Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Klad in het roddelblad
Webredactie, 17 augustus 2011 2011

Volgens de Volkskrant (28 juli 2011) hebben de roddelbladen in de laatste 15 jaar meer dan de helft van hun abonnees verloren: van de 1.2 miljoen ooit is daar nu nauwelijks nog een half miljoen over.

Is dat een goed dan wel een ongunstig verschijnsel? Op zich lijkt het of we ons er over moeten verheugen dat zoveel sensatiekranten met hun "interessante" verhalen over non-valeurs, die nauwelijks iets zinvols te bieden hebben maar wel veel geld over de balk te smijten hebben, nu aan de rand van de afgrond staan. Het was overigens al een veeg teken dat veel mensen die ooit tot de vaste lezers van de sensatie-pers behoorden, zich altijd min of meer schaamden voor het bezit en het lezen dan de journalisten en uitgevers voor de productie ervan. Hoe vaak hoorde men niet van verwoede abonnees dat zij 'bij de kapper' of ' in de trein' toevallig dit laatste nieuwtje over Lippe, Habsburg of Amsberg hadden vernomen, terwijl die roddelkranten opengeslagen in de huiskamer lagen en bij onverwacht bezoek ijlings onder tafel verdwenen! Daarbij werd dan kennelijk verondersteld dat de visite 'niets' gezien had. De schande van het in bezit hebben was vele malen groter dan die van het stiekem lezen ervan. Aan deze wonderlijke situatie lijkt nu een einde gekomen. Niet dat de lezers 'roddelmoe' zijn – dat worden ze nooit – , maar omdat het aanbod van pulp – met name via de televisie, zoals onderzoekers concludeerden – verandert en reeds aanzienlijk veranderd is.

Al is de reden tot verheugenis dus beperkt, de verandering is niettemin van groot belang, met name voor de serieuze pers, waartoe we ook onze Site en Nieuwsbrief rekenen. Dat wij over het koningschap schreven en schrijven was niet omwille van de – vele – ranzige aspecten van het instituut en van de zogenaamde 'hoogheden' persoonlijk maar uit een democratische afkeer van een erfelijke, arrogante, achterlijke en geldverslindende monarchie én – onafscheidelijk daarmee verbonden – als tegengif op de journalistiek-burgerlijke volksvoorlichting over dat schandelijke instituut, dat kennelijk ook nog uitmaakt wat het volk te lezen en te zien wordt voorgehouden.

De algemene tendens bij de roddelbladen was om kritiekloos neer te pennen – en te fotograferen – wat de dames en heren koningen en prinsen uitspookten, tot het meest smakeloze toe. Of het nu om een foto van een zich uit zijn neus bevoorradende prins pils ging dan wel om stoutigheden van Leila van den Bosch (Maximá. red.) of van mevrouw Los of van de heer Lippe in nog vroeger tijd, altijd was het wel raak. Dit soort riooljournalistiek werd niet alleen bedreven met lange afstandscamera's, de fotograferende roddelverslaggevers waren bij wijze van spreken zelfs in staat achter elke stoel of onder elk bed te kruipen als ze hun publiek maar konden vergasten op smeuïge verhalen, direct aan het leven ontleend. De ergernis daarover beroerde elke fatsoenlijke burger evenzeer als de slachtoffers, hoewel deze zich nauwelijks ervan bewust waren en zijn dat juist hun privacy uiterst beperkt is. Er is wel eens gezegd dat hoogheden er verstandig aan deden zelf ook hun privacy te beperken tot het allernoodzakelijkste, t.w. datgene wat zich afspeelt binnen hun slaap-, bad- huis- en andere kleine kamertjes. In plaats van een verstandige terughoudendheid zochten zij echter juist de publiciteit omdat ze die meenden nodig te hebben voor hun populariteit alsook omdat ze ervan genoten zoals kinderen op een schoolreisje.

Bij al dat royalty-gedoe mogen we niet uit het oog verliezen dat de roddeljournalisten – onder wie ook die onmogelijke beuzelaars op radio en televisie – evenzeer hun brood verdienen met het serveren van pikante en hoogst onbelangrijke kletspraat over hoog begaafd volk dat bv. een bal tussen een paar palen schieten, 100 meter achter elkaar hard loopt, in de media de grootst mogelijke onzin verkoopt, een abominabel gebrul als entertainment produceert of uitzonderlijk gekke bekken kan trekken alsook van lieden die een kapitaalkrachtig huwelijk sluiten, minstens vijf maal scheiden en geen zin tot een fatsoenlijk einde kunnen brengen. Met de constatering waarvan zij de nieuwsgierigheid bevredigen van naar deze petite histoire smachtende kijkers. Al met al pleit het niet voor de royalty zelf dat zij op deze wijze als het ware 'in bezit genomen was – om niet te zeggen 'gegijzeld' werd – door een uiterst onwelriekende beroepsgroep.

Daarmee zijn we terug bij de koningshuizen, die zich zelf in de loop der jaren omhoog geprezen hebben als supermensen, door God zelf aangesteld en voorzien van de meest superieure talenten. Alles konden ze! Zo'n Willem III, welk een genie was aan hem verloren gegaan. Zoals die man de grondwet van 1848 naar de verdommenis hielp. Of neem die Wilhelmina, hoe voortreffelijk zij vanuit het veilige Londen Nederland de vrijheid heeft teruggegeven die door klungelaars als Colijn en De Geer verloren was gegaan. Of neem Lippe, welk een legeraanvoerder in donkere dagen was die vent en dan niet te vergeten die lieve geweldige Juliana die dan toch maar vier koningskinderen in een vreemd land heeft voortgebracht en opgevoed, onder wie die dwingelandes Beatrix, die gezegd wordt, een democratisch koningschap te hebben opgebouwd tegen veler weerstand in! Goed, ze praat bekakt, ze is gierig als het graf en arrogant als een haan in het kippenhok maar ze heeft ook het familiekapitaal veilig gesteld, een niet genoeg te waarderen kwaliteit. En zie eens hoe zij haar oudste zoon heeft opgevoed tot het koningschap, tewijl zij diens vrouw voorging in praktische menslievendheid. 'Altijd klaar staan voor je medemens' was haar devies, waarbij zij kon verwijzen naar haar 'eigen' kerstredes. Deze brengen ook andere mensen zelfs nu nog de tranen in de ogen.

?

Pro Republica heeft die hele monarchale gewoonte elkaar op te hemelen om toch vooral meer te lijken dan gewone mensen als u en wij , wel eens samengevat met de inmiddels overal gangbaar geworden term 'veren bij elkaar in het achterlijf steken'. Daar wordt onder het lezerspubliek wel eens lelijk over gedaan. Pro Republica zou daarmee 'op de man spelen' en niet 'de bal'. Men kan zich afvragen of de rollen hier niet omgekeerd zijn. Juist degenen die beweren dat in onze kritiek het instituut centraal moet staan en niet de 'hoogheden die er toch ook niets aan kunnen doen dat ze met een gouden speen in hun mond geboren zijn', spelen op de persoon maar laten het instituut onaangetast. Republikeinen daarentegen spelen juist nièt op de man: waar de monarchalen deze ontmenselijken, proberen zij die menselijkheid terug te brengen door één voor één die veren uit te trekken. Willem III was een pure viezerik, Wilhelmina een kreng, Julianaeen zielig hoopje mens, Lippe een door en door slecht mens, zijn dochter mevrouw Amsberg iemand die je niemand als echtgenote zou toewensen, W.A. is een walgelijke jetsetter en Maximá een machts- en geldgeile madame met weinig of geen staatsrechterlijke kennis, democratisch gevoel maar wel stuitend arrogant. Wie ons niet gelooft moet nog maar eens nalezen wat er allemaal geschreven is over dat 'stormachtige en theatrale eerbetoon' ter gelegenheid van de verjaardag van Maximá die voortreffellijke Argentijnse dictatorsdochter die van alle markten thuis zou zijn, al zijn haar enige werkelijke obsessie: centen, macht, luxe, feestjes, mooie kleren en verre reisjes.

Het is duidelijk dat wij als website-redactie van een florerende republikeinse beweging niet geïntereseerd zijn in het privéleven van vorstelijke 'hoogheden', evenmin als in televisie-, sport-, show- en andere diepzinnige en intellectuele helden. Wij zijn beroepsmatig alléén geïnteresseerd in het dagelijks doen en laten van alleen die mensen die menen dat zij mijlen ver verheven zijn boven u en mij. Die zelfverheffing is een langdurig proces geweest, waaraan nu dus geleidelijk een einde komt. Het is eigenlijk verwonderlijk dat dat allemaal nog zo lang geduurd heeft. De bovenliggende groep – stand of klasse – profiteerde ongenegeerd van haar macht, geld en relaties, niet gehinderd door enige beschaving of kennis. Nu is ze dan toch aan haar aftocht begonnen.

Ook naar onze mening is de verandering begonnen bij de Volkskrant die ter zake van Machangulo van de ene dag op de andere van koers veranderde en andere kranten haar spoorslags volgden. Daarmee heeft de serieuze burger eindelijk toegang gekregen tot zaken die al meer dan een eeuw onder het tapijt gemoffeld of naar de roddelpers verwezen werden. Daarmee is de republiek weer een flinke stap naar voren gekomen. Dat is de reden van onze vreugde.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander