Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  

In naam der...
Hans Vogel, 12 februari 2011

Ademloos luisterde ik als jong ventje naar de verhalen van mijn vader over de Duitse bezetting. Helder staat mij nog voor de geest wat hij vertelde over de hongerwinter. Hoe hij met schamele bij elkaar gescharrelde etenswaren van het boerenland probeerde terug te keren naar Den Haag. Wie de stad in wilde, moest de doorlaatposten passeren van de Duitse bezetter. Dat was niet gemakkelijk maar wel mogelijk. Erger waren de doorlaatposten van de WA (weerbaarheidsafdeling), de gewapende arm van de NSB. Deze posten werden bemand door WA'ers, diep gefrustreerde, pokdalige melkmuilen, schimmelige straatrovers met schichtige oogopslag, die met grof geweld hun medeburgers probeerden te beroven van hun bijeengesprokkelde voedsel.

Ik moest aan dat verhaal denken afgelopen vrijdag tijdens de zaak tegen de journalist Micha Kat en zijn cameraman Eric Donk. Zoals gebruikelijk in Nederland, vond de zitting plaats in een zaaltje onder het portret van mevrouw Amsberg.

Het is eigenlijk te dol voor woorden dat dit tweetal is gedagvaard wegens 'vernielingen', want uit de aanklacht van de officier van justitie (de overijverige en ambitieuze immigrantenzoon Joesoef Djamil), viel niet anders te constateren dat het slechts ging om het aanbrengen van teksten met een spuitbus. De aanklacht werd met gefluit, gejoel en hoongelag vanuit de zaal begroet. Aangezien de rechter weigerde het gebruik van camera's in de zaal toe te staan, werd een wrakingsverzoek ingediend.

Vervolgens werd de zitting na een onderbreking voortgezet door de wrakingskamer. Maar eerst werd een klein legertje nerveuze dienders het zaaltje binnengelaten. De jongens en meisjes van de politie gingen langs de wanden staan en namen hier en daar op stoeltjes in de zaal plaats. Daarna mochten de ca. 50 toeschouwers pas de zaal in. Een potsierlijk bekakt pratende schooljuf zat deze zitting voor en maande tot rust en kalmte op straffe van verwijdering uit de zaal. Maar deze boodschap werd begroet met smalend gegrijns, gesis en andere geluiden waaruit een totaal gebrek aan respect voor de rechterlijke macht viel af te leiden. 'Ga je nou huilen?' vroeg iemand in de zaal aan het geaffecteerde rechtertje. Gelukkig voor haar werd zij samen met haar secondanten ook gewraakt, waardoor de voorstelling als beëindigd werd verklaard.

Binnen het tijdsbestek van enkele uren hebben wij, de toeschouwers, kunnen constateren hoe de rechterlijke macht (inclusief het OM) zich volkomen, maar dan ook werkelijk volkomen belachelijk maakte. De organisatie loopt op haar tandvlees. Dat is niet zo verwonderlijk, want de combinatie van hoogmoed, minachting, geldzucht en baantjesjagerij, slaat maar al te gemakkelijk om in onzekerheid, vertwijfeling, angst en verlamming zodra er van buitenaf wat tegenstand komt.

Mevrouw Amsberg zou er goed aan doen straks te kijken naar de videoverslagen. Zij zal dan kunnen zien dat haar naam en gezag juist in de rechtszaal niets meer voorstellen. Een land waar de rechtspraak niet meer serieus wordt genomen is in diep verval geraakt.

Hoe je het ook wendt of keert, er is maar één oplossing denkbaar. Het hele systeem moet op de schop en mevrouw Amsberg moet vooral snel haar biezen pakken.

Het helpt niet meer om de politie in te zetten. Wie zich daartoe laat verleiden, heeft het pleit al verloren. Na afloop van de zitting werd de politie losgelaten op enkele tientallen volstrekt vredelievende, en vooral vrijheidslievende Nederlanders. Twaalf mensen zijn bij razzia's opgepakt en urenlang vastgehouden. Dit alles 'in naam der koningin'.

Het is verschrikkelijk voor de onschuldige wandelaars die door de Haagse politie op gezag van een eigentijdse Rauter (burgemeester Jozias van Aartsen) zijn gearresteerd. Maar eigenlijk moeten we ook een beetje blij zijn met de fouten van rechters en politie op 11 februari. Een systeem dat zich zó gedraagt is de ontbinding nabij.

Het optreden van de politie riep bij mij de herinnering wakker aan de WA-knokploegen die mijn vader tijdens de hongerwinter van 1944-1945 probeerden te beroven.

Na de hongerwinter was het snel gedaan met de WA.

Lees ook de berichten op Klokkenluideronline, Boublog en Argusoog.



ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander