Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Leila en de Machiavelli-prijs
Webredactie, 15 december 2011

Trouw berichtte begin december dat Leila Zorreguieta vanwege haar 'uitzonderlijke communicatieve kwaliteiten die de afgelopen tien jaar haar werk als Nederlandse prinses hebben gekenmerkt' de Machiavelli-prijs krijgt. Op 8 februari 2012 zal deze worden Collega Verbaan van Republikeinen/NRG heeft daar al een voortreffelijk commentaar bij geschreven, dat wij ieder ter kennisneming van harte aanbevelen. Hij en wij zijn benieuwd of zij de vetleren medaille of het stuk papier waamee haar soms bij tijd en wijle kolderiek en de spotlust wekkend gedrag als communicatief wordt geprezen - en die natuurlijk niet meer waard zijn dan de winkelprijs van het materiaal waarvan ze vervaardigd zijn - wel of niet zal aannemen. Ze wist aanvankelij niet eens wie die 'Maggiafel' was. Zo slim is ze nu ook weer niet.

Toen ze zich echter zette tot een klein politiek-historisch onderzoekje, bleek haar dat er een eigenaardig stinkend luchtje zat zo niet aan de prijs dan toch wel aan die Machiavelli zelf. Als dat inderdaad waar zou zijn, zo zou ze vol verontwaardiging de jury hebben geantwoord - en dat ook via de pers het volk wel hebben laten weten - dat ze zich grotelijks beledigd achtte door haar zoiets aan te doen: 'Hoe halen die juryleden het in hun stomme koppen haar menslievend gedrag op zo'n ongekend-gemene en gore wijze aan de kaak te stellen?' En het leek erop dat het inderdaad zo was.

Naar mate ze zelf daarvan steeds meer overtuigd geraakte, werd ze alsmaar woedender. De Machiavelli-prijs voor haar, deze zeldzaam begaafde, intelligente en zich immer voor anderen opofferende vrouw zoals zij zelf, het hof, de geheime diensten, de pulppers, de regering en de televisie niet opgehouden hadden te beweren, werd haar ook nog gegeven op een tijdstip dat wellicht cruciaal in haar leven is. De kans - hoewel ook niet zo heel erg groot - dat zij in 2012 eindelijk haar jeugdideaal zou kunnen realiseren, t.w. met haar aan de haak geslagen stinkendrijke Europeaan dagelijks wereldwijd en dan nu met een kroon op haar hoofd op de t.v. te komen en dan nòg beroemder te worden dan ze al was, zou met de toekenning van deze prijs door die - het kan haast niet anders - republikeinse - jury aanzienlijk verminderd zijn. Wie kan er immers trots zijn op de vereenzelviging met de grootste egoïst uit de wereldgeschiedenis?

Af en toe moest ze nu al traantjes wegpinken, haar specialisme overigens. Ze bedacht dat haar in Argentinië zoiets nooit zou zijn overkomen, waar zij als hooggeboren vrouwe met alle eerbetoon zou zijn omgeven. Daar hadden politie en justitie de schoften omiddellijk in een vliegtuig gezet en boven volle zee de luiken geopend. Maar in dat misselijke republikeinsen kikkerlandje hier mag je iedereen beledigen, tot zelfs de hoogste door God zelf aangestelde autoriteiten als zij zelf, haar man, haar schoonmoeder, tante Nicotine en ome Piet. Zeker, ze had wel eens te hard gereden, een uitrit beschouwd als een voorrangsweg en zich voor laten stellen als Leila van den Bosch, geboren te 's-Gravenhage. Men dacht natuurlijk dat zij ook zo' n notoire verkeersbandiet was als de familie waarin ze terecht gekomen was.

De bedoeling van de al even aangeroerde talloze charme-offensieven - walgelijk en onuitstaanbaar - was geweest dat zij door het steken van de schitterendste veren in het onderlijf dit simpele mensje op konden krikken tot een superieur, zo geen goddelijk wezen. Daar kwam zeker aan beide kanten iets machiavellistisch bij. Een en ander heeft dan ook aan beide zijden zeker gewerkt. Met name de immer aan de buis geklonkenen en de minder-erudiete pulp-lezers - allemaal mensen die op de monarchale feestdagen massaal de straat opgaan - bleken uiterst gevoelig voor de blijde boodschap van NOS, EO en de roddelpers dat Lei - en haar hele familie - van die ongelooflijk begaafde mensen waren, goddelijke wezens eigenlijk, die geboren waren om ons te mogen regeren. Mede omdat het voortbestaan van de monarchie kennelijk van Leila afhing, werd zij tot de grootste heerlijkheid geproclameerd en als zodanig dag in dag uit bewonderd. Aldus waren die mooie veren op bedoelde plaats in haar lijf terecht gekomen. En Leila zelf had er van gesmuld en - wat veel erger was - ze was steeds meer in de waarheid van die flauwe kul gaan geloven. We weten al dat ze niet zo erg slim is.

Wat stond er echter nù te gebeuren ? Het gevaar was niet uitgesloten dat de groteske bewondering voor Leila' s faits et gestes door de toekenning van de Machiavelli-prijs in haar tegendeel zou omslaan. Dan zouden nooit meer nieuwe veren erbij worden gestoken - er was trouwens nauwelijks nog plaats ter plekke voor - maar integendeel er zou een verwoestende, onbarmhartige en pijnljke depouillering kunnen plaats vinden, waarbij ieder zijn ooit ingestoken veer begon uit te rukken, nu Leila tot een doodgewoon - om het niet op zijn Frans te hoeven zeggen - mens leek te zijn terugebracht met goede maar vooral ook slechte eigenschappen van dien. Lei was eerlijk genoeg te bekennen dat ze met al dat gevederte onder haar toch al zo smalle rokje nauwelijks meer fatsoenlijk had kunnen lopen en dat het van haar best altijd wel een beetje minder had gemogen. Uiteindelijk wist zij zelf ook wel dat ze met haar neus in de boter gevallen was. Maar geconfronteerd met de mogelijkheid dat het van vandaag af definiitef afgelopen was met al dat eerbetoon - wat ze eerlijk gezegd niet meer kon missen. Ze schoof steeds meer op in richting van de détracteurs, degenen die de Machiavelli-prijs beschouwden als een beloning voor gewetenloze, eerzuchtig en immorele lieden. Leila wist het nu al bijna zeker dat die aanbieding aan haar een 'rotstreek' was, een karaktermoord en een rechtstreekse aanval op de monarchalen, die op haar hun hoop hadden gesteld.

Vóór ze concrete stappen zou ondernemen, zou ze echter eerst nog eens goed bij zich zelf te rade gaan en vervolgens een aantal betrokkenen om raad vragen wat het verstandigst was te doen: aannemen of weigeren. Ze begon voor zichzelf te memoreren wat ze allemaal voor Nederland had over gehad. Ze had om te beginnen haar lieve vader(landje) in de steek gelaten. Ze had geen enkele privacy meer. Ze kon nooit meer een (studie)reis maken naar 's werelds luxe kleren-en schoenenparadijzen of naar de met haar bevriende juweliers in New York, Londen, Parijs, Berlijn en Sjanghai. Het was haar ook onmogelijk gemaakt in Machangulo een zomer-huisje neer te zetten. Het ergst vond ze echter nog dat zij overal met haar familie over de hekel werd gehaald en dat ze iedere keer weer er aan herinnerd moest worden dat zij en haar man uit een nest van oorlogsmisdadigers stamden. Hun handen zouden zelfs nu nog druipen van het vergoten bloed. Leugens natuurlijk. Er was nooit in Argentinië iets mis gegaan en wanneer ze per ongeluk en onbewust toch het geval geweest zou zijn, zo had dat nooit iets voorgesteld. Hooguit drie vrouwen waren ooit meegenomen en daarbij uit het vliegtuig gevallen toen ze te ver uit het raampje hingen. Ze waren onmiddellijk opgevangen en weer naar huis gebracht. Videla had dat zelf gezegd. En als er iemand is die nooit gelogen heeft, dan was het toch Videla wel. Vergeet verder niet dat de tegenstanders ook geen lieverdjesewaren. En wat de Nedelandse tak betrof: opa Lippe, de schat, had zich ook kapot gewerkt voor Nederland zoals zij en hij was evenmin ooit betrapt op een kleine leugen.

Over al die ellendige dingen die ze in Nederland had meegemaakt, had ze in het openbaar steeds gezwegen, maar niemand moest denken dat deze haar niet in de koude kleren waren gaan zitten. Ze zou bij een volgende gelegehheid - op de televisie - wel eens met de vuist op tafel slaan en duidelijk stellen dat zij niet Nederland nodig had gehad, maar Nederland haar. Wat moest er van het land hier terecht komen als zij met haar drie dochters in een donkere nacht het land verlaten bleek te hebben? Dan zou iedereen - nu ja, iedereen? - op de knieën liggen en haar smeken om terug te komen. Nederland zou haar nooit meer een strobreed in de weg mogen leggen en zeker geen Machiavelli-prijs of iets anders dubbelzinnigs meer durven aanbieden.

Had de zelfreflectie dus opgeleverd dat Leila al flink goed aan het bedaren was, de familieraad die haar positie en toekomst bestudeerde, een wijs en vèr vooruitziend college, moest ook nog een uitspraak doen. Haar echtgenoot, een doc-to-ran-dus in de geschiedenis en beroemd watermanager, die overal in de wereld indrukwekkend kon voorlezen uit ambtelijke documentatie over de noodzaak met alles zuinig te zijn maar vooral met water, had aanvankelijk ook niet precies zo geweten wie die Machiavelli eigenlijk geweest was. Hij dacht aanvankelijk dat het de naam was van een Hongaars hockeymeisje met wie hij vroeger wel eens had gehost. Maar ja, dat deed hij met ieder meisje, dat hij tegen kwam. Later corrigeerde hij zich zelf en bleek Machiavelli een soort Franse sinterklaas avant la date geweest te zijn of een soort De Gaulle op wie hij gepromoveerd was of zo iets. Het 'proefschrift' schijnt zo ingewikkeld-knap te zijn dat bij lezing hersenprolemen konden ontstaan, weshalve de universteitsbibliotheek uit profylactisch-medische overwegingen helaas moest besluiten het geschrift nooit uit te lenen. Dit decreet wordt door de hele academische wetenschap nog steeds wereldwijd betreurd. Maar helaas, het besluit stond vast. De wereld heeft zich sindsdien er bij neer moeten leggen nimmer kennis te kunnen nemen van de onmetelijke feitenkennis en weergaloze diepgang van deze universele mens. Het zij echter zo.

Gode zij dank is het advies van 'Pils' - om hem in dit verband maar deze naam te geven - aan zijn vrouw inzake de Machiavell-prijs ons wel overgeleverd. Eerst had hij ook nog geopperd dat Maggiafèl een soort saus-in-een flesje-was, maar hij werd daarop door het gezelschap hard uitgelachen, wat hem nog nooit tijdens een bijeenkomst - wel daarna en daar buiten - overkomen was. Tante Mabel, ook al lid van de raad, wist ook van niets. Jammer, want als er iemand was die van viezerikken wist mee te praten, dan was zij het wel. Bruinsma had zich echter op andere terreinen voor de mensheid ingezet.

Tenslotte heeft Lei - zoals ze in de huiselijke kring ook al werd genoemd - haar zeven schoenendozen met onderscheidingen boven haar bed uitgeschud, die ze allemaal een een voor een bestudeerde. Er zat een medaille bij van de vereniging van apekoolverkopers en een lintje van carnavalsclub 'de naakte waarheid', maar die bleek van de schalk opa Lippe afkomstig te zijn. Van al die organisaties die ze ooit een dienst had bewezen, was er wel iets. Maar iets wat op Machiavelli wees, was niet te bekennen.

Maar het ging, zo dacht de nu weer geheel op zichzef aangewezen Leila terecht, afgezien van al die onkunde rond Maggiafèl - zoals de naam van die man voortaan in Wassenaar blijvend werd verhaspeld -, toch uiteindelijk alleen om de naar hem genoemde prijs. Waren het dan de eventueel moreel afkeurenswaardige middelen waarvan de man wellicht ooit gebruik had gemaakt - waaraan overigens iedere waarlijk grote staatsman zich wel eens schuldig had moeten maken - , of, zoals de oorkonde vermeldde, 'het eigen en eigentijdse gezicht dat zij aan de monarchie had gegeven'? Nu, als het daar om ging: iedereen in haar omgeving toch had, naar bekend, jarenlang hoog opgegeven over haar ongelooflijke kwaliteiten en haar niet genoeg te waarderen, onschatbare verdiensten voor Nederland. En wie dat niet wilde geloven, moest maar eens goed nalezen wat pulp en niet-pulp op monarchale hoogtijdagen over haar mededeelden, over haar parfums, haar kolossale hoeveelheden outfits in allerlei kleuren, haar laarzen en schoenen, nagels, brillen, haardrachten, juwelen, hoeden en petten, ongelooflijk! Welk een zorg had die Leila daarbij getoond voor de werkgelegnheid. Zo mogelijk nog overtuigender waren de verhalen over haar innemend, vrolijk, meedoend en immer luisterend gedrag. Kortom ze vond zich zelf en in steeds sterkere mate een grandioos geslaagde vrouw.

Afgezien van dat alles, zo bedacht ze, was het eveneens een alom bekend feit dat zij zich elke dag méér dan 24 uur per dag en elk jaar méér dan 365 dagen inzette voor de Nederlandse zaak, voor de armen in deze wereld, voor meer rechtvaardigheid en voor meer vrede. Geen moeite was haar te groot en geen prijs te hoog. Precies als heel haar schoonfamilie was ze een voorbeeld voor iedereen. Overal waar nood was, sprak ze een troostend en bemoedigend woord. Altijd ging ze weldoende rond. Amsberg sr, die naar bekend zich ook alles ontzegde, stortte iedere maand haar salaris terug in de schatkist, terwijl ze niet ophield bij de regering aan te dringen op opheffing van haar belasting-immuniteit. Ze gaf zich werkelijk arm aan elke collectant die bij haar deur aanbelde en honoreerde bedelaars-per-post met een gift van 25.000 euro per keer. 'Doe dat zelf ook eens', zo zei ze altijd. Zo schoonmoeder, zo was ook Leila, al deed zi j het op haar eigen manier. Zij gaf niet zozeer geld en goed weg als wel goede raad, wat uiteindelijk veel meer waard is. Het was echt ontroerend haar lessen te volgen die ze regelmatig gaf aan arme arbeidersvrouwen. Zo vertelde ze haar dat ze 's avonds bij het scheiden van de markt veel goedkoper uit waren dan overdag, dat ze zelf kleertjes voor de kinderen moesten maken en dat ze bij AH en Lidl veel minder geld kwijt waren dan in de dorpswinkel op de hoek. Ze moesten dan alleen wat verder lopen. Maar als ze dat er niet voor over hadden, waren ze ook geen goede moeders. Ongelooflijk deze Leila.

En dan zwijgen we nog over haar werk voor de mikrokredieten-commissie, waar ze de financiële wereldtop regelmatig ontmoette. Ze liep haar benen iedere keer weer uit haar lijf, het ene vliegtuig uit en het andere in om haar bankdirecteuren te behagen, terwijl ze nauwelijks de tijd had om tussen de bezoekjes door bij bevriende juweliers in 's werelds hoofdsteden nog een paar juweeltjes, pimps, sokkem, hoeden of jurkjes te kopen.

Ook in de gewone omgang met gewone mensen zoals U en wij was zij altijd even charmant en aardig, een beetje sexy maar dan wel beheerst-sensueel. Onovertroffen was ze zeker in het het nèt-niet-vertonen van hartstochten opwekkende lichaamsdelen. Altijd was ze even schitterend gekleed - crisis of geen crisis - volgens de laatste mode, de haren keurig gekamd en gewassen, het lichaam van top tot teen geparfumeerd. In de vliegtuigen die ze gebruikte stonden tientallen literflessen met stankjes. Niemand zou ooit haar normale menselijke geur mogen ruiken. Ze was immers geen gewoon mens maar een godin. Elke drie weken durende dienstreis vereiste minstens 21 jurken en andere outfits, drie per dag op zijn minst. De hoeveelheid koffers die zij en de familie ieder jaar versleepten - we bedoelen natuurlijk: lieten verslepen door anderen - moet in de duizenden lopen.

Leila moge zich dan vooral in het bijzijn van anderen aardiger voordoen dan ze in werkelijkheidi was, veel belangrijker was natuurlijk hoe ze als huismoeder, werkgeefster en opvoedster was. Daarover doen hele verhalen de ronde maar niemand weet het, niemand mag het ook weten. Zoals bij al dit soort klieken is alles geheim. Het personeel moet de ene verklaring na de andere ondertekenen zich immer te houden aan de zwijgplicht. Niets van wat binnenshuis gebeurde, mocht naar buiten komen. Vuile was is er nooit. Over een halve eeuw wanneer de archieven open gaan en alle beter wetende tijdgenoten overleden zijn, zal onze progenituur alles weten, zoals wij nu ook 'alles' - zou het ? - weten van Willem III, Wilhelmina en Julianana/Bernhard. Nog even geduld overgens. Er is trouwens meer dan de helft van de papieren uit de archieven verdwenen, verscheurd door Wilhelmina en verbrand door Lippe. Amsbergs vriend Fasseur moet een rotzooi hebben aangetroffen. Arme man die Fasseur.

Wat we nu wel met eigen ogen kunnen aanschouwen, zijn de tv, -beelden en foto's waarvan de familie niet wilde dat ze naar buiten kwamen maar waarover ze niets te zeggen had. Zoals van Amsberg sr. die stiekem achter de gordijnen sigaretjes zit te roken - officieel rookt ze niet. Let eens op haar zuigende en samengetrokken lippen. Of zoals van haar zoon die doodgemoedereerd uit zijn neus zat te eten, en vooral natuurlijk van het optreden van die heldhaftige en moedige hele familie die in paniek van de Amsterdamse Dam vluchtte, Leila een kind omver liep, Pils bijna zijn witte pet verloor en opoe in de armen van een stel agenten viel. En dat alles omdate een onderdaan iets stond te gillen. De helden.

Er is echter meer, vooral wanneer we met allen de beelden bekijken. Van Leila bv. die op haar verjaardag haar 700 gasten in de stadsschouwburg witte rozen - net geen witte anjers - aanbiedt. En van diezelfde Leila die bij alles een liefdevolle smile trekt die zo gemaakt en onecht is als al die nonsens-poespas er om heen. Er wordt wel eens beweerd dat Leila alles doet voor de Bühne: alles is onnaturlijk, vals, gericht op menselijk opzicht, bedoeld om anders te zijn dan je in werkelijkheid bent en vooral mooier dan elke werkelijkheid. Altijd stralend, onecht nimmer verhullend dat dit het wereldje is waar ze altijd naar verlangd en naar toe geleefd heeft, een wereld waar ze altijd beapplaudisseerd wordt en waarvan zij het middelpunt is, het centrum van het heelal.

Zo zijn we weer bij het uitgangspunt: een kroontje opzetten in de Nieuwe Kerk, symbool van de hoogst zittende vrouw van Nederland. Prachtig, schitterend, maar denk nooit en zeg nooit dat de middelen het doel niet hebben geheiligd. Alles is toneel. Ze is een volmaakte komediante, aanstellerig. Bijna zouden we schrijven: een perfecte machiavelliste. Geld, rijkdom, macht, aanzien en bewondering heeft zij haar hele leven nagestreefd als het hoogste doel op aarde. Over haar politieke, pedagogische , werkelijk-filanthropische kwaliteiten wordt angstwekkend gezwegen. Dat komt later nog wel, wanneer ze eenmaal op een troon zit met een kroon op haar test. Wijze mensen zeggen dan: 'als dat maar goed gaat'.

In haar slotoverwegingen maakte Leila zichzelf wijs dat ze nooit een machiavelliste is geweest, zelfs niet geweest kàn zijn. Het kan - zo overweegt ze nu - nooit de bedoeling zijn geweest van die oprechte Nederlanders om haar te pesten en te vernederen. Integendeel men zou haar de eer gunnen die haar toekomt.

Alle boze gedachten dat ze er niet in zou trappen, dat ze die onderscheiding maar moesten geven aan geweten-en principeloze politici waarvan het in Den Haag wemelt, en niet aan haar, de voortreffelijk gehetene en overal bejubelde, waren voorbij. Ze schaamde zich zelfs dat ze ooit zo iets had durven denken, al gaf ze wel eerlijk toe dat de naam Machiavelli in de geschiedenis guur en onaangenaam overrkomt.

Ze is de ontwikkeling van haar denken geweest en zo kwam ze dus ertoe de prijs aan te nemen: omdat ze inderdaad veel voor Nederland had gedaan alsook voor alle paupers in deze wereld, waarbij ze nooit of nauwelijks aan zichzelf gedacht had en nimmer aan de bevrediging van lage machts- en geldzucht. Overigens, daar was toch ook echt niets verkeerds mee. Het zou te dom zijn voor woorden om de kans te laten lopen weer een prachtige veer in haar achterwerk - de Machiavelli-veer dus - erbij gestopt te krijgen en dat dan uit puur theoretische overwegingen. Ze had er haar hele leven hard voor gewerkt en er gigantische offers voor gebracht. Punt. Uit.

Het in wezen meelijwekkende wezentje heeft natuurlijk altijd geweten dat zij gebruikt en misbruikt werd : door de commercie, de politiek en door ieder die haar aanwezigheid nodig meende te hebben om de winkel, de school, het nieuwe gebouw, het theater, de kerk, de straat, de gemeente, de tribune, het college vol te krijgen of die naamsbekendheid zocht voor een ziekenhuis, de wijk, het gemeenschapshuis de school dan wel voor een nieuw deodorant, laxeermiddel of tandpasta.

Nu is dan de fase aangebroken dat de de stilte verbroken gaat worden. En nu komen oprechte republikeinen met het advies aan haar dat het beter is de prijs toch maar niet aan te nemen. Er zit veel waarheid in de republikeinse redenering, maar de consequentie van die goede raad is dat ze dat toch maar moet weigeren. En een brief aan de jury schrijven met alle consequenties van dien. Leila voelt dat ze zich in een gigantisch wespennest heeft gestoken. En dan moet ze die commissie ook nog een weigerbrief schrijven! Om haar te helpen sluit Pro Republica met een model-concept-brief van weigering.

Deze zou er als volgt kunnen uitzien:

Wassenaar, 31 december 2011

Dames en heren,

Ik zal op 8 februari 2012 niet de Machiavelli-prijs die U mij toegedacht heeft, aannemen.

De redenen daarvan zijn viervoudig :

  1. De naam van Machiavelli is voor velen onverbrekelijk verbonden met onethisch politiek/maatschappelijk gedrag;

  2. Ik ben er van overtuigd dat ook in mijn gedrag zoals bij ieder mens, kwalijke machiavellistische trekken worden aangetroffen, hetgeen ik betreur maar begrijp.

  3. Bij de door U aangevoerde 'verdiensten' zegt u dat ik de monarchie een 'eigen en eigentijds gezicht' heb gegeven. Wanneer dat het geval geweest zou zijn - quod non - zo zou u met enig recht voor mij daarvoor een prijs hebben kunnen bedenken. Ik zou mij dan echter hebben moeten gedragen gelijk miljoenen vrouwen in de hele wereld en na het baren van mijn progenituur - wat overigens de enige reden was waarom ik destijds hier ben aangenomen - als een rechtgeaarde moeder mijn kinderen opgevoed en gevoed moeten hebben. Daartoe zou ik iedere dag in dag uit in de keuken hebben gestaan, de aardappelen geschild, de boterhammen gesmeerd, de afwas gedaan zonder hulp van mijn man die veel belangrijker zaken - het dienen van het landsbelang - aan het hoofd had, de kindjes op de po gezet en verschoond, de kleertjes genaaid en versteld, het huis en de auto's gestofzuigerd, de ramen gelapt, de stoep geschrobd, de dagelijkse inkopen bij de Aldi en de HEMA gedaan, 's middags gezellig met de jeugd thee gedronken en naar haar verhalen geluisterd, ze 's avonds naar bed gedaan en zo nodig 's nachts bij ze gewaakt, daarbij zuinig mijn karig huishoudgeld in de gaten houdend. Verder moest ik alles alleen doen, terwijl mjin voorgangsters de beschikking hadden over een legioen van tientallen lakeien. Ziet u het allemaal voor u? Zo was ik een voorbeeld geweest van een nieuwe vorstin en de monarchie een eigen en eigentijds gezicht hebben gegeven. Miljoenen zouden er enthousiast over geweest zijn en de monarchie had weer een tijdje vooruit gekund. Ik verdien nu uw prijs dus in genen dele.

    Ik heb niets anders gedaan dan te hebben gebaad in rijkdom en weelde. Mijn zorgen betroffen niet de kinderen en haar (op)voeding maar mijn eigen egoïstisch persoontje, mijn tienduizenden jurken, schoenen hoeden, reizen, juwelen. Terwijl ik bij de kindjes moest zjjn, zat ik uren per dag bij de coiffeuse, reisde ik als VIP over de hele wereld, stroopte ik de meest luxe winkels af en wilde ik bewonderd en aangegaapt worden. Dat gaf vreugde aan mjn leven.

    En de kindjes dan ? Als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik er even weinig van gebracht heb als mijn schoonmoeder en al die vrouwen die haar voor gegaan zijn. Ik ware een te onderscheiden heldin geweest wanneer ik met die walgelike traditie had gebroken. Maar ik durfde niet, ik was er te laf voor. Na ons komt de zondvloed. De republikeinen hebben zeker achterraf het grootste gelijk van de wereld. Wellicht zullen mijn kinderen er later anders over denken. Het later zeer waarderen

  4. Wanneer U denkt dat met prijzen en onderscheidingen een monarchie van de ondergang gered kan worden, zo wete u dat de Djaggernaut-wagen der menselijke ontwkkeling zijn onverstoorbare en onverbiddelijke gang gaat en zich door niets van die weg laat afdringen.

Sodalitas Amicarum Veritatis Politicae





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander