Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
LEEST, VERGELIJKT EN KIEST
Webredactie, 26 februari 2011

Ondanks dat wij nu alweer enige tijd het jaar 2011 hebben ingezet, is door de stellingen van Oosterhuis de inhoud van de kerstrede 2010 van mevrouw Van Amsberg weer volop in de belangstelling komen te staan. Vervolgens opperde een sympathisant van Pro Republica dat het wel interessant zou zijn als wij de transcriptie van de officiële kerstrede eens samen zouden afdrukken met die van onze nieuwjaarsrede 2011. Een soort van vergelijkend warenonderzoek.

Kersttoespraak mw. Van Amsberg 2010 Nieuwjaarstoespraak Pro Republica 2011

Van het lied dat zojuist gezongen werd, luiden de eerste woorden: "Daar is uit 's werelds duistere wolken een licht der lichten opgegaan." Het is het licht van Jezus' geboorte. Zijn komst op aarde en de weg die hij is gegaan richten het oog op wat het leven inhoud geeft en waarde. Kerstmis inspireert stil te staan bij wat wij belangrijk vinden. Het zijn dagen van bezinning op vragen waaraan wij aandacht willen geven en op alles waaraan wij hechten voor ons zelf, voor elkaar en voor een toekomst waarin wij kunnen geloven.

Ieder mens heeft behoefte aan een veilige plek en een bestaan in harmonie met anderen; met elkaar maken wij deel uit van één samenleving. Daarom moeten wij zorgen dat de basis sterk blijft en de verhoudingen evenwichtig. Vrees voor onbestemde veranderingen leidt tot onrust en onzekerheid over de toekomst. Dan komt ook het maatschappelijk weefsel onder spanning. Wanneer mensen het vertrouwde niet meer herkennen, groeit wantrouwen. Maar geduld, respect en saamhorigheid kunnen tegenwicht bieden. Het komt aan op maatschappelijke verbondenheid. De uitdaging is steeds elkaar te betrekken bij het oplossen van problemen. Wie zich deelnemer voelt, wordt ook gesterkt in besef van eigenwaarde.

Wie wil meewerken aan begrip en vertrouwen zal bereid moeten zijn eigen vooroordelen onder ogen te zien en zijn handelen te toetsen op de consequenties voor medemensen en de gevolgen voor de samenleving als geheel. Elke gemeenschap is geworteld in sociaal gevoel en vergt verantwoordelijkheid over en weer. Medemenselijkheid, betrokkenheid en solidariteit zijn krachten die binden en in moeilijke tijden houvast kunnen bieden.

Steun wordt ook gezocht in het persoonlijk leven. In de kracht van eigen overtuiging kunnen mensen innerlijke zekerheid vinden. Maar wanneer in het leven de golven hoog gaan is moed nodig om vast te blijven houden aan beginselen. Tegen de stromen in komt het aan op standvastigheid.

Uit verhalen over de Tweede Wereldoorlog kennen we indrukwekkende voorbeelden van persoonlijke moed, toen mensen die zichzelf niet moedig achtten, toch voor hun principes bleven staan. Hun keus had grote gevolgen voor anderen en voor henzelf. Ondanks vrees en vertwijfeling vonden zij tóch de kracht om trouw te blijven aan hun geloof in humane solidariteit.

Die wereld van de oorlog ligt gelukkig ver achter ons. In het geschiedenisverhaal van jongere generaties spelen dan ook andere voorbeelden een rol. Opnieuw zijn er mensen - ver weg en soms dichtbij - die in actie komen waar onrecht heerst. Er is nog altijd moed nodig om sterk te blijven en tegenstand te trotseren. Ook wij kunnen voor de vraag gesteld worden: waar staan we als het aankomt op gerechtigheid?

Het geweten is de toetssteen die de keus bepaalt. Door vanuit beginselen te leren omgaan met goed en kwaad wordt iemands geweten van jongsaf gevormd. Daarin ligt de basis voor persoonlijke overtuiging en standvastigheid. Wie op eigen keuzen wordt aangesproken moet zich niet alleen tegenover zichzelf kunnen verantwoorden maar ook tegenover anderen.

Dagelijks merken we dat over uitgangspunten en verwachtingen ten aanzien van het algemeen belang verschillend wordt gedacht. Het gevaar bestaat dat het gemeenschappelijke wordt verzwegen en verschillen worden uitvergroot. Dan worden muren van vermeende tegenstellingen opgetrokken en verharden standpunten. Maar het is juist belangrijk te zoeken naar wat verbindt en elkaar over en weer te bemoedigen.

Uiteenlopende opvattingen horen natuurlijk bij een open samenleving. We kunnen de verschillen niet ontkennen maar moeten ze zien als startpunt voor maatschappelijke dialoog. Het is niet nodig elkaar te overtuigen om elkaar te verdragen. Dát is de basis van wederzijds respect.

Bemoediging vinden wij evenzeer in het delen van waarden die door de eeuwen heen gestalte hebben gekregen. Die zijn herkenbaar op tal van plaatsen waar mensen vreedzaam met elkaar verkeren en samenwerken. Van oudsher berust dit op verdraagzaamheid, zorgvuldigheid en hulpvaardigheid. Deze principes zijn ook vandaag essentieel. Behandel anderen zoals u wilt dat zij u behandelen. Zo heeft Jezus de bekende gulden regel - wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet - pósitief geformuleerd.

Bij de processen die het menselijk leven beheersen zijn wij allen betrokken. In tal van verbanden zijn wij met elkaar verbonden. Door ons te richten op een gemeenschappelijk perspectief kunnen wij trachten angst en argwaan te overwinnen en een goede balans te vinden tussen 'wij' en 'zij'. In de boodschap van geloof, hoop en liefde geeft Kerstmis ons bezieling en bemoediging.

Ik wens U allen een gezegend Kerstfeest toe.

Dierbare landgenoten,

Ik val bij u met de deur in huis: de kerstrede van het staatshoofd op de nationale televisie werd ingeleid met de woorden 'Hare Majesteit'.

Wanneer deze introductie had plaats gevonden door de opperstalmeester of de hofkok, in elk geval door een lid van het paleispersoneel, dat een order uitvoert, had ik daar nog vrede mee gehad. Wanneer echter een door de gemeenschap gefinancieerd bedrijf als de NOS zich identificeert met een belachelijke en dus terecht omstreden aanspreektitel is een republikeins protest op zijn plaats.

De NOS hèèft geen partij te kiezen in de strijd tussen monarchalen en republikeinen. Zoals altijd wordt echter ook nu weer gedaan alsof het Nederlandse volk louter bestaat uit lieden die het woord majesteit in de mond bestorven ligt, alsof mevrouw Amsberg en haar familie - inclusief de Bernhards, Mabels, Zorreguietas - van een bijzondere makelij zouden zijn - en alsof moderne mensen niet de mening zijn toegedaan - ik citeer hier het plakkaat van vervallen-verklaring door de Staten van 26 juli 1581 - dat 'd 'ondersaten niet en sijn van Godt geschapen tot behoef van den Prince - maer dat den Prince (geschapen is) om d 'ondersaten wille, sonder dewelke hye gheen Prince en is'.

Republikeinen spreken - recht toe, recht aan - niet van 'majesteit' maar van 'mevrouw Amsberg', zoals in het dagelijkse leven ook de burgerlijke stand en de rechters doen, voor wie iedereen 'burger' is. Punt uit.

Vaak wordt gedacht en gezegd dat het alleen maar republikeinse 'pesterij' is om de leden van de familie Amsberg met meneer en mevouw aan te spreken.

Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik er moeite mee heb om een medeburgeres, die zich zo ver boven het volk - haar' volk! - verheven acht in die dwaze veronderstelling te steunen - en dat geldt in gelijke mate voor de zogenaamde 'koninklijke hoogheden' zoals de nationale voorlees-tante Nicotine, het ongelooflijke liegbeest Mabel, het geld- en machtsgeile fuifnummer Zorreguieta en haar kapitein Iglo met hun onvoorstelbare arrogantie.

Het zijn echter vooral primair de gekwetste gevoelens van democratie en gerechtigdheid die republikeinen er toe brengen om deze familie als gewone burgers te bejegenen.

Trouwens, niet de republikeinen zijn de provocatie begonnen. Niet zíj voelen zich superieur en niet zíj gedragen zich als door God gezonden verkondigers van een nationaal bindmiddel, naastenliefde, armoede, en het milieu. Als er één familie in Nederland is die ten aanzien van genoemde deugden eens het eigen geweten moet raadplegen, dan is het die van de Amsbergers.

Er is geen enkele familie die de natie zo zeer verdeelt als die van mevrouw/majesteit, die naastenliefde verkoopt als middel om sympathiek te worden gevonden, die zelf te gierig is om de eigen belastingvrijdom op te heffen ten bate van de ontelbare armen in eigen land en wereldwijd, en die ook nog volledig overbodige luxe-, vakantie-, en snoepreisjes maakt alleen ten faveure van zich zelf en daarmee het milieu onnodig belast.

Maak dus dat je wegkomt, familie Amsberg, met je arrogantie en je egoïsme en al je mooie kerstpreken.

In tegenstelling tot die deftige en arrogante en steenrijke Mevrouw Amsberg die stampvoet en met de vingers knipt om haar zin door te drijven, ben ik een simpel - daarom niet minder ontwikkeld - burger die zich niets verbeeldt, niet deftig spreekt en allesbehalve zwelgt in luxe. Bovendien, ik denk als tegenstander van elk nationalisme en redeloos geweld immer aan de puur menselijke gevolgen van oorlogen of - zoals men ze tegenwoordig noemt - 'menslievende vredesopbouw-operaties' voor de burgerbevolking en de soldaten van de 'tegenpartij'.

U moet eens proberen een kijkje te nemen op militaire vliegvelden, waarvandaan die 'menslievende' hulp vertrekt - bestaande uit J.S.F.'s , bommen, mitrailleurs, helikopters, granaten, tanks, afweergeschut, atomaire artillerie en andere kanonnen - die nodig zijn om scholen, ziekenhuizen, kerken, verzorgingstehuizen, arbeiderswoningen, water- en electriciteitsleidingen, etc. te bouwen - vertrekt. Nog nooit heb ik van mevrouw ook maar één woord van protest gelezen tegen die militaire waanzin, tegen het misbruik van de Nederlandse taal en tegen de dood van duizenden onschuldige slachtoffers. Wel laat zij haar zoon, van wie republikeinen niet willen dat hij het volgend erfelijk staatshoofd zal zijn, daar fantasiebezoeken afleggen. Schande kome over die zogenaamd brave familie.

Misschien begrijpt mevrouw nu ook beter de vervreemding die er tussen het volk en zijn bestuurders heeft plaats gevonden.

Pro Republica leeft in de stellige overtuiging dat er in het tegenwoordige democratische Nederland ook koningen en prinsen inzien dat hun leven en dat van de door hen mede geleide menselijke organisatie onontkoombaar onderworpen is aan de eeuwige wet van sterven en ondergang.

Wellicht zal het ooit als grootste verdienste de familie Amsberg aangerekend worden dat zij in 2011 vrijwillig afstand deed van haar macht, rechten en bezittingen.

Meer dan het stoffelijk verlies zal een dergelijke abdicatie, die ook een schuldbekentenis impliceert voor alles wat er verkeerd is gegaan in de koninkrijksgeschiedenis sinds 1815, echter morele winst opleveren: de wetenschap dat men daarmee schoon schip maakt met alles wat gewelddadig, kolonialistisch, ondemocratisch, leugenachtig, misdadig en onoprecht was in deze 200 jaar lange geschiedperiode.

Natuurlijk is een groot deel van het Nederlandse volk historisch genoeg geschoold om te erkennen dat alle opgesomde nare zaken niet alléén de schuld van het vorstenhuis zijn geweest. Het heeft er echter wel het meest van geprofiteerd en het heeft te weinig stelling genomen tegen onrecht, criminaliteit, oorlog, bewapening en armoede.

Door nu de monarchie vrijwilllig op te geven bewijst mevrouw Amsberg haar familie, Nederland en de wereld de grootst denkbare dienst, waarbij mijn gedachten ook uitgaan naar die drie hummels die geen mens toch het leven van een Wilhelmina, Juliana of Beatrix zal willen aandoen.

Mevrouw Amsberg, ik wens u oprecht vrede op aarde toe, heel veel minder egoïsme én het nederige besef dat er aan u en uw familie te veel schort om u zo superieur te wanen.

Luisteraars, anders dan de gestyleerde, deftige, arrogante, moraliserende en belerende kerstredes van mevrouw Amsberg heb ik u van hart tot hart gesproken.

Dat u naar mij wilde luisteren, waardeer ik.

Ik dank u.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander