Afgelopen dinsdag 15 maart waanden wij ons even teruggezet in de tijd. Gedurende enkele uren leken wij ons te bevinden in een dictatuur van stalinistische of nazistische signatuur. Daar werden tegenstanders en critici van het regime voor het gerecht gesleept voor minuscule vergrijpen en op basis van rapporten van corrupte getuigen-deskundigen volledig ontoerekeningsvatbaar verklaard. Vervolgens werden zij levenslang opgesloten in een psychiatrische inrichting en plat gespoten. Maar dat is nu allemaal geschiedenis. Dacht u? Ik wil u niet in de waan laten.

Zorgvuldig ingeklemd tussen twee zittingen van het showproces tegen Wilders vond in het Haagse Paleis van Justitie de zitting plaats van een ander showproces, dat tegen Erwin Lensink, ook bekend als de waxinelichtwerper van prinsjesdag 2010. De regie was strak in handen van voorzitter mr. L. de Loor-Alwin, een soort in een kleuterjuf gereïncarneerde Roland Freisler. Vals-minzaam glimlachend kweet zij zich als een brave lakei van de haar opgelegde taak.

In de eerste plaats hield die taak in de strakke regie van de media. De staatstelevisie mocht uitsluitend de opening van de zitting filmen alsmede het requisitoir van Officier van Justitie mevr. mr. N. Vogelenzang, die overigens nog het meeste weg had van een hedendaagse variant van een ouderwetse kampbeul. Zodra het requisitoir was voorgelezen beval voorzitter de Loor-Alwin op bitse toon het stopzetten van de camera. Het pleidooi van de verdediging, een waterdicht verhaal op basis van keiharde logica en onomstotelijke feiten, mocht natuurlijk op last van hogerhand (RVD en AIVD) niet worden vastgelegd. Anders zouden de beelden wel eens op het internet terecht kunnen komen en dat wordt door de staat als bedreigend beschouwd.

De zaal was alleen toegankelijk voor de media op vertoon van een Nederlandse perskaart. Er werd zelfs moeilijk gedaan over buitenlandse en internationale perskaarten. Belangstellend publiek werd verwezen naar een videozaaltje waar onder streng politietoezicht naar onscherpe beelden van de zitting kon worden gekeken. Er mocht onder geen beding worden gefilmd. Wie dus in Nederland vandaag de dag geen lid is van de Kultuurkamer krijgt geen toegang tot rechtszittingen. (Je vraagt je soms toch af waarom nu iedereen zoveel kritiek heeft op de Duitse bezetting van 1940-45, want ook toen was dat heel gewoon.)

Ten overstaan van de overwegend slaafse media kon mr. L. de Loor-Alwin zich met een neerbuigende grijns en vol vertrouwen wijden aan het tweede deel van haar opdracht: het proces afraffelen en alles in stelling brengen om het reeds voorgekookte vonnis (volledige ontoerekeningsvatbaarheid en eeuwige opsluiting in een inrichting) te kunnen rechtvaardigen.

Voor alle zekerheid was de aanklacht extra zwaar aangezet en door het openbaar ministerie in nauwe samenwerking met de politie uitgebreid met twee nieuwe aanklachten die pas na Lensink's actie van prinsjesdag uit de hoge hoed werden getoverd met behulp van welwillende getuigen.

De aldus gebrouwen cocktail van aanklachten luidde:

1. Belediging (majesteitsschennis) wegens het roepen van 'oplichters, dieven, nazi's en verraders' (door het OM nog uitgebreid met de verzonnen termen 'profiteurs' en 'fascisten').

2. Zware mishandeling wegens het werpen van een glazen waxinelichthouder van 625 gram en 7x11 cm (maar zonder hoeken of scherpe kanten)

3. Vernieling van de gouden pantserkoets (een klein butsje in de houten deurlijst en waardoor wat goudverf was losgeraakt)

4. Bedreiging van Marcel Lensink, broer van de verdachte

5. Bedreiging in juli 2010 van een medewerkster van de Hoge Raad.

Aanklacht nummer 1, die van belediging heeft geen basis, omdat ten eerste de kwalificatie 'oplichters, dieven, nazi's en verraders' op feiten berust en met bewijzen kan worden gestaafd. Erwin Lensink heeft overigens al in april 2010 een aanklacht bij de politie Lichtenvoorde gedeponeerd waarin hij mevr. Amsberg en haar familie beschuldigt van oplichterij, diefstal, heulen met de nazi's en landverraad. Die aanklacht is echter nooit in behandeling genomen.

Aanklacht nummer 2 is evident belachelijk. Zoals beklaagde zelf al aangaf (hij is een grote atletische jongen die goed is in sport), was het juist nadrukkelijk zijn bedoeling om geen personen te raken, maar uitsluitend de gouden pantserkoets. 'Als ik iemand had willen raken, had ik hem wel geraakt,' zo vertelde hij het ondermaatse officiertje van justitie, dat zelf telkens bijna struikelde bij het afstappen en beklimmen van haar podium. Bovendien is iets pas 'zware mishandeling' wanneer het resultaat blijvend lichamelijk letsel is. Daarvan kan bij een worp met een waxinelichtje eigenlijk geen sprake zijn.

Aanklacht nummer 3 is al even idioot. Geen zinnig mens zal een kras of een deuk in zijn auto als vernieling bestempelen. Een gouden pantserkoets met klein butsje en wat afgebladderde verf kan evenmin als vernield worden aangemerkt. Maar de zaal vol gezagsgetrouwe journalisten ('hoernalisten in de woorden van W.F. Hermans) barstte niet eens in hoongelach uit bij het oplezen van deze volstrekt idiote aanklacht.

De overige twee rammelende en meinedige aanklachten waren overduidelijk bekokstoofd om Erwin Lensink beter te kunnen afschilderen als een gevaarlijke malloot. Wie hem evenwel aan het werk heeft gezien tijdens de zitting, waar hij een weliswaar uitgebreid en langdradig, maar volkomen coherent betoog hield, kan niet anders dan concluderen dat hij volkomen bij zijn positieven is. Wij zagen een vriendelijke, goedaardige, maar wel verontwaardigde en gegriefde man.

Vervolgens werden de twee 'getuigen-deskundigen' ten tonele gevoerd. Eerst de Haagse psychiater J.J.F.M. de Man, die was ingezet door het Nederlands Instituut voor Forensische Psychiatrie en Psychologie (NIFP). Op basis van een gesprek van een half uurtje met Erwin Lensink op 6 december 2010 en wat processen-verbaal en gedateerde rapporten verklaarde deze geleerde dat verdachte leed aan een waanstoornis en op grond daarvan zou hij volledig ontoerekeningsvatbaar moeten worden verklaard. Erwin Lensink had trouwens principieel geweigerd aan een psychiatrisch en psychologisch onderzoek mee te werken.

Hierna haastte zich een hoernalist van het ANP om deze verklaring de wereld in te sturen. Meteen werd het bericht overgenomen door kranten en internet sites in het hele land. De op niets gebaseerde uitspraak van De Man is dus meteen al een eigen leven gaan leiden en oefent een wezenlijke invloed uit op de publieke opinie. Afwijkende meningen wordt op die manier bij voorbaat al iedere basis ontnomen.

Zodra De Man zich uit de rechtszaal had verwijderd (na eerst in zijn eigen woorden een handtekening voor zijn vette declaratie te hebben 'gescoord' bij de griffier), mocht de andere 'getuige-deskundige' op het toneel komen: de Rotterdamse psycholoog F.G. Schilder. Met zijn zorgvuldig bijgeknipte 'matje', grijze snor en nepzijden halsdoek, leek deze kwast zó te zijn weggelopen uit een oude aflevering van Koot & Bie. Op basis van een onderhoud van twee minuten (!) met verdachte en een hele stapel dossiers ondersteunde Schilder de conclusies van psychiater De Man. Schilder hield ook een warm pleidooi voor de toediening van zware medicatie. Daarvan zou verdachte veel heil ondervinden: 'de wereld gaat er anders uitzien,' zo verzekerde de Rotterdamse zielenknijper en voegde er aan toe: 'we weten dat de effecten dramatisch kunnen zijn.' Dat wil ik graag geloven. Maar met wetenschap en een grondige werkwijze hadden de uitlatingen en optredens van de twee psycho-beunhazen niet veel te maken. Zelfs een leek kon dat zien en Lensink's advocaat, mevr. mr. M. van Essen liet geen spaan heel van het warrige en zwakke betoog van de psychoclowns.

Maar voor de OvJ was er geen vuiltje aan de lucht. Zij achtte volkomen bewezen dat Erwin Lensink volledig ontoerekeningsvatbaar moest worden verklaard en eiste daarom geen straf in de eigenlijke zin van het woord. Maar zij wilde de verdachte wel terstond in de Bea's psychiatrische goelag laten opsluiten.

Gezien de neerbuigende proceshouding van de derderangs kleuterjuf De Loor-Alwin en gezien de wijze waarop zij de zitting feitelijk achter gesloten deuren heeft kunnen laten plaatsvinden, gezien ook de klakkeloze aanvaarding van het schandalige knoeiwerk van het duo psychoclowns, lijkt mij dat het vonnis al vaststaat. Het staat al ergens op een wordfile, waar slechts hier en daar wat open plekken en details moeten moeten worden ingevuld. Tijdens de zitting bleek eens te meer dat ook hier op grote schaal was gesjoemeld met bewijsmateriaal, dat de processen verbaal van eerdere zittingen niet conform de waarheid waren opgesteld en dat met opzet essentiële stukken te laat of niet aan de verdediging waren toegestuurd.

Het vlekkeloze pleidooi van mr. Van Essen, stoelend op onomstotelijke feiten en waterdichte logica zal niet veel uithalen. Bij politieke processen maken logische argumenten nu eenmaal niets uit. Het enige argument dat telt is het machtsargument van de wil van de heerser, in dit geval dus mevr. Amsberg.

Dit hele proces is in opdracht van de o zo barmhartige mevrouw Amsberg door de RVD in samenspraak met de AIVD en de Secretaris-Generaal van Justitie, Joris Demmink bekokstoofd en geregisseerd.

Beatrix ('zij die gelukkig maakt') heeft alleen maar even de telefoon opgepakt en haar wensen kenbaar gemaakt ('die man van het waxinelichtje moet levenslang worden opgeborgen, zorg dat het snel voor elkaar komt'), en de lakeien sprongen op uit hun lakeienlethargie en kwamen in beweging. Zij verkeren allen in de waan dat zij door blindelings de bevelen van het paleis te volgen, iets goeds doen.

Arme Erwin Lensink. Hij verkeerde in de waan dat hij een eerlijk proces zou krijgen. De meeste Nederlanders denken trouwens ook dat het er hier in de rechtspraak eerlijk aan toe gaat. Zij denken dat Vrouwe Justitia blind is.

In feite is zij gedrogeerd met het levensgevaarlijke Risperdal, het middel dat Erwin Lensink straks onder dwang krijgt toegediend. De meeste Nederlanders verkeren in de waan dat zij in een democratie leven.

Wie is hier nu eigenlijk werkelijk ontoerekeningsvatbaar?

Deel dit artikel op:

Pro Republica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot Pro Republica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Lees eerst onze huisregels.
Uw reactie wordt gemodereerd. Om er zeker van te zijn dat u een persoon bent en geen spam-robot,
vragen wij u voor het reageren een eenvoudige rekensom op te lossen.