Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Boekrecentie: Argumenteren tegen de monarchie
door C.V. Lafeber, 22 september 2011

Dat de ras-republikein Elbracht na zijn terugtreden uit de politieke context nog van zich zou laten horen was voorstelbaar.
Het verheugt zowel vriend als vijand dat dit voorgevoelen al zo snel bewaarheid is geworden. Bij de boekhandel ligt sinds enkele weken Elbrachts laatste verhandeling, waarin de filosoof, politicoloog, filoloog en begenadigd woordkunstenaar zich van zijn beste zijde laat zien. Zijn voorwoord toont naast zijn deskundigheid ook zijn grootmoedigheid.

In 13 artikelen - voorafgegaan door een inleidende 'cursus' hoe over de monarchie gediscussiëerd moet worden - ontzenuwt de auteur de meest gehoorde beweringen als zou Amsberg (republikeinen spreken niet over koningin of Beatrix maar over 'moeder' Amsberg, evenmin als over majesteit en koninklijke hoogheden) 'het zo verschrikkelijk goed doen', terwijl dat allemaal voor het volk verborgen wordt, en dat ze ' zo lekker gewoon gebleven zijn' Terwijl de gekunsteldheid en arrogantie er bij elk woord en elke handeling van afdruipen. En dat ze 'zich niet kunnen verdedigen', is natuurlijk ook klinklare onzin omdat bijna niemand ter wereld, op Kadaffi en Assad na, over meer beveiligers, officiële ambtenaren, burgemeesters en officieren van justitie beschikt als deze koningskliek. Bovendien is er ook niemand stinkend rijker dan deze familie en - we weten het allemaal - voor geld laat je de duivel dansen. Dat was vroeger zo , dat is nu nog zo.

Elke recensent moet tegen de verleiding vechten om uit alles wat Elbracht helder en overtuigend aanvoert, te citeren. Er is echter een betere en gemakkelijker weg: koop dat boek zelf, voor nog geen 17 euro. Het leest even gemakkelijk weg als het onlangs uitgekomen boek van een andere toonaangevende republikein Hans van den Bergh, 'Doe het niet Alex'. Is deze schrijver geconcentreerd op één persoon die nauwelijks interessant is, Elbracht neemt uitvoeriger en breder het gehele fenomeen monarchie op de korrel, hetgeen niet wegneemt dat ik beide boeken met grote vreugde gelezen heb. Ze steken in elk geval ver uit boven de schrijfsels van Fasseur, die probeert zijn uitgesproken partijdigheid voor te doen als historisch objectief en onberispelijk. We zwijgen - zij het niet volledig - ook over andere wanproducten zoals over het vorig jaar door de Volkskrantjournalisten Hoedeman en Meijer afgescheiden script over 'Willem IV, van prins tot koning'. Het duo presteerde het om een aantal gesprekken die het tussen september 2006 en december 2009 met een aantal bevriende hotemetoten over die oerdomme, saaie en vervelende maar daarom nog niet onaardige man heeft gevoerd, uit te geven als 'de biografie'. En dat van iemand wiens hele opleiding tot deze baan als mislukt is beschouwd en - gelukkig, zo zeggen we daarbij - ook wel nooit koning zal worden.

Dat niet-doorgaan-van-deze-goddelijke-uitverkiezing is overigens niet toe te schrijven aan zijn eigen stompzinnigheid (al was het wel erg dom van hem om tegenover een journaliste van NRC in 1997 te beweren dat hij atheïst was: zo neem je God én het protestantse volksdeel niet voor je in) maar aan het simpele feit dat hij ingehaald is door de historische ontwikkeling. Dat hangt dus toch wel samen met de geconstateerde stompzinigheid, temeer omdat de jongeman ook nog een (Leids!) doctoraal diploma geschiedenis heeft mee gekregen. Of hij dat verdiend heeft, weten we niet. Mijnheer zelf heeft ooit beweerd bij de marine meer geleerd te hebben dan op de Universiteit!

Anders dan Elbracht weten de twee journalisten-historici geen bal van wat echte geschiedschrijving betekent. Ze denken dat als je maar een beetje van hetzelfde bij elkaar zet, je een boek hebt geschreven. Zo zijn ook de Middeleeuwse hagiografieën ontstaan. Door het onkritisch gebruik van berichten - overigens waren er toèn nauwelijks of geen andere dan door de kerk geautoriseerde bronnen - en door het zonodig falsificeren van alles wat niet in de kraam te pas kwam of door pure fantasie de vrije loop te laten à la Diederik Stapel van de Tilburgse hogeschool, ontstonden er sprookjes die de roem van de heiligen tot in alle eeuwigheid moesten vastleggen. Zo hebben Hoedeman en Meijer al leuterend en falsificerend een moderne hagiografie gefabriceerd - waarvan de honden geen brood lusten - met de enige bedoeling om hun onbeduidend maar rijk en 'hoog' vriendje een 'onomstreden en bindend' koningschap te bezorgen.

Een duidelijk voorbeeld van Hoedemans gemanipuleer met de waarheid door weglaten en verdraaien, vinden we op pagina 201 waar de reeds genoemde passage over godsdienst in het interview in 1997 door Laura Starink, die Godzijdank tegenwoordig weer terug is bij de krant, aan de orde kwam. Letterlijk schrijft onze hagiograaf dat 'het gesprek niet de uitstraling had, waarop de RVD en het hof hadden gehoopt. In de onderhandelingen werd het NRC gevraagd om bepaalde dingen er uit te halen. Het gesprek werd niet gepubliceerd'. Een normaal historicus zou de lezers juist gezegd hebben wat die 'bepaalde dingen' waren. Het was teveel gevraagd van de 'historicus' Hoedeman om de waarheid te zeggen dat Amsberg nergens in geloofde. Dat zou hem de troon kunnen kosten. Er zijn geen woorden genoeg om het gedrag van dit soort historiografen te veroordelen. Zoiets treffen we natuurlijk niet aan bij Elbracht, die een serieus en correct historicus is.

Twee hoofdstukjes van Elbracht verdienen extra aandacht: het ene gaat over de vraag of Amsberg meer politieke macht moet worden gegeven; het tweede betreft het vraagstuk van de ceremoniële monarchie. Ten aanzien van het eerste probleem volhardt Elbracht bij zijn oude opvatting dat de republiek voor als nog meer gebaat is bij meer dan bij minder macht van de Amsbergers, omdat dan de kans op de 'fatale uitglijder 'het grootst is. Zonder dat te betwisten, moet ook gezegd worden dat een dergelijke Verelendung' voor denkende republikeinen even onmogelijk is als destijds de eis van nog grotere proletarisering voor de hongerende arbeiders in Parijs, Berlijn en St.Petersburg.

Het tweede vraagstuk, dat van de ceremoniële monarchie, wordt ook nu weer door Elbracht categorisch afgewezen. En terecht. Op de site van Pro Republica wordt voortdurend onze tijd met die ceremoniële monarchieën vergeleken met de jaren '40 van de 19e eeuw toen de liberale invoering van het ceremoniële koningschap de politieke eis van alle dag was. Deze kwam er op neer dat dat de koning 'onschendbaar' werd, dus geen enkele politieke macht meer zou bezitten en de minister 'verantwoordelijk werd voor alle wooren en daden van de koning'. Men heeft toen niet voorzien dat koningen altijd zullen pogen zo mogelijk allle verminderde macht vroeg of laat terug te veroveren: door een grote bek (Willem III, Wilhelmina, Juliana, Amsberg), door de slappe ruggen en knikkende knieën van politici en volksvertegenwoordigers (van Thorbecke tot Rutte) en door de diep gewortelde vriendjes-en-stille-collaborateurs-politiek met ridderorden, beïnvloeding van ambtenaren (bv, bij de rechtspraak) en het kenneklijk aantrekkelijke voorwerp te zijn van folklore, entertainment en goddelijk mysterie.

Conclusie: zolang ze in Den Haag zitten, hebben ze alle mogelijkheden om terug te bijten. Daarom moeten ze weg, heel ver weg en ontdaan worden van alles wat hier hun leventje zo aangenaam maakte.

omslag Aspekt Graphics
ISBN 9789461530806
Uitgever Aspekt B.V
13,5 x 21,5 cm, ca. 144 pagina's Paperback
Prijs 16,95

Te bestellen bij o.a:
www.bol.com
www.1boek.nl

Inhoud:
Voorwoord
Inleiding
Discussiëren over de monarchie
Beatrix doet het zo goed
Sinds de monarchie bestaat is Nederland alleen maar democratischer geworden
De familie van Oranje is een eenheidscheppende factor voor de Nederlandse samenleving
Een president kost ook geld
De koning(in) staat boven de politiek
De rol van de koning bij kabinetsformaties is een keuze van het parlement
Ze zijn zo lekker gewoon gebleven
De koning is door God uitverkoren
Ze zijn het beste voor deze taak opgeleid
Enquetes tonen aan dat Nederland een monarchie wil
Op de man spelen?
Ze kunnen zich niet verdedigen Een monarchie bevordert kunst en cultuur
Geef de Oranjes nog maar meer politieke macht*
Met ceremoniële monarchie raakt republiek juist uit zicht**
Epiloog: de toekomst van de monarchie

* Eerder gepubliceerd in NRC Handelsblad, 29 april 2009
** Eerder gepubliceerd in De Volkskrant, 25 november 2010

Zie ook 'Hou de weg open naar de republiek'. Volkskrant 2 september 2011





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander