Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  

Oorspronkelijk was de onderstaande tekst bedoeld als electriserend element voor de onlangs gehouden algemene ledenvergadering van Pro Republica. Er was evenwel een dermate drukke agenda dat de tijd ontbrak om de rede te houden. Daarom wordt de redevoering hieronder gepubliceerd. Tot electrisering in de huiselijke kring zullen we maar zeggen...

Mevrouw Amsberg ziet het niet meer zitten (1)
Prof. Dr. Kees Lafeber

Vreedzame transitie1. Eerste taak van Pro Republica: vreedzame transitie van monarchie tot republiek

Het lijkt echt waar te zijn: mevrouw Amsberg gaat het zinkende schip verlaten. De signalen daarover laten geen andere conclusie toe: ze is het spuugzat. Niet alleen is er geen enkele partij meer die géén kritiek heeft op wat ze doet of niet doet, iets wat tot voor kort ondenkbaar was. Ook in de kranten en op de televisie en bij het volk — ze behoeft slechts de website van Pro Republica te volgen en dat doet ze — proeft ze, zij het met afkeer en wanbegrip, dat ze maar beter zo spoedig mogelijk haar biezen kan pakken. Volgens De Volkskrant wordt er zelfs bij het CDA 'achter de schermen gesproken over de laatste opera van Beatrix': 'Alle heilige huisjes vallen om'. Mevrouw Amsberg 'moet de afgelopen weken nogal vaak ontploft zijn' als ze naar de televisie zat te kijken. Of Wilders dan wel Rutte daaraan de grootste schuld heeft, kan de krant niet zeggen, slechts dat 'paleis en parlement erg hard op elkaar botsen'. Had eerstgenoemde eerst gehoopt Amsberg voor zijn overspannen ultranationalistische kar te spannen, zo veranderde hij al heel snel van koers, toen bleek dat mevrouw van die avances — gelukkig — niet gediend was. Nu weten we sinds kort — ik citeer letterlijk — dat 'de PVV vóór het koningshuis is; wij zijn geen republikeinen; ik zeg dan ook :oranje moet blijven'. Dat is duidelijke taal. Nu weet iedereen waar we aan toe zijn. Wij van onze kant zeggen hier even helder: Iedereen van welke partij ook, is bij ons welkom, maar hij/zij moet wél republikein zijn en op een vreedzame, wetenschappelijke en niet-aanstotende wijze ons willen helpen om van die monarchie af te komen. Niets meer en niets minder.

Als gevolg van onze vorige ledenvergadering moest helaas worden vastgesteld dat Pro Republica geen politieke partij is met een breed scala aan items. We zouden dat wel wel graag willen zijn, temeer omdat we een of meer contactpunten in het parlement node missen, maar op het ogenblik zit deze mogelijkheid er helaas niet in. Wel stemden tot voor kort veel republikeinse kiezers op Groen Links, D66 of SP omdat de lijsttrekkers of andere vooraanstaande leden zich lovend over ons republikeins ideaal hadden uitgelaten en zelfs lid waren van het Republikeins Genootschap, maar aan deze schijnbare 'zielsverbondenheid' kwam een eind toen bleek dat de politici van die partijen met dubbele tong spraken: tegenover ons waren ze vol bewondering voor onze moed en lef maar mevrouw Amsberg was en bleef, als puntje bij paaltje kwam toch voor hen 'de majesteit', de door God aangestelde en dus onaantastbare soeverein. En dat zou nog wel een tijdje zo moeten blijven ook.

Nu is die dubbelzinnigheid voorbij: we weten wat we met Cohen en Pechtold, met Halsema en Roemer voor vlees in de kuip hebben, al hopen we nog steeds dat eens een ware democraat uit de Kamergelederen zal opstaan, die de hele voze, hypocriete en schijterige — m'excusez le mot — bende daar de les zal lezen.

Voorlopig dus voor Pro Republica één item. Natuurlijk zijn onderwerpen als Afghanistan, JSF, ontwikkelingssamenwerking, bezuinigingen, belastingen, kilometer-heffing, onderwijs, AOW, immigratie, binnenlandse veiligheid, etc. ook voor ons verschrikkelijk belangrijke zaken en misschien zelfs van nog groter betekenis dan de definitieve verwijdering van een paar machtige, peperdure en hovaardige overblijfsels uit de top van ons staatsbestel, die overigens toch wel vandaag of morgen bij het straatvuil zullen worden gedeponeerd, maar wij kunnen geen ijzer met handen breken.

Slopen conservatisme2. Tweede taak van Pro Republica: slopen van het conservatisme

Al is dan voor ons en voor velen op dit moment de vreedzame transitie van monarchie naar republiek het alles overheersende item, de indruk mag niet bestaan, als zouden die feodale brokstukken alléén maar symbolen zijn van een vergane roem. Ze waren en zijn méér, veel méér. Ze representeren het oude conservatieve machtselement, waaraan veel burgers met heimwee terugdenken en zo mogelijk in volle glorie zouden willen herstellen. Door de permanente aanwezigheid van deze conservatieven, die over meerdere politieke groeperingen verdeeld zijn maar immer allen het vertrouwend oog op de monarchie gericht houden, die ze niet genoeg kunnen bejubelen, wordt het progressieve handelen voortdurend gehinderd.

Het gaat ons niet alleen om de Amsbergers zelf maar ook om de plaats van de monarchie in onze maatschappelijke ordening. Wanneer de trap van boven af zal worden schoongeveegd, zal een deel van het conservatieve volk zijn associatie met de versleten Amsbergers veeleer als een bedreiging ervaren, waarvan men het liefste los zou willen komen mits — uiteraard — niet aan zijn welstand geraakt wordt. We kijken nu naar het Republikeins Genootschap.

Pro Republica heeft daarom de plicht om, wanneer eenmaal het meest conservatieve deel uit de staatsleiding en uit de maatschappelijke bovenlaag is gelicht, bij te dragen tot een nieuwe 'doorbraak' van een (inter)nationale politieke verjongingsbeweging — wellicht kan zij zelfs tot het hart daarvan uitgroeien — die een eind zal maken aan het oude partijen- en machtssysteem, dat verworden is tot een sta-in-de-weg voor de broodnodige vernieuwingen op alle terreinen, ook al lijken ze dan in veler ogen slechts simpele ornamenten.

De volgende passus — 2 alinea's — ter verduidelijking kan eventueel worden overgeslagen: de sociale spanningen in onze maatschappij worden in het leven gehouden door de aanwezigheid van een relatief kleine groep grootverdieners — bankiers, speculanten, vastgoedbezitters, industriëlen, rentetrekkers, spaarders, etc., van wie en voor wie in Nederland de Amsbergse jet-set het onaantastbare boegbeeld is van een maatschappij-zoals-die-behoort-te -zijn-en-te-blijven, ongeacht de aanwezigheid van ontelbare zielepoten, slachtoffers van de nationale en wereldwijde armoede. Tot die paupers behoren niet alleen de kleine en minimale loon- en uitkeringstrekkers evenmin als de financiële elite der beati possidentes uitsluitend bestaat uit de jet-set.

Er is ook een 'tussenschijf' van ambtenaren, kleine bezitters, ministers, advocaten, hoogleraren, doctoren, burgemeesters. Voor hen geldt eveneens dat het best 'een tandje minder' kan, ook al hebben ze nog zo lang gestudeerd, werken ze nog zo hard en brengt hun functie zoveel verantwoordelijkheid mee. Helaas is zelfs voor deze, op het christelijke midden en op de PvdA stemmende groep Amsberg de rots in de branding, die niet mag en kan capituleren omdat anders het 'hele systeem' kan gaan schuiven. Zolang Amsberg echter stevig in het zadel zit, is er ook voor deze 'zalige bezitters' geen vuiltje aan de lucht. Men kan zich zelfs geen beter staatshoofd voorstellen dat immer geheel op eigen initiatief blijft oproepen tot dankbaarheid en naastenliefde en altijd toezegt voor ons allemaal en het lieve vaderland te zullen blijven bidden.

Wat mevrouw Amsberg in haar ongeneerd domme kersttoespraak van 2009 gezegd heeft over 'virtuele ontmoetingen die de leegte niet vullen maar wel de afstand vergroten' was een uitglijder van jewelste. Gelukkig voor haar vertrouwde supporters heeft zij onlangs deze faux pas gecorrigeerd door mee te delen dat ze 'niet tegen Twitter is maar juist vóór naastenliefde'. Iedereen haalde opgelucht adem: mevrouw bleek toch de oude christelijke normen en waarden niet overboord te hebben gezet. En in de troonrede zei ze het ook nog eens heel nadrukkelijk dat ze bleef bidden.

Natuurlijk is die religieuze verhulling sinds de wereldwijde secularisatie en demystificatie even ongeloofwaardig als haar ambt zelf, maar dat doet er niet toe. Evenmin als het zingen van een volkslied op politieke congressen. Het is mooi en geeft iets ouderwets warms maar het is allemaal vals.

Wanneer onze eerste klus dus geklaard is en de Amsbergers op Sint-Helena - of op een ander onbewoond eiland — zijn opgeborgen en van de rust en hun (?) meegenomen geld genieten — moet, zoals gezegd, Pro Republica tot die brede progressieve volksbeweging uitgroeien. De behoefte daaraan is evident. Voortdurend wordt gesproken en geschreven over de onoverbrugbare afstand tussen volk en leiders, over de dwaasheid van het bestaan van een reeks van nauwelijks van elkaar verschillende partijen en over de feitelijke onoplosbaarheid van talloze kwesties, als gevolg waarvan er nimmer progressieve en definitieve oplossingen voor de gigantische nationale en internationale problemen kunnen worden gevonden. Het establishment kan niet anders dan de simpele weg van de minste weerstand kiezen, De regeringen — zie vier kabinetten-Balkenende — spijkerden hier en daar wat bij en we sjokken weer verder. Het spreekt voor zich dat het wegzuiveren van de monarchale top van de jet-set ongekend grote consequenties voor onze aftandse nationale maatschappij-ordening zal hebben.

De moeilijkste aller moeilijke vragen — waaraan hier evenmin mag worden voorbijgegaan als waarop een zinnig antwoord kan worden gegeven — betreft de in- en intrieste internationale situatie, waarin Nederland van harte mee knoeit. Wanneer een conflict niet met wijsheid en overleg kan worden opgelost - hetgeen ongeveer altijd het geval is- , wordt een beroep gedaan op het redeloze geweld. Of het nu het Nabije of het midden Oosten betreft dan wel het diep-ongelukkige Afrika, overal vliegen helicopters en JSF's van het Atlantisch bondgenootschap, dat sinds het einde van de Koude Oorlog elke zin verloren heeft. Miljarden en miljarden verdwijnen jaarlijks in de zakken van fabrikanten en handelaars in wapens — het beruchte Military-Industrial Complex — middels kwestieuze vredesoperaties, zoals oorlogen tegenwoordig genoemd worden. De huichelachtigheid van de taal is grenzeloos. Mede daardoor leven wij allen in een door atomaire, bacteriologische en chemische wapens voortdurend bedreigde wereld, zonder dat wij ons daarvan iedere dag en iedere minuut bewust zijn. Hoe kan dat ooit veranderen? Uit lafheid maar ook uit onmacht gaat ieder land — ook Nederland — dat probleem liever uit de weg.

Het is natuurlijk onvoorzichtig en onjuist te beweren dat het afbreken van het Nederlandse conservatisme de wereldvrede dichter bij brengt. Ons hoort U dat ook niet zeggen. Wij verhopen slechts dat een doorbraak in Nederland van oude structuren en van het archaïsch denken ook in het buitenland navolging zal vinden. Het is in elk geval een punt dat Pro Republica zal meenemen naar de volgende inter-Europese republikeinenconferentie.

Tot zover deel 1. Morgen plaatsen wij deel 2.



ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander