Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Frappez, frappez toujours, ofwel: je kunt het nooit genoeg herhalen
Webredactie, 9 juli 2011

iets

In deze rubriek wordt u, bezoeker en lezer, gevraagd om opvallende en/of ergerlijke gebeurtenissen, met de familie Amsberg, waarover de - lokale - pers in geuren en kleuren bericht, aan ons ter nationale verspreiding door te geven.

Wij verzoeken u kort en krachtig uw ergernis te ventileren via het contact formulier, o.v.v. Frappez. Klik hier om uw bijdrage te leveren.

Deze rubriek maakt deel uit van een spritueel, wetenschappelijk en geweldloos contra-charme-offensief van Pro Republica.

Hieronder weer enige voorbeelden uit de ergernissenpot.


De Zweedse en de Nederlandse monarchie
Over heel de wereld vertonen monarchale systemen ondanks de verschillende namen waaronder ze optreden - gelijke streken. Een van de opmerkelijkste overeenkomsten is dat ze liegen alsof het gedrukt staat. Geschiedvervalsing zit hun allen in het bloed. 'Alles is op gelijke wijze anders, zegt een Romeins spreekwoord. Het zijn andere namen, andere omstandigheden, andere vormen maar in wezen liegen ze allemaal alsof het gedrukt staat. Ze doen zich en de familie altijd veel mooier voor dan ze in werkelijkheid zijn. Wij van Pro Republica noemen dat sinds jaar en dag 'veren in het eigen achterwerk steken', die dan - dat is de consequentie - ook eens een keer hardhandig eruitgepeuterd moeten worden. Overal wordt dan gezegd dat die intens gemene republikeinen altijd 'op de man spelen', terwijl het insteken van de veren dat kennelijk niet is, doch slechts de eer van het instituut beoogde. ''Ammehoela'', zeiden we vroeger bij het horen van dergelijke mooipraterij.

In Nederland hebben we nogal wat te stellen gehad met die uit het buitenland geïmporteerde huwelijks- en geldzoekers. Als we niet opassen is Leila van den Bosch niet eens de laatste. Is het al volkomen belachelijk dat iemand op grond van geboorte geacht wordt een verheven staatsman in de dop te zijn, nog bezopener is het dat de door deze persoon uitgekozen echtgeno(o)t(e) automatisch door het volk zal (moeten) worden geaccepteerd. Wij vinden dat, als dat kennelijk zo is, het beter is dat hij/zij tijdig scheidt dan wel zich ontdoet van die onzinnige grondwetsregels.

Zaten wij in Nederland eerder met die 'doorlucntige menselijke onwaardigheid' prinSSBernhard en diens stinkend optreden in verleden en heden, in Zweden blijkt er met de echtgenote van Sylvia Sommerrlath van 'majesteit' - hahaha - Karel Gustaaf XVI, afstammeling van een Napoleontisch generaal, mutatis mutandis ook iets soortgelijks aan de hand te zijn. Papa Sommerlath zou volgens een Zweedse t.v.-documentaire in de oorlog voor de Wehmacht hebben gewerkt. Mevrouw was over die onhulling allesbehalve 'amused'. De zaak bleef lang doorrommelen, waarbij die domme Sylvia in plaats van haar mond te houden het bedrijf van pappie steeds meer in bescherming nam: de fabriek zou slechts 'speelgoedtreintjes en haardrogers' hebben geproduceerd, terwijl het in werkeljkheid niet om oorlogsspeelgoed ging maar om 'gasmaskers en pantservoertruigen' (Volkskrant 16 mei 2011).

Hoe zal dat aflopen? Zal de Zweedse monarchie eerder sneuvelen dan de Nederlandse? Beide zijn rijp voor de slacht.


Ook ontvangers van onderscheidingen zijn stille collaborateurs
Een simpel berichtje in het Brabants Dagblad van 27 juni 2011 maakt melding van de benoeming in een of ander Brabants dorp van drie mensen die op sociaal terrein hun sporen stellig verdiend hebben tot Leden in de Orde van Oranje Nassau. Minder kan het al niet maar onze staat is nu eenmaal een hiërarchische en je mag al blij zijn dat je nog überhaupt zo' n stuk opgepoetst blik opgespeld krijgt. Het zou overigens voor de geëerden een terechte reden kunnen zijn om het 'sieraard' tegelijk met de onderscheidingen-uitdeler het raam uit te smijten, vergezeld van de opmerking “houd je rotzooi bij je'' (of woorden van soortgelijke strekking) waarmee de plechtigheid ook op passende wijze gesloten is.

Jammer, dat zulks nooit gebeurt en dat weten de 'koninklijke' onderscheiders zelf ook bliksemsgoed. Daarvoor zijn ook de ontvangers meestal te fatsoenlijke mensen, die misschien in hun hart ook wel een beetje blij zijn met dit hoge - nu ja hoge - eerbetoon van mevrouw Amsberg sr. Ze weet daar zelf natuurlijk geen barst van: alles is het werk van de ambtenaren, die aan de slag zijn gegaan toen enkele gemeentenaren meenden - en terecht meestal - dat de gemeenschap veel aan de geëerden te danken heeft.

Tot zover is het spel oprecht gespeeld. Dan echter wordt het knoeien en knudde. Immers een of andere hofambtenaar gaat nu onderzoeken of de persoon in kwestie

1. wel echt bestaat;
2. inderdaad die heldendaden verricht heeft die van hem of haar gezegd zijn;
3. geen strafblad heeft;
4. altijd trouw zijn belastingen heeft betaald en
5. te goeder naam en faam bekend staat en met name geen abjecte republikein is want dat zijn mevrouws doodsvijanden. Die noemen haar nl. geen majesteit maar doodgewoon mevrouw of juffrouw, alsof ze een burgeres of volksvrouw zou zijn. Bah, ze gruwt van dat doodgewone volk. Geeft haar dan de Zorreguieta's maar. Dat zijn tenminste nette mensen.

Wanneer alles is nagegaan en in orde bevonden - inmiddels zijn we bijna een jaar verder - verhuist de aanvraag naar het secretariaat van mevroouw die haar handtekening zet op een oorkonde waarop staat dat het 'haar behaagd heeft etc'. Het behaagde haar natuurlijk helemaal niet deze persoon te onderscheiden. Ze kende hem/haar niet eens. Het waren de familieleden, buurtgenoten of relaties aan wie het een en ander behaagde.

Na al dat voorbereidende werk is het verder de taak van de onderscheidene en van de familie het eigenlijke propagandawerk te beginnen - want daar en daarom alleen was het mevrouw te doen - nl. overal en altijd de onderscheiding te dragen, feest te vieren, de oorkonde voor het raam of op de WC te hangen, voortdurend het blik te tonen door het dag en nacht te dragen zodat iedereen op straat, bij de kaasboer, in de supermarkt, in trein en bus wete dat deze persoon hoog door de koningin is onderscheiden, dus een bijna aan haar gelijk gestelde collega van haar is. Dat er tienduizenden met dat stuk blik rondlopen gaat verder niemand wat aan.

Er zit maar één ding op, als men duidelijk wil maken dat men niets met dat koninklijke speelgoed en andere collaboratie van doen wil hebben: Kom nooit op de gedachte iemand te laten ondescheiden, draag zelf het blik nooit, reik als burgeemeester het nooit uit en gooi het in de eerste de beste sloot die je ondeweg tegenkomt.

Alleen zo wordt die dure kliek van hielenlikkers en kontkruipers duidelijk dat ze beter met het fenomeen kunnen stoppen. Nog beter is het wanneer we de hele familie tevens afschaffen. Dat kan bij de eerstvolgende verkiezingen wanneer we de traditionele partijen massaal vaarwel zeggen en ook de stille collaborateurs daaraan meedoen.


Amsbergers, patronen der ziekenhuizen
Het was een goede gewoonte in de christelijke tijden van weleer om ziekenhuizen toe te wijden aan en te vernoemen naar edelmoedige mensen die hun leven gewijd hadden aan de verzorging van zieken. Je komt die namen zo nu en dan nog wel tegen, zij het steeds spaarzamer: het Catharina-gasthuis of het Elisabeth-ziekenhuis of het Juliana kindertehuis (maar dat was wel een andere Juliana). Wij noemen hier wel alleen maar kaholieke namen maar dat komt omdat we daar direct of indirect wel eens iets mee te maken hebben gehad. We zijn er collectief van overtuigd dat de zorg door diakonessen voor hun medemensen evenzeer door grote voorbeelden zal zijn geïnspireerd, al kennen wij hun namen dan niet.

Wel hadden 'andersdenkenden' de neiging om majesteiten - of hoe noemt dat volk zich? - te vragen hun naam aan de liefdadigheidsinstelling te geven. Zo kregen we het Kaiser-Wilhelm-Lazarett in Kiel, het Katharina-Szpiytal in Petrograd en het Prins Hendrikpaviljoen in Rotterdam. Omdat deze schavuiten geld genoeg hadden, konden zij zich altijd wel een royale jaarlijkse gift van enkele tientjes permitteren, waarmee de ergste noden waren verholpen.

Tegenwoordig zijn de vernoemde personen noch heiligen noch hoogheden noch mecenaten noch filanropen: ze eisen tegenprestaties. Zo heb je in Veldhoven een medisch centrum dat genoemd is naar Leila van den Bosch, zoals Maxima zich noemde in haar ondeugende tijd, toen ze zich nog weleens vergiste, maar dat doet ze allang niet meer .De veren die nu in haar achterwerk steken, zijn het werk van kontkruipers en hielenlikkers die eveneer als Leila zelf op niets anders uit zijn dan op méér eigenbelang, méér roem, méér naamsbekendheid en méér royalistische propaganda. We kunnen ons tenminste niet voorstellen dat die arrogante dame een zich zelf opofferend mens is dat van geen luxe wil weten, dat ze alles wat ze heeft weggeeft ten bate van armen en zieken in de wereld, terwijl ze evenmin het boegbeeld van medische kwaliteit is. Welnee, we moeten ons zelf maar niets laten wijs maken.

Onze redactie wam op deze gedachte door een bericht in het Brabants Dagblad van 25 juli volgens hetwelk Amsberg - waarom die domoor nog voortdurend in de media als 'kroonprins' wordt aangeduid is ons een raadsel: we behoeven heus niet bang te zijn dat hij ooit zijn moeder - overigens de dochter van die smeerlap Lippe - zal opvolgen: Behalve zijn totale incompetentie is onze historische doctorandus, schoon-kraan-water-specialist, bank- en Machangulo-deskundige ook vandaag of morgen al gewoon grondwettelijk afgevoerd, zo gauw het parlement de erfelijkheid - eindelijk - afschaft en deze alleen nog aan stamboekvee voorbehouden blijft.

Welnu, onze nationale pilsdrinker en garnalenkenner heeft onlangs op 24 juni in de Brabantse hoofdstad het nieuwe Jeroen Bosch Ziekenhuis geopend. Zo te lezen was het wel een bij elkaar geraapt zootje: twee schaars geklede dames rolden in grote 'ballen' (?) over het toneel. Die ballen moesten 'transparante druppels verbeelden, die samenvloeien'. Als een of andere Zijlstra dat geweten had, had hij geen cent subsidie voor die onzin uitgegeven. Of juist wel. Hoe dan ook, de 'dans' eindigde met de uiitnodiging aan de dritte komediant im Bunde om een bal op een sokkel te leggen. Wat een driedubbel doorgedraaide idioterie van al die medische collaborateurs! Voor de patienten is het te hopen dat ze beter diagnosticeren en opereren.

Gegeven de vermaarde vrijgevigheid van deze patroon gaat het ziekenhuis moeilijke financiële tijden tegemoet. Wel zou overigens een enkele zéér oplettende bezoeker met uitstekende ogen gezien hebben dat hij soms in zijn vestjesak naar wat klein geld zocht. Pils had er echter opgerekend en dat thuis gelaten. Dat voorspelt niet veel goeds voor het nieuwe ziekenhuis. Het is te hopen dat de republiek snel zal worden utgeroepen. Dan kan ook de naam van die onnozele hals worden weggebeiteld.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander