Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Frappez, frappez toujours, ofwel: je kunt het nooit genoeg herhalen
Webredactie

iets

In deze onlangs gestarte rubriek wordt u, bezoeker en lezer, gevraagd om opvallende en/of ergerlijke gebeurtenissen, met de familie Amsberg, waarover de - lokale - pers in geuren en kleuren bericht, aan ons ter nationale verspreiding door te geven.

Wij verzoeken u zo kort mogelijk Uw ergernis te ventileren via het contact formulier, o.v.v. Frappez. Klik hier om uw bijdrage te leveren.

Door het belangrijke internationale republikeinse congres in Londen, waar wij niet konden ontbreken, zijn er enkele vertragingen opgetreden, die we nu aan het inhalen zijn. In de toekomst zal het aantal Frapppez' waarschijnlijk aanzienlijk toenemen: het is een formule welke veel lezers aanspreekt en uitnodigt tot meedoen. Vanzelfsprekend ziet u automatisch de reacties op uw bijdrage.

Hieronder weer enige voorbeelden uit de ergernissenpot.


Frappez, frappez toujours: zelfs de katholieke kerk wordt gebruikt bij het wanhoopsoffensief van de Amsbergers tot behoud van hun baan, macht en centen
Dat monarchen desnoods over lijken gaan wanneer hun baantje plus de rest in gevaar komt, is een bekend verschijnsel uit de geschiedenis. Zoals de calvinistische Bourbon Henri IV in 1593 zijn godsdienst afzwoer om door de katholieken als Frans koning te worden erkend - ' Paris me vaut bien une messe' , zo ging Amsberg op 19 juni 2011 naar de afscheidsmis van bisschop Van Luyn in Rotterdam, omdat de katholieke parochiekerk in de gemeente Wassenaar tot dat bisdom behoort.

Het is echter een feit dat mijnheer naar eigen zeggen ongelovig is en dus zeker geen belijdend orthodox katholiek. Dat is helemaal niet erg, hoor. Alle mensen komen op de een of andere manier toch wel in de hemel en waarom dus deze mijnheer die zijn hele leven in dienst gesteld heeft van de hongerlijdende, naar zuivere lucht en schoon water snakkende mensheid, dan uitgerekend niet? Naar eigen zeggen is hij met zijn goddelijke opdracht niet alleen 24 uur per dag bezig maar ook 365 dagen per jaar. Die man zou je toch gewoon onmiddellijk heilig moeten verklaren.

Amsberg had ook zijn echtgenote ter kerke meegenomen, die wellicht uit haar verleden nog wel een of ander liturgisch gebruik kende, bv. dat iedereen gaat staan wanneer de mis begint en eindigt. Helaas kon je je ook gemakkelijk daarbij wel eens vergissen, omdat die liturgie óók soms tot het tussentijds opstaan verplicht. Het zou natuurlijk een potsierlijke zaak zijn, wanneer de familie midden tijdens de plechtigheid de bank zou verlaten en, aangegaapt door de in hun devotie gestoorde andere kerkgangers, het heiligdom uitgingen.

Nou, dat zou Amsberg dus niet overkomen wanneer Leila naast hem zat, die hem zijn vragen - zoals o.a. 'hoe ver zijn ze nou ?'; 'is het nòg niet afgelopen?' - kon beantwoorden met bv. - ' nee, nog lang niet; ze zijn pas op de helft'. Wanneer Amsberg dus al zelf niets met het katholicisme van doen heeft - al sloot hij af en toe de ogen, maar dat kwam omdat hij zo intens moe was van al die filantropische inspanningen - , Leila is een afvallige, wat erger is dan een ketster, iemand die de ware religie in de steek gelaten heeft voor het geloof dat vlees beter is dan benen, volstrekt ongeloofwaardig dus, precies de comediante die ze ook in het dagelijks leven uithangt. Overigens hadden ze ook nog die drie pleziermakende schreeuwerds ter kerke kunnen meenemen. Maar dat kon helemaal niet want die waren niet katholiek gedoopt. Dat zou pijnlijk voor monseigneur en vooral voor Onze Lieve Heer geweest zijn.

Een eerzaam christen vraagt zich af, waarom voeren die twee, als ze er toch niets oprechts aan die vertoning is, dan zo'n theaterstukje op? Wel, omdat er misschien ook nog katholieken zijn die binnen korte tijd als ze over de ' kwestie republiek of monarchie' mogen gaan stemmen, dan wellicht zich zouden herinneren die Leila in de kathedraal gezien te hebben. Zoals contra-remonstranten zich in 1617 herinnerden dat Maurits pontificaal naar de Gomaristische Haagse Kloosterkerk - waar Amsberg sr. nu nog naar toegaat, zij het zelden - was getrokken. Het was dus puur en puur eigen belang.

Daarmee is het antwoord gegeven waarom het duo zulke spelletjes speelt. Nu de monarchie wankelt en moeder Amsberg met haar hof en collaborateurs allerlei charme-offensieven bedenkt om maar in de aandacht en op de televisie te komen - wat niet moeilijk is met zoveel familie en vrienden bij de NOS -, heeft het duo A tot Z de taak toegewezen gekregen om die Leila extra te promoten bij het katholieke volksdeel. Zeker, ze is wel een beetje ordi en is verder van elk politiek talent gespeend, maar ze heeft wel soepele knietjes die ze niet vaak genoeg kan laten zien en een mooie rug van achteren en van voren, wat aanbevelingen zijn die de doorslag geven bij het mannelijk electoraat, ook het roomse. Ja, mensen doen alles wanneer hun baan, macht en centen op het spel staan. We kunnen het niet genoeg herhalen: frappez etc.

Het verwijt van wangedrag betreft niet alleen Amsberg en Leila. Ook Van Luyn moet met de billen bloot. Hij behoort tot het hier al vaak vaak gehekelde gilde der stille collaborateurs, mensen die vanuit hun functie de monarchie in stand houden door hand- en spandiensten te bewijzen aan dat anti-democratische, arrogante, geldslurpende en totaal verouderde instituut, dat met zijn opvattingen over de noodzaak en de onmisbaarheid ervan, een ramp voor ons land is. Weg er dus mee. Je kunt het nooit genoeg herhalen. En zo snel mogelijk. Morgen al.


Frappez, frappez toujours: Collaborateurs bij koninklijke beschikking
Pro Republica heeft al meer haar ergernis gelucht over de stille collaborateurs van mevrouw Amsberg en haar kliek die met hun tengels diep in het zakenleven genesteld zijn waardoor van producenten en handelaars niet alleen geacht worden dat zij hun producten gratis aan die schatrijke maar o zo hebzuchtige, knijperige en gierige vrekken af staan maar ook dat van hen als 'hofleverancier' verwacht wordt voortdurend 'stille' reclame voor de BV Oranje te maken. Aldus is dit kapitalistisch bedrijf verzekerd van jaarlijkse besparingen op de uitgaven van het huishouden alsook van extra naamsverspreiding van een de laatste tijd steeds meer kwijnend en omstreden instituut.

Niet iedereen zal wel eens aan den lijve het voorrecht ondervonden hebben dat hij of zij in een winkel of bij een zwembad in een rij hier of in het buitenland stond en dat vóór hem mevrouw Lippe of mevrouw Amsberg of mevrouw Leila - dan wel een hofdame of hofheer namens h.m.n.- = hunne menselijke nietigheden - aan de kassa moest afrekenen. Meestal gaat het dan zo dat men eerst nadrukkelijk bekend maakt wie men is en of de tegenpartij dat wel heel goed weet. Wanneer deze zich dat terdege bewust is maar niet van zins is zich van de openlijke of bedekte hints ook maar een zier aan te trekken, laat de 'cliënt' blijken momenteel niet over contant geld te beschikken. De in een pijnlijke situatie gebrachte winkelier of kassabediende geeft in de meeste gevallen het gewenste artikel wel uit handen. Naar wat bekend is, volgt inderdaad na verloop van tijd de betaling. In de meeste gevallen echter is de verkoper zo ingenomen - of hij doet zo - met dit in wezen ongewenste bezoek aan de winkel dat hij zich in allerlei bochten wringt om mevrouw te bedanken voor de eer hier aan deze nederige locatie te hebben bewezen.

De geschiedenis van het hofleverancierschap is tot nu toe bij ons weten nooit precies onderzocht. Het begin moet uiteraard in de 19e eeuw liggen, toen de kleinhandel nog in de kinderschoenen stond. Het moeten dus vooral grootbedrijven geweest zijn die dongen naar de gunst van het staatshoofd om een opdracht in de wacht te slepen en de concurrentie met de verkregen eretitel 'hofleverancier' de loef af te steken. Er schijnt nogal mee gerotzooid te zijn, maar de historiografie daarvan valt uiteraard ver buiten de bedoeling van dit artikel.

Het gaat er hier om dat de familie Amsberg nog steeds naams- en functiebekendheid zoekt door het zorgvuldig - dat is wel eens anders geweest - uitdelen van de 'gunst' zich hofleverancier te mogen noemen. Op 15 juni onthulde in Tilburg bij een jarig bedrijf in tekenartikelen (Brabants Dagblad, 15 juni 2011) de locoburgemeester (lid van een partij die ooit tot de felste republikeinen behoorde) het 'koninklijk wapen', dat kennelijk bij dat predicaat hoort. Lippe en Amsberg telden hun winst uit. De plaatselijke krant was er als de kippen bij geweest om een halve fotopagina er voor in te ruimen. Het zij verre van ons de te goeder naam en faam bekende winkel te bekladden. Wij wilden alleen erop wijzen hoe en met welke middelen de monarchie anno 2011 in stand wordt gehouden.
Voor alle duidelijkheid: het gaat bij een staatsvorm niet om de presentjes die een mevrouw uitdeelt maar om het democratisch gehalte van alle leden van het bestuur , dus ook van mevrouw en haar familie. En die is beneden elk niveau. Dat kunnen we niet genoeg herhalen.


Frappez, frappez toujours: laat die Juliana toch met rust
Het NRC van 9 juni recenseert een opvoering door de Utrechtse Spelen van Glucks Orfeo ed Euridice op paleis Soestdijk. Volgens de recensent komt op het moment dat Euridice sterft, Juliana ' de liefdevolle moederlijke goedheid zelve' , al dan niet toevallig in het paleis aanwezig , over het water van de onderwereld aangefietst om Euridice weer in het leven terug te roepen.

Rond de plas staan Willem III met Emma, Wilhelmina met Heinrich von Waldeck-Pyrmont en zo en natuurlijk ook Amsberg met de Argentijnse Leila v.d. Bosch. De historische hocuspocus wordt opgevoerd met een enorme hoop herrie. Er wordt niet bij vermeld hoeveel mensen op het spektakel zijn afgekomen en hoeveel daarvan voortijdig het vorstelijk locatietheater al dan niet met stekende hoofdpijn voortijdig hebben verlaten, maar relatieve buitenstaanders zoals onze redactieleden vragen zich niet alleen af wat de bezoekers bezielde om zich naar zo' n kotsmisselijke vertoning te begeven maar ook wat zo 'n opera eigenlijk voor een boodschap heeft.

De titel van het kranten-artikel luidt dat 'Juilians te hulp komt'. Dat zou er op wijzen dat we hier te maken hebben met een poging om dat 'liefdevolle en moederlijke mens' eerherstel te brengen. Dat is nobel, maar volstrekt buiten de historische realiteit. Die vrouw verafschuwde dan wel alle gemajesteit, fietste liever dan dat ze werd gereden, ontving in haar paleis afgezanten van sterren en planeten, had een tragisch huwelijksleven en wel met het grootste zwijn dat Duitsland vermocht te leveren ( U weet wel de man naar wie wij nog steeds ons Cultuurfonds noemen), was zo dom als een waggelende gans, onappetijtelijk en lelijk als de nacht en was bij alle quasi-nederigheid zo arrogant als de neten. Niettemin was hij voor haar en - laten we het vooral niet vergeten - voor het volk een ' Godsgeschenk'. Ieder waande zich dol gelukkig met deze 'Schnöse’. Een man die dacht 'overal verstand van te hebben maar in wezen niets te zeggen had’ (A. van der Zijl 230), een omhoog gevallen vlegel, een simpele volontair die zich onderdirecteur van IG-Farben noemde, waar hij postzegels plakte en brieven naar het postkantoor bracht (id. 231-2) .

Waar het om gaat is dat in dit walgelijke drama niets gedaan wordt om de Bernhardmythe door te prikken en aldus een wat reëler beeld te scheppen van al die op geld en macht en luxe jagende schavuiten, die vast besloten zijn zich te nestelen in de monarchie om vooral zich zelf, alle mooie woorden ten spijt, te verrijken. Aan de schandpaal met die lieden.


Frappez, frappez toujours: Leila trekt gekke bekken bij een zo mogelijk nog gekker bouwwerk
In Almere Poort heeft een stel zwakzinnigen - het zullen wel veel beroepspedagoochelaars geweest zijn - de zotte gedachte opgevat een 'opsekopshuis' als 'educatieproject' (wat dat dan ook moge zijn) te bouwen naar de ideeën van zes kinderen tussen 10 en 17 jaar. Vrijheid, duurzaamheid, innovatie, gezond leven moesten er hand in hand gaan : een trap omhoog en een glijbaan omlaag, slapen op een zeebodem, bomen en planten in het interieur, een WC die zich bevindt in een open ruimte en dus door niemand gebruikt zal worden, een 'slakkenhuiskeuken' waarvan de voornaamste functie is om uit te leggen 'dat slow food beter is dan snel eten', een ' vijver van kunstgras'(?), die de vorm heeft van een 'afgekloven appel' en een buitenkant die er uitziet als een rode taart. De slaapkamer heeft de vorm van 'een op zijn kop hangend huis' en is voor slapen totaal niet geschikt Wie meer wil weten van deze didactische, architectonische en hygiënische warboel, kope De Volkskrant (9 juni 2011).

Wie zou de opening van het Klokhuis, zoals de idioterie heet - anderen spreken van een wel heel 'vreemde moskee'-, willen en durven op zich nemen? Wie zou zijn of haar naam op de een of andere manier in relatie willen zien gebracht met dit wanproduct dat door de gemeente werd gefinancierd ? Welke collaborateur er op de gedachte is gekomen om Leila van den Bosch daarvoor te vragen - die immers voor alles komt - is niet bekend. Misschien is het wel juist géén geheime bewonderaar van onze nationale Argentijnse lachebek geweest maar juist iemand die de gloeiende pest aan haar had , wellicht zelfs een republikein, die haar een gloeiende loer wilde draaien. Want als je je identificeert met dergelijke veelsoortige waanzin, maak je je zelf nog eens extra belachelijk.

Hoe dan ook, wellicht heeft het belang van de troon en van 'pappie Zorreguieta op het bordes' - of wat ze daarvoor aanzag - zwaarder gewogen dan het eigen gezond verstand. Mevrouw Leila kwam en trok een aantal gekke bekken - zie voor één daarvan Brabants Dagblad, 9 juni 2011 -, alsof ze dolenthousiast was (msschien was ze dat ook wel, wat dan des te erger is) -over de geëxposeerde flauwekul.

Misschien vond ze het ook wel gewoon fijn eens even uit huis te zijn, geen bedden te hoeven verschonen, geen geldzorgen aan haar hoofd te hebben, geen stofzuiger te zien en geen boodschappen bij de Aldi te hoeven doen, allemaal zaken waar ze gruwelijk de pest aan heeft maar waarover ze ook zo aandoenlijk kan praten vooral als ze arme huisvrouwen toespreekt.


Frappez, frappez toujours: Leila, nu ook met ingestoken pedagogische pronkveren
Vroeger was er een moeilijk Latijns spreekwoord dat - vertaald - luidde: 'een schoolmeester wordt geboren, niet gemaakt'. Ondanks de waarheid die ervan afdruipt, zijn er in de laatste honderd jaar voortdurend pogingen gedaan om schoolmeesters te 'maken'. De magnifieke kweekscholen voor onderwijzers werden omgezet in 'pedagogische academies' en er verschenen aan de universiteiten professoren die de studenten leerden op welke dag en op welk uur van de dag ze dit en dat moesten doen of nalaten om de orde te handhaven om hun wijsheid over te dragen. Bovendien werden er honderdduizenden 'handboeken' gedrukt om de a.s. schoolmeesters en leraren duidelijk te maken dat kennis van het vak helemaal niet nodig, ja zelfs schadelijk voor de hersens was, als ze maar wel begrepen dat de domste leerlingen de hoogste cijfers verdienen, niet zozeer als simpele stimulans maar als waardering voor hun juiste inzicht dat kennis in feite alleen maar ballast is.

De ouderwetse lera(a)res, die tijdens zijn/haar adolescentie zijn/haar vak had bestudeerd en gaande de weg enige praktische didactische wijsheden had opgedaan - spreek immer zachtjes; kijk proefwerken nog dezelfde dag na; noem leerlingen nooit bij de achternaam; wees geïnteresseerd in elke leerling; wees niet uit op goedkope populariteit, wees rechtvaardig en dwing daarmee respect af; maak proefwerken redelijk en niet onnodig zwaar; wees nooit handtastelijk en geef nimmer strafwerk; stuur nooit een leerling de klas uit; wees blij met hun verdiende hoge cijfers; geef het goede voorbeeld door op tijd te zijn, niet te roken en door studiezin; bluf niet; steek nooit veren in je eigen achterwerk; erken dat je niet alles kunt weten, etc. En als je na enkele weken al tot de conclusie komt dat je niet voor docent in de wieg gelegd bent, schei er dan ogenblikkelijk mee uit, in plaats van jezelf en ontelbare kinderen het leven te gaan verzuren. Constateer je echter dat je talent hebt, ga dan een uurtje hospiteren bij een collega. Dan kunnen alle pedagogische instituties, boeken en docenten verdwijnen.

Er rest één opmerking: het aantal geboren schoolmeesters is zeer gering, misschien 5%. Misschien kunnen er nog eens 5% ontdekt worden. De rest van 90% bijspijkeren is zonde van de tijd. Hoe moet de zaak dan opgelost worden? Het probleem is onoplosbaar: de schoolmeester wordt geboren. Het enige wat er op zit voor ministers, gemeenten en schoolbesturen is gaan fröbelen door de oprichting van 'brede scholen', met kleine klasjes en 'docenten-vertrouwensbanden'. In Amsterdam zijn onlangs drie kleinschalige 'Plusscholen', opgericht, waar de leerlingen 'gelijkwaardig' zijn aan de docenten die hun 'kwetsbare kant' moeten laten zien. Dank je de koekoek. Afgezien van het feit dat men de scholen tot voor kort alleen maar groter maakte (ROC’s, schoolgemeenschappen van duizenden leerlingen: waaraan de rectoren dolgraag meewerkten: hoe meer leerlingen, hoe hoger het salaris), zegt het bestaan van een Plusschool helemaal niets van de kwaliteit van het docentencorps. Wanneer je per leraar één leerling hebt, is het ordeprobleem - 'de vertrouwensband' met de docent - al opgelost. Daarmee is de 90% kneusjes onder de docenten niet verdwenen.

Nu is echter mevrouw Leila vd Bosch geroepen om met haar grote wetenschappelijke faam in Amsterdam op zo'n plusschool het startsein voor 'landelijke acties tegen schooluitval' (Trouw, 8 juni 2011) te geven. Natuurlijk heeft dat mens geen klap verstand van onderwijs, maar terwijl de uitnodigende collaborateurs denken dat het probleem van het slechte onderwijs nu daar dank zij Leila aan de betere hand is, denkt de Argentijnse juf zelf met haar vele oude en nieuwe veren in het achterlijf het gevaar van de aanstormende republiek weer eens naar behoren te hebben afgeremd. Domme collaborateurs, domme signora.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander