drapeerden en zelfs nog in hun overlijdensberichten reclame maakten voor het woord Oranje. Zij allen hebben er schuld aan dat de bakens niet eerder verzet zijn.

Het kwetst echter ook het rechtsgevoel van de ware republikeinen wanneer nu iedereen met de beschuldigende vinger naar die domme Pils, die heerszuchtige Leila en die dominante Trix staat te wijzen. Momenteel is het immers tijd geworden deze te helen. Nadat wij ons bevrijd hebben van de ramp van de personele monarchie, moeten we nog af van het monarchale, hiërarchisch denken en handelen.
We willen samen een nieuw en fatsoenlijk Nederland opbouwen rond een democratisch gekozen president. We willen in een land wonen waarin rechtsgelijkheid heerst, waar iedereen een redelijk inkomen heeft zonder uitschieters naar boven en beneden en waar niemand meer gelooft in de zin van wapengeweld. Ook de Amsbergers moeten daaraan meewerken, alleen al omdat het nooit mag gebeuren dat een bloedige contra-revolutie de natuurlijke voortgang der vaderlandse geschiedenis zal hinderen.

Het blijft om het even waar de familie wil gaan wonen: in de Emiraten, Patagonië of op Sint-Helena. We adviseren wel de eerste 25 jaar zich nergens in Nederland te vertonen. Begrafenissen zullen elders moeten plaatsvinden. Ook zal het duideljk zijn dat de familie alle hun onrechtmatig toegeëigende gelden en bezittingen zullen moeten teruggeven. Pro Republica wil zoals alle welgezinde republikeinen eraan meewerken dat de totale ommekeer bloede- en geweldloos zal zijn.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander