Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Een nationale feestdag?
Webredactie, 13 augustus 2011


Quatorze Juillet

Er wordt ons wel eens gevraagd of er na de val van de monarchie ook nog een nationale feestdag zal bestaan en zo ja, welke dag dat dan het beste zou kunnen zijn. Eerlijk gezegd heben we nu — en zullen we ook later — beslist wel andere zaken aan ons hoofd hebben dan het denken over een nationaal feestje, ooit bij elkaar gefantaseerd als een middel tot meerdere eer en glorie van zowel de roverhoofdman als van de natie. Van meet af aan speelde bij dat oppeppen tot groteske vreugde over het bestaan van beide instituties nog een belangrijke Dritte im Bunde mee: het leger. In het Duitse rijk traden de keizer en zijn zonen pontificaal op bij elk feestje, hoe onbenullig ook. In Nederland was de koning zelfs de grote baas van de Koninklijke marine, lucht- en landmacht, terwijl in Frankrijk de koninklijke gardisten tot in de tijd van de revolutie de hoop en toeverlaat waren van een in het nauw gebrachte Bourbon of Capet, zoals de revolutionaire republikeinen hem noemden, als ze het al niet hadden over 'ce gros cocon'.

Er bestonden en bestaan natuurlijk veel meer onderlinge maatschappelijke verbanden dan die tussen vorst, natie en soldateska, welke in dit verhaal herhaaldelijk aan de orde komen. Zo zijn er de kerk, de commercie en de hoge en lage adel, terwijl bevriende vorsten, meestal (?) wel bereid waren een collega-koning in nood aan soldaten, geld of een bruid te helpen. Helaas zijn in de loop der jaren al die bindingen met het verdwijnen van de formele monarchieën overgegaan op de republikeinse presidentschappen.

Republikeinen verwierpen en verwerpen nog steeds de monarchie mede ook vanwege die relaties tussen vorst, natie en leger, terwijl hun afschuw over de 'presidentiële republieken', die wat dat betreft geen haar beter zijn dan welke monarchie ter wereld ook, mistens even groot is. Al vanaf 14 juli 1789, toen de Franse revolutionairen de Bastille (waar overigens geen enkel kanon meer achter de begroeide schietgaten stond) bezetten als symbool van het vorstelijk despotisch militarisme en een jaar later de Assemblée Nationale Constituante proclameerde dat 'alle naties vrij moesten zijn zoals wij' en er 'nooit meer oorlogen' zouden zijn ' — artikel VI van de grondwet van 1791 zou luiden : 'de Franse natie ziet af van het voeren van iedere oorlog met de bedoeling veroveringen te maken' — , staat de Franse nationale feestdag echter voor de drieëenheid van natie en miltiair geweld waarbij de koning geleidelijk aan is verworden tot schertsfiguur, een officiële constitutionele koning en een afgezette koning, die op 21 januari 1793 stierf onder het 'scheermes der revolutie'.

Sinds die tijd dus is de nationale feestdag van Quatorze Juillet voor Frankrijk nooit iets anders meer geweest dan het verheerlijken van het regelrecht uit het stupide koninklijk verleden overgenomen militaristisch nationalisme en het zichzelf kietelen met parades op de Champs Elysées en gezongen boogmissen in de Notre Dame, daarmee duidelijk makend dat de Franse staat terzake geen haar verschilde van zijn staatsrechtelijke voorganger. Laten we nimmer vergeten, dat onder het motto dat 'een natie zonder koning bestaanbaar is maar géén koning zonder natie', heel Europa neergeworpen is door Franse soldaten die geschaard waren onder het vaandel van Quatorze Juillet.

Tot op de dag van vandaag is deze Franse nationale feestdag het jammerlijk dieptepunt van nationalisme, militarisme en staatshoofdverheerljiking, koning of geen koning. Wie het niet gelooft leze de persverslagen over 14 juli (quatorze juillet) 2011, op welke dag 'de Fransen als vanouds marcheerden: kadetten, pioniers, sappeurs, het vreemdelingenlegioen, de genie (vrij naar Trouw 15 juli 2011). Het is pure schande. En het maakt geen enkel verschil uit of er een consul regeerde, een Bonaparte, een De Gaulle of een Sarkozy. De nationale Franse feestdag is een orgie van alle on- en anti-democratische krachten in de samenleving, erger en ergerlijker dan de nationale hysteries bij sportwedstrijden en vorstenhuwelijken.

(Tussen haakjes: de afschuwelijkheden van de Franse revolutie(s) zijn voor Pro Republica ook dé reden waarom wij met alle andere republikeinen — en hopelijk ook alle monarchisten — de Amsbergers geweldloos willen doen verdwijnen. Veel zal daarbij dus afhangen van de intelligentie, het historisch benul én de historische kennis van hof, regering, RVD, de geheime diensten en van leger en politie zelf. Een onverantwoorde bedreiging, een wellicht per ongeluk afgegaan schot, een weggeworpen waxinelichtje, agressieve Oranjelol, een militaire parade of mars kunnen voldoende zijn om Nederland in tijden van spanning en angst in lichterlaaie te zetten. Pro Republica wil daar onder geen enkele voorwaarde aan meewerken. Republikeinen zijn ethici, democraten, fatsoenlijke en eerzame burgers, die hun reputatie niet willen bezoedelen met de dood van medemensen.)

koninginnedag

Koninginnedag in Nederland

In Nederland zijn oranjelol, nationalisme en militarisme gelukkig enkele graden koeler dan elders maar ze zijn er wel. De angst voor een 'nieuwe slavernye' in plaats van de afgeworpen Spaanse, de republikeinse regeringsvorm (tot 1795) en de botsingen tussen regenten en stadhouders (Gosses-Japikse 508-9) verhinderden het tot stand komen van de elders wel aanwezige drieëenheid zodat het tot in de 19e eeuw zou duren vóórdat het Congres van Wenen het aandurfde hier een 'echte' monarchie compleet met haar noodlottige bijverschijnselen te implanteren. Dat wij wij niet aan volksliederen doen, de vlag niet vereren en niet in tranen uitbarsten wanneer ons het 'geluk' overkomt dat we, van de markt komend, Máxima aantreffen, druk in gesprek met een andere allochtoonse moeder van talloze schattige kindjes, en haar hoogstpersoonlijk even kunnen vragen hoe zij in deze dure dagen het hoofd boven water kan houden. Dit danken we dus in eerste instantie aan het te laat hier arriveren van dat koningschap, dat eigenlijk al aftands was toen het nog moest beginnen.

koninginnedag

Nederlanders gaan dan ook nauwelijks onder leiding van tante Erica Terpstra op prinsjesdag naar de gouden koets kijken, die ons niets, helemaal niets interesseert. Noch naar hun meesmuilende, walgelijk reclamelachende (mediatraining!), af en toe het handje bewegende en in allerlei apepakken gezwachtelde inhoud. Van wie er een met een witte pet kennelijk de hoogste was, de directeur van het zootje zogezegd. Dat hele nationalisme met zijn 'majesteiten' (hahaha) en 'hoogheden' (nog harder hahaha) kan ons steeds meer gestolen worden.

Wij vragen ons ook in geweten af waarom men van ons verwacht dat wij doen alsof wij, Nederlanders, anders — of beter — zijn dan anderen. Het Nederlandse volk is een verzameling verschillende karakters, intelligenties, leeftijden, opleidingen, ervaringen, etc., bij elkaar gehouden door — misschien — een taal, traditie, godsdienst, geboortegrond en 'technische' zaken als spoorwegen en sociale verzekeringen. Evenwel, de verschillen binnen onze natie zijn even groot als die tussen naties onderling. En de individuele - basale - overeenkomsten tussen mensen van verschillende naties zijn groter dan de religie, het klimaat, de bodemgesteldheid, de geschiedenis en de sociale verworvenheden zouden doen veronderstellen. In feite is een 'natie' een generaliserende en onbruikbare fictie, die geconcretiseerd wordt als er behoefte bestaat aan vijanden.

koninginnedag

Dat ook een lands als Nederland niettemin toch een nationale feestdag kreeg is dan ook onbegrijpelijk. Er moet een bijzondere reden zijn geweest om zo' n onzalig iets te creëren. Welke? We moeten daarvoor teruggaan naar de tijd toen het koninkrijk nog puberde: de tijd van Willem III, in de wandeling 'koning gorilla' genoemd, een vieze vent, die naar men zegt Willem de Overbodige als model voor ogen stond vóór men hem dit uit het hoofd kon praten. Het was de tijd van het opkomend socialisme. Wij kunnen hier geen boekje open doen over de details van de verhouding tussen de socialisten en 'Willem de Laatste'. Een verwijzing naar deel 8 (p. 49 e.v.) van de serie Nascholing zij voldoende, waar men 'alles' kan vinden over het socialisme van Roorda van Eysinga. Die o.a. verhaalt hoe gorilla tijdens een galadiner sprak over 'het vaderland, de koning en zijn geëerbiedigde zonen, godverdomme', terwijl hij zijn onderdanen betitelde als 'stomme ossen' en zijn echtgenote (en plein public) als 'canaille'. Van een zekere Cohen, die tegen gorilla op de Haagse Stationsweg 'leve het socialisme' had geroepen. En natuurlijk van Domela Nieuwenhuis, die in de gevangenis 'zakjes moest plakken, hi ha ho'. Een welkome afwisseling op het 'oranje boven' en het 'alle socialen in een harington'.

De verjaardag van gorilla (19 februari 1887) werd door de regering gebruikt voor een heftige anti-socialistische agitatie, waarbij gratis oranjebitters werden geschonken en het straatpubliek werd aangemoedigd vaderlandse en anti-socialistische liedjes te zingen. Overal hadden de gemeenten er voor gezorgd dat er erebogen waren neergezet waar de feestelijke bijeenkomsten plaats konden vinden. Socialisten en niet-socialisten trokken, voorzien van biljartstokken, scheermessen, stukken meubilair en klewangs door de met oranjevlaggen en slingers versierde straten, terwijl uit de ramen alle mogelijke voorwerpen als bloempotten en brandende kaarsen werden geworpen en emmers water werden geleegd. Pas op 25 februari gelukte het de politie in Amsterdam een einde te maken aan de 'burgeroorlog'.

Het huidige levenloze socialisme heeft vanzelfsprekend geen enkele overeenkomst met dat van Roorda of Nieuwenhuis, evenmin trouwens als met Marx of Troelstra. De levensgeesten zijn voor het eerst zichtbaar begonnen weg te kwijnen tijdens Drees, die te zeer onder de indruk (?) was van en bevriend raakte met die zure, chagrijnige en zielige Juliana Lippe. Zijn opvolgers Den Uyl, Kok, Ter Beek, Tjeenk Willink, Cohen jr., e tutti quanti, hebben die verderfellijke pro-Lippe houding immer voortgezet. Met de gevolgen waarvan deze generaties opgescheept zitten.

IJlings terug naar de oude situatie van 1887 en de oorsprong van koningsdag. Niet alleen voor de socialisten was de monarchie toen het symbool van de bestaande orde. Een ordening van de tegenstelling tussen rijk en arm. Wat overigens precies dezelfde instelling was als die van de liberale kapitalisten die het vorstenhuis koesterden als het kostbaarste goed, waarvan het verdwijnen ook de positie, rijkdom en macht van de heersende bovenlaag in gevaar zou brengen. Het komt daardoor dat al die ministers en parlementariërs sinds 1848 zo weing ruggengraat hebben getoond, wat dus ook dé reden is van het mislukken van de door Thorbecke zo geniaal geformuleerde koninklijke onschendbaarheid, waavan — zoals zeer onlangs bleek — ook Rutte nog steeds niets heeft begrepen. Sjonge, sjonge.

Terwijl iedereen in Nederland — en welicht ook elders — smartelijk wachtte op de komst van een nieuwe Franse revolutie en de sociale onrust door het Palingoproer (1886) de mensen het idee gegeven had dat ze op een vulkaan leefden, deed een aantal liberale heren (oud-politici, journallisten, burgemeesters en garnizoenscommandanten) besluiten om de eerstkomende verjaardag van gorilla (17 februari 1887) zo feestelijk mogelijk te voeren, zodat men bij benadering kon vaststellen 'hoe groot de aanhang van de socialisten, de oranjepartij en het centrum' was. Terwijl men tevens wilde weten in hoever het volk gevoelig was voor het uitdelen van broodjes, worst en oranjebitter en het afsteken van vuurwerk voor de monarchie. Het feestje viel niet tegen maar de organisatie had wel bloed en water gezweet bij de gedachte dat 'boosaardige ophitsers' roet in het voer en de drank zouden gooien (d. 173). De heren oordeelden het experiment als geslaagd.

Vandaar dat de oude 'verenigingen tot bevordering en veredeling (?) van volksvermaken' met de grootste spoed werden omgebouwd tot gemeentelijke oranjecomite's. Op voorstel van het Utrechts Dagblad werd de geboortedag van het tienjarig dochtertje van mevrouw Waldeck en Willem — laten we daar maar gemakshalve even van uit gaan — aangewezen als de nationale verjaardag. De dag, 31 augustus, viel bovendien als laatste zomerdag en begin van het nieuwe schoojaar bijzonder gunstig, terwijl als de oude aap de pijp zou uitgaan, men met Mientje nog decennia vooruit kon. Verder begrepen ook de socialisten dat het stom was wanneer zij hun republikanisme zouden bot vieren 'op een vriendelijk vrouwje en een meisje met korte rokken' (id.171). De door de gemeenten overvloedig gesubsidieerde oranje-comité's wedijverden met elkaar om de 'eer' van het grootste en mooiste feest.

Voor de promotie van het koningskoppel werden bij het tweetal indrukwekkende veren in de achterwerken gestoken, welke duidelijke vorm van 'op de persoon spelen' door de tegenwoordige monarchisten bij de republikeinen zo gehekeld wordt, die momenteel niets anders doen dan de huidige Lippes en Amsbergers te verlossen van al die pijnlijke attributen en die dus de natuurlijke orde in ere willen herstellen. Te vermelden valt verder nog dat de oranje-jool op de jeugd vooral op de openbare scholen én de bijzondere scholen jarenlang heeft doorgewerkt. Eerst in de 21e eeuw is er sprake van normalisering Vandaar het momenteel zo fors goeiende aantal oranje-onverschilligen en republikeinen.

Het moge elke lezer duidelijk zijn: Pro Republica zit niet te wachten op een republikeinse verjaardag. Wanneer er al een dag in aanmerking zou komen, is het misschien de dag — 9 april 1609 — waarop in Antwerpen een 12-jarig bestand gesloten werd tussen de aartshertogen en de koning met de 'lustres Seigneurs, les Etats-Généraux des provinces Unies des Pays Bas, en qualité et comme les tenant pour pays, provinces et états libres sur lesquels ils ne prétendent rien'.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander