Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  

Mijn laatste troonrede
Beatrix van Amsberg, 19 september 2011

hersenkraker
VOLK VAN NEDERLAND, LEDEN DER STATEN-GENERAAL

Het is vandaag niet alleen de laatste keer dat ik U officieel toespreek, ook de inhoud van mijn boodschap is anders dan gewoon. Het staatshoofd pleegt normaliter de kabinetsplannen voor het volgende begrotingsjaar - u kent ze nu al - bekend te maken. Ditmaal spreek ik tot u geheel op eigen gezag. Het is zelfs zo dat ik het kabinet hierover niet heb ingelicht. Ik ben me bewust dat mijn gedrag enigszins inconstitutioneel is, een soort nieuw gewoonterecht zullen we maar zeggen. De redevoering die ik moest houden, blijft echter in mijn tasje. Ik moet u wel bekennen dat ik bijna ook nog het verkeerde exemplaar gepakt had. Ik houd er ook een beetje rekening mee dat de kamervoorzitter of de minister-president me het woord zullen ontnemen en mij zelfs uit dit gebouw zullen zetten. Dat is echter niet erg, wel uniek, al ben ik toch een beetje zenuwachtig.

Mijn bedoeling is u, Volk van Nederland, officieel mede te delen dat ik de bijl er bij neergooi. Niet alleen heeft u er recht op dat uit mijn eigen mond en zo snel mogelijk te vernemen maar tevens speelde de gedachte mee dat we al zolang met dat kabinet zitten te ouwebetten over de datum waarop ik moet aftreden en over de vorm van een nieuw koningschap (constitutioneel, ceremonieel of helemaal geen), waarbij we geen milimeter opschoten (terwijl er in de wereld momenteel toch wel grotere problemen spelen dan die of een oude vrouw in een klein landje nog een paar dagen langer op de troon kan blijven zitten alsook of dat archaïsche instituut als een monarchie ook niet al lang geruimd had moeten worden), dat er ingegrepen moést worden.

Er moesten dus knopen worden doorgehakt en er moest iemand zijn die dat wilde of durfde. Bij onze - ook aangetrouwde - familie was niemand daartoe bereid of in staat. Mijn schoondochter stond de hele dag te huilen - zij huilt altijd als het haar van pas komt - voortdurend herhalend dat ze niet haar lieve vader(land) had verruild voor dat kouwe rotlandje om arme, allochtone vrouwen te leren zuinig met geld om te gaan, om wildvreemde mensen te zoenen, om ceremonieel koningin te zijn (of nog minder) of om met allerlei in haar achterwerk geplante pluimen te blijven rondlopen, om nog te zwijgen van die etters van journalisten die je nog niet eens een huisje met achtertuintje in Machangulo gunnen. Neen, voor Max was het echt alles of niets. Die andere twee schoondochters zaten wel te popelen, maar hare koninklijke hoogheid Laurentientje is voordurend misselijk vanwege het vele roken, terwijl Mabel beter destijds toch met Bruinsma had kunnen trouwen. Had ie waarschijnlijk nog geleefd ook.

Die vervelende zoon van me - notabene kroonprins, ahum zijne koninklijke hoogheid, kan het al helemaal geen lor schelen: als die maar snelle auto's onder zijn formidabele kont - sorry, ik bedoel natuurlijk 'zitvlak' - voelt (precies als opa) en de dure mijnheer kan uithangen, is hem alles goed. Ik heb zelf nog nog een tijdje aan Piet (van Riet) zitten denken maar dat is en blijft een burger, terwijl we voor deze baan toch ook iemand nodig hebben met enig statuur zoals ik.

Toen we er niet uitkwamen, heb ik zelf de beslissing genomen welke ik nu aan u bekend maak: IK TREED AF EN WEL MET INGANG VAN VANDAAG. Mijn besluit is onherroepelijk. Er kan niets meer aan veranderd worden. Jullie zoeken het zelf allemaal maar verder uit. Morgen neem ik de boot naar Guernsey, waar ik redelijk de weg weet. En vandaar zien we wel. We nemen wat handgeld en papiertjes mee. Alles wat overblijft is voor jullie want gestolen geld gedijt uiteindelijk toch niet.

U moet goed begrijpen dat ondanks mijn luchtige toon het afscheid me pijn doet. Ik ben en blijf ondanks het vele Duitse en Russische en onbekende bloed in mijn aderen een echte oranje die zich rot gewerkt heeft voor ons land. Tel al de reizen eens op die ik voor u gemaakt heb en al die zorgen die ik had om het Nederlandse geld - van de Verenigde Oost-Indische Compagnie, de Nederlandse Handel Maatschappij en de Nederlandse Bank - voor u te bewaren.

Toch - en dat voel ik tot diep in mijn ziel - weet ik dat ik gefaald heb en wel in drie opzichten. In de eerste plaats heb mij altijd verbeeld koningin bij de gratie Gods te zijn. Dat blijkt klinkklare onzin te zijn geweest. Niets is minder waar. God is niet aansprakelijk te stellen voor de dwaasheden en misdaden van mijn familie door de hele geschiedenis heen. Ook mijn vader deugde voor geen cent. Lees het boek van Dr. Annejet Van der Zijl over pappie. Ik schaam me te pletter daarover. En die vent - ik gebruik dat woord niet graag - heb ik altijd geadoreerd en verdedigd als geschenk Gods. Oerstom van me. Concluderend ben ik dus een slechte christen geweest die niets van het echte christendom begrepen heeft.

In de tweede plaats heb ik mezelf altijd majesteit laten noemen, ik werd zelfs vreselijk kwaad (ik stampvoette alle verdiepingen van het paleis in elkaar) wanneer burgers het lef hadden om tegen mij mevrouw of zelfs Trix of nog erger Tritske te zeggen. Ik begreep niet dat alle mensen gelijk zijn omdat we allemaal menselijke lichamen bezitten en dezelfde behoefen hebben en doen. Door dat gemajesteit wilde ik laten voelen dat zij maar burgers waren, totaal ongelijk aan de verheven adellijke stand. Ik was dus een slecht democraat.

Tenslotte was ik afschuwelijk arrogant. Al mijn woorden en daden waren geveinsd en onoprecht. Leest mijn Nieuwjaarstoespraken er maar eens op na. Ik keek altijd op arme en ongelukkige mensen neer. Vandaar ook dat ik mezelf er nooit toe heb kunnen zetten om belasting te betalen laat staan dat ik eens flink de portemonnee trok wanneer er in ons land of ergens in de wereld honger werd geleden. Dan was ik niet thuis.

Dat alles wordt me nu nagedragen. Ik was een slecht koningin, een perverse democraat en een verdorven egoïste. Ik moest u dit - namens mijzelf, niet namens de familie zeggen. Ik meende het, ook al is dat de eerste keer in mijn lange leven dat ik oprecht ben. Mijn overleden echtgenoot zal vanuit de Hemel dit gebaar toejuichen. Hij zou het zelf ook gedaan hebben.

Ook zal ik Erwin Lensink, de waxinelichtjeshoudergooier, gratie verlenen. Degene die in dit geval aan een waan leidt ben ik namelijk zelf door te denken dat ik staatshoofd ben bij de gratie gods en tevens door het Volk alleen aangesproken wens te worden met majesteit. Bij deze geef ik dan ook het bevel de geachte heer Lensink met onmiddelijke ingang in vrijheid te stellen en hem een aanzienlijke schadevergoeding toe te kennen.

Ik wens U en het vaderland het allerbeste.

De bijeenkomst is bij dezen gesloten. Er is geen rondvraag.

Dag ,allemaal, vaarwel.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander