Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
De zaak Wilders brengt de republiek naderbij
Hans Vogel

Wilders RechtzaakDe afgelopen weken voltrok zich voor onze ogen een sluipende revolutie. Het politieke proces tegen Geert Wilders dat aan het begin van het jaar werd gestart, werd op 5 oktober een heus showproces, dankzij de directe uitzending door de staatstelevisie. Net als bij de showprocessen tijdens het Stalinisme was de voorbereiding van de tot de verbeelding sprekende showelementen tot in de kleinste détails voorbereid en geregisseerd.

Blijkens het pleidooi van Wilders' advocaat Moszkowicz viel uit de beschikking van het Amsterdamse hof om Wilders te vervolgen al af te leiden dat zijn cliënt feitelijk al was veroordeeld. De drie raadsheren (onder wie mr. Tom Schalken) die de beschikking hadden opgesteld, hadden blijkbaar niet eens de moeite genomen hun eigen geschrift eerst nog eens kritisch door te lezen alvorens het publiek te maken. Hadden zij dat wel gedaan, dan zouden zij allicht hun inculperende bewoordingen hebben gewijzigd. Maar dat hadden zij overduidelijk nagelaten. Daardoor was het voor mr. Moszkowicz op dit punt vrij gemakkelijk prijsschieten. Anders gezegd, de beschikking om Wilders te vervolgen schendt alle normen van onpartijdigheid.

De vraag ligt voor de hand, hoe het toch komt dat drie hoge rechters zo dom kunnen zijn om hun woorden niet eerst op een goudschaaltje te wegen. Mij lijkt dat hiervoor maar één verklaring is te geven: hoogmoed. In feite is hoogmoed een soort onomkeerbare, chronische verstandsverbijstering. De lijders aan deze aandoening kunnen niet langer kritisch naar zichzelf of hun omgeving kijken. Niemand is bij voorbaat immuun tegen deze ziekte. Iedereen is er vatbaar voor. Maar het meest vatbaar zijn juist degenen die er warmpjes bijzitten en die zich wentelen in de behaaglijke warmte van de bewondering en vriendschap van gelijkgestemden. Daarom wanen zij zich onaantastbaar want zij weten niet beter dan dat zij de waarheid in pacht hebben. Dat is goed te zien aan het gedrag van de 'linkse kerk' en wel speciaal de mandarijnen die tot de PvdA en D'66 behoren. Vooral sinds de val van de Berlijnse Muur in 1989 legt deze regentenkaste een stuitend gebrek aan maatschappelijke verantwoordelijkheid aan den dag.

Hoe komt dat? Vermoedelijk is dat het gevolg van de verdwijning van het 'reëel bestaande socialisme' achter het IJzeren Gordijn. Daarmee verdween een alternatieve maatschappijvorm die altijd een bepaalde aantrekkingskracht had uitgeoefend op aanzienlijke delen van het electoraat. Zolang dat alternatief bestond, moest in het 'Westen' altijd rekening worden gehouden met de wensen en noden van de zwaksten in de samenleving. Lees de verkiezingsprogramma's van de PvdA van de jaren zestig en zeventig er nog maar eens op na. Maar toen de muur eenmaal was gevallen, viel die noodzaak weg. Het is dan ook niet toevallig dat de PvdA zich sinds die tijd ondubbelzinnig heeft bekeerd tot het kapitalisme in zijn hardste en meest meedogenloze gedaante: het neoliberalisme in de VS-variant. De PvdA mag zich dan nog wel steeds 'socialistisch' en 'links' noemen, maar verschilt niet wezenlijk meer van de liberale VVD. Hoe waren de paarse kabinetten anders überhaupt mogelijk geweest?

De radicale ommezwaai van de PvdA is de achtergrond en de verklaring voor de opkomst van Pim Fortuyn, zelf een voormalig PvdA-lid. Fortuyn raakte een gevoelige snaar bij een groot deel van het traditionele PvdA-electoraat en werd met name hun woordvoerder. Na de moord op Fortuyn is het Geert Wilders geweest die een groot deel van deze kiezers aan zich heeft weten te binden.

De PvdA heeft na haar ommezwaai ook gekozen voor een ander electoraat: dat van de 'nieuwe Nederlanders'. Geen andere partij heeft zo nadrukkelijk geprobeerd om Marokkanen, Turken en andere allochtonen in machtsposities te manoeuvreren. De uitslagen van de laatste kamerverkiezingen tonen aan dat deze strategie in elk geval de nodige vruchten heeft afgeworpen: de PvdA is sterk in de grote steden, en vooral in de wijken met grote concentraties allochtonen. Niettemin is men in de PvdA ernstig gefrustreerd door het electorale succes van Wilders, omdat hij dat succes ontleent aan zijn populariteit bij veel voormalige PvdA-stemmers. Ad Melkert, de PvdA-regent die honderden miljoenen van het Europees Sociaal Fonds verduisterde, kon zijn wrok en woede jegens Fortuyn niet verbergen en bezorgde zijn partij daarmee flinke schade. Zijn opvolgers, die er blijkens tal van berichten dezelfde financiële moraal op na houden, koesteren een niet geringere haat en wrok jegens Wilders, maar hebben geleerd die beter te verbergen. Dat moet ook wel, want Wilders kon niet zo eenvoudig uit de weg worden geruimd als Fortuyn.

Wilders, de grootste bedreiging voor de PvdA, moest op een andere manier onschadelijk worden gemaakt. Daartoe beschikte de PvdA (overigens samen met haar bondgenoten D'66 en GroenLinks) over enkele machtige wapens: de rechterlijke macht, waar de invloed van de PvdA dankzij het partijlidmaatschap van talrijke rechters bijzonder groot is; de pers, waar de PvdA onder de journalisten een brede aanhang bezit, en tenslotte de academische wereld. Daar geldt sinds jaar en dag het lidmaatschap van de PvdA als een voorwaarde om carrière te kunnen maken. Daarnaast heeft de PvdA sinds 1948 in de koningin de machtigste bondgenoot van het land. Juliana had grote sympathie voor belangrijke socialistische leiders als Drees en Den Uyl, Beatrix kon fameus goed opschieten met Kok en Cohen, die zij onlangs nog tot premier heeft proberen te bombarderen. Hoe belangrijk de steun vanuit het 'paleis' voor de PvdA is, bleek nog niet zo lang geleden toen mevr. Amsberg, nota bene in een kersttoespraak, een frontale aanval deed op Wilders en zijn aanhangers.

Het is precies de hierboven geschetste machtsbasis, die de PvdA heeft gemobiliseerd tegen Wilders. Na een grondig openingsoffensief via het paleis en de media, met een groots opgezette demoniseringscampagne, waarbij Wilders consequent werd afgeschilderd als een bedreiging voor Nederland, een gevaarlijke fascist die tot elke prijs moest worden gestopt, werden de rechterlijke macht en academici (zoals de professoren Ybo Buruma en Jan-Michiel Otto) ingeschakeld om hem de genadestoot toe te brengen. Aldus gaf het Amsterdamse hof opdracht om Wilders te vervolgen wegens 'uitingsdelicten'. Het moment was expres z gekozen om Wilders in de aanloop naar de kamerverkiezingen, maximaal afbreuk te kunnen doen. Hoeveel méér bewijs is er nodig voor de stelling dat het proces tegen Wilders een politiek proces is? Wie dat nog durft te ontkennen, moet wel naïef of dom zijn.

Maar de zorgvuldige timing en enscenering van het proces tegen Wilders pakten anders uit dan bedoeld. De PVV van Wilders boekte een onverwachte zetelwinst en werd de derde partij van het land. Toen het proces in oktober de tweede fase in ging, was de PVV inmiddels door het gedoogakkoord doorgedrongen tot 'het centrum van de macht'. Tijdens deze tweede fase van het proces, integraal uitgezonden door de staatstelevisie bleek pas goed, hoezeer het bedoeld was om Wilders als politieke factor uit te schakelen. Ook de keuze van de president, mr. Moors, een homo, was weloverwogen. Aangezien Wilders het bij zijn aanvallen op de Islam ook opneemt voor de vaak door jonge mohammedanen mishandelde homo's, lijkt de keuze voor Moors als voorzitter bedoeld om de indruk van onpartijdigheid te onderstrepen.

Maar tot ontsteltenis van rechters en aanklagers, weigerde Wilders zijn medewerking door gebruik te maken van zijn zwijgrecht. Hier had werkelijk niemand op gerekend, hetgeen maar weer eens aantoont, dat rechters, OM en aanklagers door hoogmoed waren bevangen. Hoogmoed die was omgeslagen in overmoed en onderschatting van de tegenstander. Vervolgens viel het op dat de advocaten van de klagers, alsmede sommige klagers zelf (zoals Mohammed Rabbae van GroenLinks) vooral een emotioneel betoog hielden, zonder duidelijke juridische focus, vooral erop gericht om Wilders als persoon afbreuk te doen. Zelfs mr. Ties Prakken (lid van GroenLinks), te beschouwen als de Grand Old Lady van de Nederlandse strafpleiters, citeerde verkeerd, en hield een onscherp betoog met zware emotionele ondertoon. Voor iemand die in 2005 nog verklaarde: 'ook dat maakt politieke strafzaken leuk; het feit dat politie en justitie nogal eens uitglijden. Ze maken er opvallend veel fouten in. Juridisch is dat heel interessant', was zij wel heel weinig kritisch.

Vandaar het vermoeden dat ook mr. Prakken bij de juridische samenzwering tegen Wilders betrokken is geweest. Er zijn voldoende aanwijzingen voor. Als Amsterdamse advocate van een gerenommeerd kantoor (Böhler advocaten) mag zij geacht worden de leden van het hof en zeker een blijkbaar politiek betrokken raadsheer als mr. Tom Schalken persoonlijk te kennen en te ontmoeten in diverse circuits. Prakkens kantoorgenoot, mr. Corrien Ullersma, kent Schalken ongetwijfeld eveneens persoonlijk. Zij studeerde in 2006 cum laude af in het internationaal recht aan de Vrije Universiteit, waar Schalken tot 2007 hoogleraar internationaal recht was. Ook Ullersma is politiek actief en twittert met Femke Halsema, CDA-dissidente Kathleen Ferrier en 'Mabel van Oranje'. Een andere kantoorgenoot van Prakken, mr. Valentina Zuiderbaan, werkte tot voor kort bij de rechtbank Amsterdam en de rechtbank Maastricht, waar Schalken ook rechter is. Het ligt in de rede dat deze liaisons van Böhler vanaf het prille begin zijn ingezet bij de enscenering van het showproces tegen Wilders.

Het hele kantoor van mr. Britta Böhler, lid van de Eerste Kamer voor GroenLinks, is een politiek bolwerk, dat zonder enige twijfel breed en diep in de linkse kerk is geconnecteerd, ook met de rechters van het Amsterdamse hof. Dat ligt eigenlijk voor de hand. Böhler advocaten pretendeert de rechten van het individu tegenover de staat te verdedigen: 'Voor Böhler gelden de fundamentele rechten van de mens of het streven naar verbetering ervan altijd als uitgangspunt. De motivatie: recht is het middel, rechtvaardigheid het doel. Het kantoor beweegt zich als geen ander in Nederland zo nadrukkelijk op het raakvlak van politiek en recht, daar waar de staat botst met het individu.' Het is opmerkelijk dat Böhler zich in het proces Wilders aan de zijde van het establishment heeft geschaard en tegen het recht op vrije meningsuiting.

Toegegeven, het is allemaal wat in het Engels circumstantial evidence heet, maar gezien de slordige en emotionele pleidooien tegen Wilders, lijkt de conclusie gewettigd dat de klagende partijen ervan uitgingen dat hun interventie slechts een formaliteit was. In hun hoogmoed, dezelfde als die van het hof en de rechtbank, rekenden zij al bij voorbaat op een veroordeling van Wilders. Kortom, het proces was in hun ogen een gelopen race, een geregisseerd stuk waaraan Wilders tot hun stomme verbazing weigerde mee te werken.

Maar hoogmoed komt voor de val. Juist doordat het proces live werd uitgezonden, was het feitelijk onmogelijk geworden het tweede wrakingsverzoek van mr. Moszkowicz niet te honoreren. Hij kon immers aantonen dat de door mevr. Amsberg benoemde raadsheer Schalken had gepoogd een essentiële getuige-deskundige van Wilders te beïnvloeden.

Hoogmoed komt niet alleen voor de val maar is ook ongeneeslijk: in een officiële reactie verklaart mr. L. Verheij, president van het hof, dat Schalken niet buiten zijn boekje is gegaan. De president redeneert feitelijk aldus: 'Schalken zegt dat het niet zo is, dus is het niet zo.' Niettemin moet het proces opnieuw worden gevoerd. Iedereen heeft echter in de afgelopen weken kunnen constateren dat er aan de rechtspraak — nota bene 'in naam der koningin' — heel wat goed mis is. Het is de vraag of die indruk door een nieuw proces kan worden weggenomen. Wilders lijkt sowieso de winnaar.

Eigenlijk heeft zich voor onze ogen een revolutie afgespeeld. De republiek lijkt bijgevolg weer een stap dichterbij.

De verliezers? Het establishment (de monarchie incluis), de PvdA, de linkse kerk en vooral de nieuwe Nederlanders ten koste van wie deze hele voorstelling heeft plaatsgevonden. Het is niet Wilders die hun bedreigt, maar hun valse bondgenoten in de PvdA, GroenLinks en D'66, de rechterlijke macht, de pers en de academische wereld.

Hoezeer de orde nu aan het wankelen is gebracht, geheel en al door eigen hoogmoed en stommiteit, wordt nog eens extra onderstreept door het hulpeloze commentaar van de president van de Hoge Raad, mr. Geert Corstens. Als hij werkelijk zo bezorgd was over de ondermijning van de rechtsstaat door de opmerkingen van politici, zoals hij op 24 oktober verklaarde, dan had hij moeten ingrijpen op het moment dat het Amsterdamse hof zijn beschikking publiceerde om de politicus Wilders een politiek proces aan te doen op basis van dubieuze aanklachten.





ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander