Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Dat was het, Mijnheer Lensink!
door Hans Vogel, 23 maart 2011

iets

'Dat was het, Mijnheer Lensink!' Met die woorden, poeslief uitgesproken, beëindigde mevr. mr. De Loor-Alwin afgelopen vrijdag 18 maart de bekendmaking van het tussenvonnis tegen Erwin Lensink, de waxinelichtwerper. Over de gang van zaken tijdens de achturige zitting van dinsdag 15 maart heeft u op deze site al het nodige kunnen lezen. Wat daarin nog echter niet duidelijk is vermeld, is de gespeelde oprechtheid van voorzitter De Loor-Alwin. Telkens wanneer Erwin Lensink aan haar stukken overhandigde met informatie, redeneringen, onderbouwingen, feiten, bewijzen, argumenten waarmee hij zijn betoog wilde illustreren, toonde madame zich meer dan welwillend: 'Ja geeft u maar Mijnheer Lensink, wilt u het origineel terug? Dan gaan we er kopieën van maken. Geen probleem, het wordt allemaal opgenomen in het dossier. We gaan alles zorgvuldig lezen.' Uiteindelijk was de stapel overlegde papieren minstens 10 centimeter dik.

En dan, na twee dagen, wordt er ineens, als volkomen verrassing een tussenvonnis uitgesproken dat inhoudt dat Erwin Lensink een kleine drie maanden in het Pieter Baan Centrum zal worden opgesloten om te worden geobserveerd. Mevr. mr. De Loor-Alwin heeft zich niet eens verwaardigd een blik te werpen in de paperassen die Erwin haar in goed vertrouwen had overhandigd. In twee dagen werkt een rechter zich echt niet door een dikke stapel papier heen. En een bezonken oordeel op basis van zoveel informatie kan ook niet zo snel worden gevormd. Alle overdreven vriendelijkheid en welwillendheid waren slechts gespeeld. En slecht gespeeld bovendien, want een kleuter had kunnen zien dat madame niets meende van wat zij zei. Let wel dit alles had plaats onder een bijna levensgroot staatsieportret van 'Koningin Beatrix' met diadeem op het hoofd en gehuld in een met hermelijn afgezette lap rood fluweel.

Alleen al de aanwezigheid van deze afbeelding boven het hoofd van de rechters (die allen een eed van trouw aan mevr. Amsberg hebben moeten afleggen) betekent een schending van het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Dit verdrag, mede-ondertekend door Nederland, weegt zwaarder dan de Nederlandse wetten, inclusief de grondwet.

Gezien de grieven van Erwin Lensink tegen mevr. Amsberg en haar familie, is het natuurlijk een zotte situatie dat hij berecht wordt door mensen die trouw hebben gezworen aan mevr. Amsberg, en dat het vonnis per definitie wordt uitgesproken uit naam van mevr. Amsberg! De rechters zijn partijdig in deze zaak, dat lijdt geen twijfel. Hoe je het ook wendt of keert, dit betekent een impliciete schending van artikel 6 EVRM, inhoudende het recht op een eerlijk proces. In zaken die familie Amsberg betreffen, is de Nederlandse rechter eigenlijk dus al bij voorbaat niet ontvankelijk.

Tijdens zijn gevangenschap hebben ze Erwin Lensink minstens 12 dagen lang in de isoleercel gegooid. Dat is niet alleen ontoelaatbaar in een beschaafd land, maar ook in flagrante strijd met artikel 3 EVRM, het verbod op foltering en vernederende behandeling. Hetzelfde geldt voor de vernederingen tijdens zijn gevangenschap en de vernedering door mevr. mr. L. de Loor-Alwin tijdens de zitting van 15 maart. Erwin werd behandeld als was hij een achterlijke kleuter. Dat was natuurlijk de echte reden dat er op twee korte episodes na, geen opnamen mochten worden gemaakt van de zitting.

De raadsvrouwe van Erwin, mr. M. van Essen, verwees in haar pleidooi naar artikel 10 EVRM, inhoudende het recht van elke Europese burger op vrije meningsuiting. In de Nederlandse grondwet wordt ook gesproken van vrijheid van meningsuiting, zij het met de cruciale toevoeging 'behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet', hetgeen dus ruimte overlaat voor het strafbaar stellen van 'majesteitsschennis'. Zie bijvoorbeeld artikel 111 Wetboek van Strafrecht: 'Opzettelijke belediging van de Koning wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste vijf jaren of geldboete van de vierde categorie.' Artikel 112 stelt belediging van de troonopvolger en zijn vrouw strafbaar. De vraag is natuurlijk wat 'belediging' inhoudt. Het begrip kan op duizend manieren worden uitgelegd. In wezen hangt het ervan af, hoe lang de tenen zijn van de 'koning', diens beoogde opvolger en zijn echtgenote. Daarmee berust de interpretatie van deze bepalingen ipso facto op willekeur, hetgeen onverenigbaar is met een rechtsstaat.

Het is derhalve meer dan duidelijk dat alleen al op grond van artikelen 111 en 112 WvS, in Nederland geen sprake kan zijn van vrijheid van meningsuiting. Tenminste zolang als de rechters (die een eed van trouw hebben gezworen aan mevr. Amsberg) de toepassing van het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens blijven negeren. De internationaalrechtelijk vereiste toepassing van het EVRM zou automatisch de artikelen 111 en 112 buiten werking stellen.

In al hun perversiteit hebben de organisatoren van Erwin Lensink's showproces daarom gemeend een slimme oplossing te bedenken: Erwin ontoerekeningsvatbaar te laten verklaren. Daarmee is, zo dachten zij, het hele probleem in één klap elegant opgelost. De oplossing verijdelt bovendien ook nog eens eventueel gezeur over vrijheid van meningsuiting door NGO's, buitenlandse bemoeials en andere lastposten.

Sissende Vulkaan

De organisatoren van het showproces hebben al in een vroeg stadium het NIFP ingeschakeld, het Nederlands Instituut voor Forensische Psychiatrie en Psychologie. Op het eerste gezicht zou je denken dat het hier een eerbiedwaardige, neutrale wetenschappelijke instelling betreft. Niets is echter minder waar: het NIFP is gewoon een afdeling van het 'Ministerie van Veiligheid en Justitie,' het Nederlandse equivalent van het vroegere Ministerium für Staatssicherheit (Stasi) van de DDR. Het NIFP heeft ook een eigen zwaar bewaakte gevangenis: het Pieter Baan Centrum.

De Haagse rechtbank (natuurlijk ook ressorterend onder het Ministerie van Veiligheid en Justitie), gelegen aan de 'Prins Clauslaan' vroeg in een vroeg stadium van het proces de medewerking van de collega's van het NIFP (Oranjestraat 10, vlakbij het Paleis Noordeinde). Zo werd de aan het NIFP verbonden psychiater J.J.F.M. De Man op de zaak van Erwin Lensink gezet. Hij bezocht hem in de PI Vught op 6 december.

Op de site van het NIFP staat parmantig vermeld: 'de organisatie [draagt] bij aan een zorgvuldige rechtsgang, een effectieve uitvoering van de justitiële psychiatrische zorg en behandeling, en aan een veiliger samenleving.' Inderdaad, u leest het goed, er staat zorgvuldige rechtsgang. Zo zorgvuldig, dat psychiater De Man meer dan drie maanden nodig had om op basis van een uurtje praten met Erwin Lensink (die weigerde aan het onderzoek mee te werken) zijn advies uit te brengen. Het verslag was nog net op tijd klaar om het twee dagen voor de zitting van 15 maart naar de advocaat van de verdediging te sturen! Zorgvuldig en onafhankelijk. Mevr. mr. L. De Loor-Alwin memoreerde wel drie keer tijdens de bekendmaking van het tussenvonnis, dat Psychiater De Man en de Rotterdamse psycholoog F.G. Schilder (die maar enkele minuten met Erwin Lensink heeft kunnen spreken) beiden onafhankelijk van elkaar tot dezelfde conclusie waren gekomen, namelijk dat Erwin Lensink als volledig ontoerekeningsvatbaar moest worden beschouwd. Onafhankelijk inderdaad. Het feit dat de zielkundige en de hersendokter herhaaldelijk met elkaar overleg hadden gehad (zoals zij zelf tijdens de zitting ruiterlijk moesten toegeven), had geen enkele uitwerking op de eensluidendheid van hun advies. Onder de weinigen die hechten aan deze evidente leugen, zijn mevr. mr. L. De Loor-Alwin zelf, haar twee mannelijke secondanten en de OvJ Vogelenzang.

Afgelopen zaterdag kwamen nog enkele gelovigen in dit moderne sprookje op de proppen, namelijk in de Volkskrant ('Al een half jaar in de cel voor het bekogelen van de Gouden Koets,' van John Wanders). De ene is de Rotterdamse hoogleraar forensische psychiatrie Hjalmar van Marle, die van 1990 tot 1996 zelf directeur was van het Pieter Baan Centrum. Voor van Marle verloopt alles zoals het hoort netjes. Hij ontkent a priori het politieke karakter van het hele proces, hetgeen overigens op zichzelf al een politieke uitspraak is: '...in Nederland hebben we geen repressief politiek systeem. We zijn er met z'n allen bij dat dit hier ook niet gaat gebeuren.' Ik vraag mij af wat hij bedoelt. Wij hebben van Marle in elk geval niet gezien in de rechtszaal.

De VU-professor Peter van Koppen (rechtspsychologie) ziet ook geen probleem. Hij vindt het proces 'redelijk zorgvuldig' en 'verstandig.' Hij voegt er nog aan toe: 'als iemand evident gestoord is, heb je weinig tijd nodig om dat vast te stellen.' Schilder zag dat in twee minuten, psychiater De Man had er een uurtje voor nodig. Gek dat ze er dan zo lang over hebben gedaan om dit duidelijke oordeel in een rapport te vervatten. Je vraagt je toch af hoe dat mogelijk is.

De belangrijkste vraag is natuurlijk, waarom psychiater De Man, na zijn bezoek op 6 december aan Erwin en zijn rappe diagnose niet onmiddellijk heeft verzocht om opname in het PBC. Waarom is er zolang gewacht als het oordeel blijkbaar al zo snel is geveld? Deze gang van zaken doet het vermoeden rijzen dat er maandenlang achter de schermen druk overleg heeft plaats gevonden tussen de rechters, het NIFP, de psychiater, de psycholoog en uiteraard de RVD die zonder twijfel de hoofdcoördinatie van de hele show in handen heeft.

Psychiater De Man is niet alleen psychiater, hij meent ook iets van vulkanologie te weten, een razend moeilijk vak. Hij vergeleek Erwin Lensink namelijk met een 'sissende vulkaan'. Met die kwalificatie heeft psychiater De Man zijn analyse alle schijn van wetenschappelijkheid en betrouwbaarheid ontnomen. Bovendien is de kwalificatie 'sissende vulkaan' tendentieus en kwaadaardig. Bij 'sissen' gaan de gedachten onwillekeurig ook uit naar reptielen (die mogen vertrapt worden) en het woord 'vulkaan', uitgesproken enkele dagen na de verschrikkelijke aardbevingsramp in Japan, is ook van een stuitende demagogie.

Samen met mevr. mr. De Loor-Alwin speelt psychiater De Man de hoofdrol in een weerzinwekkende show. De Man bazelt wat pseudo-wetenschappelijke kretologie en de sadistische mevr. De Loor-Alwin, wie het ontbreekt aan de voor een rechter noodzakelijke empathie, maatschappelijk inzicht, menselijkheid en fatsoen, fungeert als de helleveeg die Erwin voor de rest van zijn leven opbergt.

'Dat was het, Mijnheer Lensink!' U had moeten zien hoe Erwin erbij zat toen deze woorden werden uitgesproken. Maar filmen en fotograferen is niet toegestaan in de rechtszaal.

Ik had er niet veel tijd voor nodig om vast te stellen wat voor mensen Erwin Lensink's leven willen verwoesten. En ik ben nog niet eens psychiater of psycholoog.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander