Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  

(Klik hier voor deel 1 van deze rede)

Mevrouw Amsberg ziet het niet meer zitten (2)
Prof. Dr. Kees Lafeber

Implosie der monarchie3. Implosie der monarchie

Ik keer terug naar het thema van deze vergadering: het snel in zicht komende eind van de monarchie, de top van de aan alle kanten verouderde politieke en sociale pyramide. Deze implosie komt natuurlijk niet 'uit de lucht vallen'. Dynastieën hebben het zeker de laatste eeuw zwaar te verduren gehad. In de naaste familie van mevrouw Amsberg springen domkoppen en smeerlappen als Wilhelm Hohenzollern en Nikolaas Romanov in het oog, al kunnen we hùn problemen in de verste verte niet vergelijken met het eindeloze verdriet dat ze zelf miljoenenvoudig hebben aangericht. Rampspoed overal.

De zorgen van Amsberg hebben een ander eigen karakter. Het waren en zijn reeksen van tegenspoed, die zich in snel tempo voltrekken en die mevrouw kennelijk zo verdrietig doen zijn. Er is echter méér aan de hand. Zonder daaraan — ik kom er dadelijk in meer details op terug — te kort te willen doen, moeten we ons echter afvragen of de ware oorzaak van de op handen zijnde ineenstorting der monarchie niet evenzeer te wijten is aan interne slijtage als aan invloeden van buiten.

We kennen dan de precieze oorzaken van het pessimisme van mevrouw niet maar het zal geen mens verbazen, dat ze, zoals velen, niet ongevoelig is voor de o.a. door Pro Republica immer verkondigde theorie van de autonome implosie der monarchie, waarvan zij de juistheid meer dan ook inziet. Zij beseft dat het uur der waarheid nu ook voor haar is aangebroken, erkennend dat alle leven immers sterfelijk is en alles in de natuur eindig. Ofschoon lichamelijke degeneratieprocessen met behulp van pillen en kunstknieën tijdelijk kunnen worden geremd, onherroepelijk klept echter toch ook voor haar in de verte het klokje van Saint-Denis, zoals de Capets, Valois en Bourbons etc. hebben ervaren. Zo weet het dus mevrouw Amsberg. Onder het röntgenapparaat der geschiedenis verdwijnen alle pretenties, alle roem en zelfverzekerdheid alsook elke hovaardij. Het kan niet anders dan dat ook mevrouw Amsberg — al dan niet bijgepraat door haar oudste zoon — zelf, naar al gezegd, inziet dat het natuurlijk einde van de Nederlandse monarchie nabij, zeer nabij is.

Het is allemaal zo simpel en zo vanzelfsprekend dat we er niet te lang bij stil behoeven te staan. Alle in de loop der jaren te baat genomen hulpmiddelen blijken uitgewerkt, zoals de flauwekul over het koningschap gratia Dei, de regelrechte afstamming van Willem van Oranje, de prietpraat van de koninklijke onschendbaarheid en het walgelijke protocol. En al stikt mevrouw in haar extravagante rijkdom, in het majesteit- en koninklijke-hoogheid-gezwijmel van al die hoge en lage luizen rond haar, die haar nog arroganter maken dan ze van nature al is, nu kondigt zich toch het onherroepelijke einde aan, waaraan ook zij met de beste wil van de wereld zich niet kan onttrekken. Zoals iedereen is ook zij de gevangene van haar eigen existentie.

Bij en in dat besef der onvermijdelijkheid voegden zich dan in de loop der jaren de al aangeduide reeksen tegenspoeden. Ik doe hier slechts een willekeurige greep: de onthullingen over de smeerlapperijen van pappie die haar nog steeds worden nagedragen; de constante dreiging van die enge Zorreguieta die maar niet dood wil gaan en dus vandaag of morgen (?) naast haar op het bordes staat; de financiële sluiproutes van haar zussen en het stuitend domme gedrag van pierewaaier Alexander de overbodige die met zijn jet-setvriendjes (en familie) in vastgoed handelt (Mozambique, Bariloche, Patagonië en momenteel in Wassenaar-Voorschoten).

Zelfs de regering van het onnozele schaap Balkenende heeft het al aangedurfd haar de onderhoudskosten van de Groene Draeck in rekening te brengen. Haar jaarsalaris werd voor 2011 van 39,2 miljoen euro met 5.000 euro verminderd en dat van Lex en Max van 246.000 tot 244.000 elk terug gebracht. Die stumperds, zo vrezen we, weten echt niet meer het hoofd boven water te houden. Schande is het, ronduit. En alsof al die verschrikkingen al niet erg genoeg zijn, loopt de regering met plannen rond om de familie óók nog successierechten te laten betalen en haar niet meer onbeperkt gratis te willen laten vliegen. Er wordt dan nog wel één uitzondering toegelaten: Amsberg zelf mag dat nog wel, óók als ze afstand heeft gedaan. (Daar moeten we — dit tussen haakjes — wel iets aan gaan doen). Voortdurend is er echter die gelijkschakeling met het gewone volk, dat ze haat. De familie Amsberg behoort juist niet tot het vulgus, ze staat daar boven, heel ver daarboven.

Vervolgens was er de kabinetsformatie, die mevrouw groen en geel van ergernis heeft gekleurd. Zelfs trouwe adviseurs als Lubbers en Tjeenk Willink spraken haar tegen, om nog te zwijgen van die engerd van een Rutte.

Tot nu toe had ze bij elke (in)formatie tenmiste de schijn kunnen ophouden dat zij de enige was die geen partij vertegenwoordigde en dus de enige eerlijke makelaar aan tafel was. Natuurlijk was dat klinkklare onzin.De enige die de grootste privé belangen had en bovendien de belangrijkste persoon aan tafel was, was juist die Amsberg. Stiekem en publiekelijk koesterde zij vanaf Den Uyl tot Cohen de PvdA. De hele kliek was en is de socialisten er eeuwig dankbaar voor dat de schobbejak der schobbejakken niet achter de tralies gestorven is. Ook bij Kok en Tjeenk was haars inziens de monarchie in de beste handen, terwijl die op zich goeiige maar onnozele Cohen al zijn socialistische voorgangers overtreft in eerbied voor het hermelijn, het bezit van knikkende knieën en de totale afwezigheid van socialistisch historisch besef.

Tot aan de kabinetscrisis van 2010 heeft Amsberg gemeend dat zij haar 'onpartijdige rol van socialistenvriendin' met haar schone woorden van absoluut gegarandeerde neutraliteit kon verduisteren. Ze dacht kennelijk dat, hoewel de monarchie op haar laatste benen loopt en zij zelf zo spoedig mogelijk het hazepad wil kiezen en die sul van een overbodige oudste zoon en diens zijn machts-, geld- en pampa-geile echtgenote de kwaliteit en het verantwoordelijkheidsgevoel missen voor het vervullen van het simpele baantje als dat van onschendbaar koning, geen enkele (in)formateur in de gaten zou hebben dat zij in het geniep haar vriendjes zat te propageren. Ik kan me best voorstellen dat zelfs socialistische republikeinen onwel werden van dat onsmakelijke gevrij. Hoeveel te meer dus moest dat het geval zijn bij Rutte, Wilders en Verhagen die het 'Telegraafkabinet' in elkaar geflanst hebben, waarmee Amsberg volgens die drie genoemde griezels zich 'niet te bemoeien had'.(Trouw22.IX).

Begrijp mij goed: ik geef iedere politicus het grootste gelijk van de vismarkt, wanneer hij of zij tijdens de (in)formatie probeerde dat mens zoveel mogelijk 'kaltzustellen', iets wat al heel veel eerder had moeten gebeuren. Het ging nu alleen wat stumperiger en was is officieel in strijd met de gangbaar geworden scheefgroei. Maar dat is heel iets anders dan de afkeer van het geflikflooi van die zogenaamd neutrale Amsberg met de royalistische Cohen, eens de hoofdcelebrant bij de trouwpartij van prins garnaal met zijn Argentijnse vriendin.

In elk geval heeft al dat monarchale geklooi — Trouw (22.IX), ervoor pleitend dat Amsberg 'haar rol moest blijven spelen' sprak van de 'puinhopen van deze formatie' - het republikeinse denken en de republikeinse beweging aanzienlijk versterkt, zonder dat wij zelf daarvoor ook maar een hand hebben behoeven uit te steken. Volgens Pro Republica past deze ontwikkeling volledig in de noodzakelijke, natuurlijke ontwikkeling der geschiedenis.

Tenslotte, laten wij, onderdanen — om mevrouw nog beter te begrijpen — ook niet onderschatten wat zij alleen al de laatste tijd aan angsten en spanningen te verduren heeft gehad: de ene aanslag was nog niet voorbij of er werd alweer een andere voorbereid. In één woord afschuwelijk. Dat houdt niemand vol.

Iemand riep op de Dam iets heel oneerbiedigs, we weten niet wat, maar het zal, denk ik, niet 'leve de koningin' geweest zijn en er waren toeschouwers die de hele dag al karren met guillotines door de straten hadden horen ratelen.

Over één ding bestaat geen enkele onzekerheid: de moed van die geplaagde vrouw in de uren des gevaars was onvoorstelbaar. Ook mensen die er niet waren en geen televisie hebben gekeken en niets gezien hadden, bewonderden haar koelbloedigheid die de aanslagpleger(s) met haar blik vermorzelde totdat de politie kwam aanzetten. Deze beval iedereen — ook mevrouw — op de grond te gaan liggen vanwege de 'overzichtelijkheid'. Mevrouw deed dat met zichtbare tegenzin. Zij was precies even moedig als opoe Wilhelmina die in mei 1940 met even zichtbare tegenzin hals over kop naar Engeland vluchtte om het vaderland van de moffen te redden. Eerlijkheidshalve moet echter toegegeven worden dat ieder mens met zijn beste pak aan ter waarde van duizenden en duizenden euro' s geaarzeld zou hebben uitgestrekt over de grond te schuren.

De politie heeft de moedige mevrouw die ook nog iets onverstaanbaars kan hebben geroepen — zoals 'denk aan mijn DNA' - vervolgens afgevoerd naar een veiliger plek. Het waren echt, zo is het volk tot vervelens toe in de media voorgehouden, de moed en de onverschrokkenheid en de heldhaftigheid van mevrouw, die voorkomen hebben dat de revolutie onmiddellijk uitbrak. Hulde dus alsnog.

Zo moeder zo zoon. Domme Willem had kort tevoren zijn Iglo-pet recht op zijn schedel gezet, zodat deze — ik bedoel de pet — niet onverhoopt een prooi der onverlaten zou worden, hetgeen toch nog bijna gebeurde. Of dat markante hoofddeksel hem nu toch bijna door het gepeupel werd afgeslagen dan wel door een plotseling opstekende storm op deze overigens windstille dag van het hoofd geblazen werd, valt niet meer te achterhalen. Het politierapport zwijgt daarover. Met uiterste krachtsinspanning wist overbodige Willem, die hard kon lopen voor iemand met zo'n wel doorvoed lichaam, zijn muts voor verlies te vrijwaren. Echter ook koninklijke hoogheden hebben maar twee handen. Terwijl hij met de rechterhand zijn bovenkamer probeerde op orde te houden, moest hij met de linker al die aan touwtjes aan zijn borsten hangende en op en neer dansende blikjes tijdens zijn woeste race bedwingen. Al rennend voor zijn leven besefte hij echter terdege dat ondanks die pet en die naar zijn buik afgezakte troep zijn prestige als hoogste militair ter plekke op het spel stond. Hij is cum laude geslaagd, zoals we van hem gewend zijn. Toen de revolutie na enkele minuten voorbij was, bleek dat de pet een beetje vies geworden en de blikjes een beetje verbogen te zijn. Maar lopen dat die vent kon, ongelooflijk. Hij had zich een waardige evenknie van zijn moeder getoond, het laffe volk een voorbeeld gevend.

Verreweg het moedigst van allemaal was echter Zorreguieta. Zoals dat mens kon rennen, weergaloos gewoon. Je merkte meteen dat zij zulke dingen meerdere malen in Buenos Aires moest hebben meegemaakt. Iedere keer als de misdadigerskliek, waarvan haar vader deel uitmaakte door het opstandige volk werd bekogeld, moesten zij hals over kop de schuilkelder in. Ja, ze is een vrouw met veel ervaring. Dat kan je trouwens altijd aan alles merken. Zoals ze op de Dam over een kind heen liep, was in éen woord meesterlijk Jammer dat ze met haar ene pimpe pump (950 $) bleef steken tussen twee tegels, maar ze kon tenminste wel het vege lijf redden.

En dan tenslotte is er de aanslag op prinsjesdag, waarop de een of andere snoodaard een waxinelichtje naar de gouden koets gooide. Ja, dat zeggen ze wel, maar U moet het niet geloven. Het verhaal gaat dat alle vuurwerk- en waxinelichtjeswinkels de laatste week record-omzetten hadden gemaakt. Dus was er veel méér aan de hand geweest dan de overheid ons wil doen geloven. Het was een echte aanslag. Trouwens, als dat niet geval was, zou die Erwin al lang vrijgelaten zijn. Neen hoor, hij zit nog steeds in het gevang, de schavuit.

Laat het duidelijk zijn: majesteit of koninklijke hoogheid zijn is een doodvermoeiend en levensgevaarlijk beroep, zeker in tijden van een beginnende implosie. Pro Republica begrijpt best dat de Amsbergers staan te popelen om op te hoepelen.

iets4. Monarchaal gedrag is niet voorbehouden aan monarchen. Integendeel.

Met het a.s. verdwijnen van de Amsbergers van het politieke toneel moge het Nederlandse republikanisme een forse stap in de goede democratische richting zetten, we hebben echter goed te beseffen dat er dan nog bergen werk verzet moeten worden. Royalisme verdwijnt niet met het elimineren van één persoon of één dynastie. We behoeven slechts naar Frankrijk, algemeen maar niet terecht als het moederland der republieken beschouwd, te kijken om te weten hoe zeer we op onze hoede moeten zijn. In nog geen tiental jaren (1789-1799) verviel het land vàn de almacht van de Bourbons in de nog afschuwelijker dictatuur van generaal Bonaparte, die zich tot overmaat van ramp ook nog tot erfelijk keizer zou proclameren.

Nog steeds is de heer Sarkozy ondanks zijn prachtige functie-aanduiding van President der Franse republiek een afschuwelijke monarch die niet alleen veel te veel macht bezit, al is die dan niet zo intransparant als in Nederland, maar ook een man die zijn uiterste best doet om die macht alsmaar uit te breiden en in de familie te houden. In het presidentieel paleis worden meer en verdergaande beslissingen genomen dan in de ministerraad. Monarchaler kan iemand het zich niet voorstellen. Een 'hyperpresident' noemde De Volkskrant (6.X) hem.

Over Berlusconi praten we niet, want die is geen president, maar zijn gedrag is wel even monarchaal en ondemocratisch als ooit dat van de heersers uit het huis-Savoye.

Er zijn met name in Afrika, Zuid-Amerika en Azië tientallen presidenten te noemen met een erfelijke, gigantische monarchaal-dictatoriale rijkdom en macht. In Noord-Korea is na de regeringen van opa Kim Il-sung en zoon Kim Jong-il nu de jongste kleinzoon Kim Jong-un — een twintiger — aan de beurt om de nieuwe baas te worden. Voorlopig is oom Jang, die met een zus — ze is generaal — van vader is gehuwd, benoemd tot mentor van de jongeman, die het inmiddels al tot vier-sterren-generaal heeft geschopt. Morgen is hij zonder de titel van koning de grote én erfelijke baas in de Noordkoreanse volksrepubliek.

Zo gaat het bijna overal in de wereld met republieken, die verkapte monarchieën zijn. Noemt hen alstublieft nimmer meer republieken. Op die titel hebben ze geen enkel recht.

Bekend zijn ook de Amerikaanse presidenten die probeerden — zij het tevergeefs — een familielid als president te laten opvolgen. De Kennedy's zijn het meest beruchte voorbeeld, hoewel ook de families Clinton en Bush niet vies waren van monarchale bekoringen. Gelukkig is de Amerikaanse grondwet duidelijk en de Amerikaanse samenleving sterk genoeg om die erfelijke aspiraties met alle gevolgen van dien buiten de deur te houden.

Summa Summarum: het verwijt dat republikeinen vaak te horen krijgen als zou in republieken evenzeer de — intransparante — macht van enkele personen en families door erfelijkheid worden overgedragen is zeker niet ongegrond. Maar geef Pro Republica daarvan a.u.b niet de schuld.

Men vergelijkt dan een goede republiek naar het Duitse of Zwitserse model — dat Pro Republica nastreeft — met totalitaire en hoogst verwerpelijke zich zelf republieken noemende staten.

Een dergelijke vergelijking is niet fair. Het gaat immers niet om de staten die zich republiek noemen maar om die welke dat ook in werkelijkheid zijn.

Het enige waar het in elk land om gaat, is of de bevolking er uit vrije wil kiest voor het afschaffen vanuit democratisch oogpunt overbodige en hinderlijke archaïsmen dan wel voor de continuering daarvan.

Het was daarom dat ik in dit betoog zo uitdrukkelijk een koppeling legde tussen de — vreedzame — transitie van monarchie naar republiek en de onontkoombare strijd om in de jonge republiek het conservatisme te slopen. Zo ontstaat er een modern Nederland, waar het goed is te leven en dat navolging verdient in heel Europa en de hele wereld. Dan is het boek der koningen gesloten. Voorgoed gesloten. God zij dank.

Ik dank U.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander