Pro Republica  republiek republikanisme AERM logo
 
Voorpagina Archief Leo Brabanticus Media-archief Boekbesprekingen Contact Links Zoeken Colofon rss Favoriet Disclaimer    
 

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.


Translate this page

Stuur dit artikel door    print-vriendelijke-versie
  
Het grauw in oranje tinten
Ad Vuvuzelas

standbeeld_wilhelmina Als jeugdig lid van de republikeinse gemeenschap uit ik deze gezindheid nu en dan op een andere wijze dan in discussies en geschriften. Meer expliciet wellicht, maar minder genuanceerd. Zo ook vorige week donderdag, toen ik aan het einde van de nacht naar huis toe fietste. De introductiedagen voor de nieuwe aanwas van studenten waren zojuist afgelopen en Utrecht was vermoeid. Ik reed door het Wilhelminapark en hield stil bij het standbeeld van onze voormalige vorstin. Hoe fier en standvastig stond zij daar in de broze, reeds verblekende nachtschemering, haar blik gericht op de toekomst, de visie van een eendrachtig Nederland onder haar bezielde leiding. Ik besloot dat dit een goed moment was mijn gevoeg te doen tegen dit symbool van monarchale bemoeienis.

Onderwijl iets mompelend in de trant van 'Zo zo, mevrouw van Mecklenburg-Schwerin, een beetje op de boot naar Engeland stappen, vindt u dat fraai?' bemerkte ik dat een fiets passeerde, achter mij stilhield, en mij iets werd toegeroepen. Een jongen en een meisje stapten af. Mijn broek dicht knopend begon ik meteen maar een uiteenzetting over de kwalijke aspecten van de monarchie in het algemeen en de Nederlandse in het bijzonder (want ik vind dat je rekenschap moet kunnen afleggen voor je daden) maar werd ruwweg onderbroken met de vraag of ik mijn handeling van zojuist respectvol vond.

'Vind ik dat respectvol? Nee, dat vind ik niet respectvol, juist uiterst disrespectvol, maar ik heb dan ook geen respect voor deze mevrouw en haar familieleden', reageerde ik verbaasd.
'En hoe zou je het dan vinden als een nazi tegen een standbeeld van een jood aanpiest', luidde de volgende, geheel volgens de sofistische retoriek geformuleerde vraagstelling.
'Dat is een volstrekt onvergelijkbare situatie', antwoordde ik, 'en over nazi’s gesproken, de kleinzoon van deze mevrouw die jij zo gepassioneerd verdedigt was een SS-er, dus waar hebben we het hier eigenlijk over?'

De vriendin van deze jongen, hoewel evenmin gehinderd door enig intellect of historisch besef, begon me nu licht hysterisch te vragen toch alsjeblieft weg te gaan, omdat haar vriend anders wel eens moeite zou kunnen hebben zijn blinde gevoel voor rechtvaardigheid in fysieke vorm te uiten. Ik liet het maar na hen op de ad baculum te wijzen. Te vaak geconfronteerd met de onredelijkheid van veel mensen beteugelde ik mijn atavistische neigingen en koos de verstandige weg, zegde het stelletje vaarwel met een welgemeend 'fijne avond nog' en liet hen, het park en het standbeeld van onze overleden vorstin waaraan het park zijn naam ontleende, voor wat ze waren.

Op de fiets en thuisgekomen twijfelde ik aan de juistheid van mijn handelingen. Urineren tegen monumenten is natuurlijk niet fraai. Het valt te beschouwen als symbolische handeling, maar dan nog; er bestaan beschaafdere wijzen om je mening te uiten. En de aftocht blazen in het heetst van de op dat moment nog woordelijke strijd? Het siert een mens wellicht te vechten voor zijn idealen. Maar om hier als een moderne staatsgezinde domweg op de vuist te gaan met een orangist zonder al te veel talent voor relativering, dat idee stond me nogal tegen. Uiteindelijk was ik dan ook blij met mijn beslissing. De rede triomfeerde over de driften.

Het meest beangstigend was echter mij geconfronteerd te zien met de blinde bereidheid van een mens om vanwege zoiets op de vuist te willen gaan. En dan was dit er slechts één. Een hele menigte scheurt zonder pardon de broertjes De Witt aan stukken. Daar kwam weliswaar wat meer ophitsing bij kijken, maar dan nog. Als het zo is gesteld met de gemiddelde Nederlander, als de massa die ook wel ‘het grauw’ wordt genoemd zoveel liefde heeft voor de monarchie dat ze elke belediging ervan te vuur en te zwaard willen bestrijden…als het grauw in werkelijkheid oranje is getint…hoe komen we dan ooit van het koningshuis af?



ProRepublica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot ProRepublica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Momenteel is het door een technische storing niet mogelijk te reageren. Hier wordt aan gewerkt. 
Wel is het mogelijk via email te reageren. Excuses voor het ongemak.
Om te reageren klikt u HIER.
republiek republikeins koningin beatrix monarchie vs republiek rijks voorlichtingsdienst prins willem alexander