Onder de noemer Gladio (Italiaans voor zwaard) spelen al sinds eind jaren veertig een aantal affaires tot op de dag van vandaag. Strikt genomen is Gladio alleen maar een affaire geweest in het politiek chaotische Italië van begin jaren negentig. Toen de, zelf tot het Gladio-netwerk behorende, premier Andreotti na journalistieke onthullingen zich genoodzaakt zag het bestaan van een zogenaamd 'stay behind'-netwerk te openbaren. Gladio was de naam van het Italiaanse 'stay behind'-netwerk. Andreotti onthulde echter ook dat elk Westeuropees land een dergelijke geheime organisatie had. In Nederland ging Gladio officieel door het leven onder de noemer O&I (Operaties en Inlichtingen).

Wat waren (en zijn) nu eigenlijk de aard en doelstellingen van stay behind-netwerken die we onder de gemeenschappelijke noemer Gladio indelen? Wederom officieel geredeneerd werden deze netwerken opgericht en georganiseerd met in het achterhoofd de verzetsnetwerken in de Tweede Wereldoorlog, in het door de Duitsers bezette Europa. Na de Blitzkrieg van mei en juni 1940 tegen de Beneluxlanden en Frankrijk, bleek dat er geen georganiseerd verzetsnetwerk was achtergebleven om inlichtingen over de Duitse bezetters te verzamelen en om sabotagedaden te plegen tegen de Duitse legers en de infrastructuur waar de Wehrmacht, Luftwaffe, Kriegsmarine en diverse politiediensten van gebruik maakten. In een moeizaam proces moest dat tijdens de bezetting worden opgebouwd, waarbij veel nodeloze slachtoffers vielen en zoals bijvoorbeeld in Nederland het daadwerkelijke verzetswerk, nooit echt intensief of professioneel werd toegepast. De Britse geheime diensten waren de motor achter de opbouw van een verzetsorganisatie in West-Europa. Er werd zelfs een speciale dienst voor opgericht om zoals Churchill het zo kernachtig zei 'to set Europe ablaze'. Dat werd de dienst SOE (Special Operations Executive).
Na de nederlaag van het Derde Rijk werden de Westelijke Geallieerden (Engeland, Verenigde Staten en hun Westeuropese bondgenoten, in 1949 verenigd in de NAVO) geconfronteerd met een nieuwe dreiging. Het machtige, stalinistisch-communistische Rusland stond met zijn enorme troepenmacht aan de oevers van de Elbe en de Donau. De politieke, economische en militaire strategen hielden rekening met een verovering en bezetting van West-Europa door het Rode Leger. Om de situatie te voorkomen zoals die was ontstaan in de Tweede Wereldoorlog begon men stay behind-netwerken op te richten die in geval van een Russische bezetting georganiseerd, getraind en uitgerust waren (wapens, valse papieren en radiozenders) om weerstand te bieden via spionage, sabotage en propaganda (psychologische oorlogvoering). Deze Gladio-netwerken ontstonden op het eerste hoogtepunt van de Koude Oorlog, eind jaren veertig.

In de openbare bronnen wordt vaak gesteld dat de Gladio-netwerken pas in 1990 werden onthuld. Maar dat is eigenlijk onzin. Ook in de Koude Oorlog verschenen telkens publicaties met aanwijzingen dat een dergelijk netwerk actief was. Dat kwam mede door de vondst van geheime wapenopslagplaatsen van Gladio. Zelfs de eigenlijke vijand van Gladio (de Sovjetunie en haar satellietstaten in Oost-Europa) was zonder twijfel via spionage op de hoogte van het bestaan van het Gladio-netwerk. Dan rijst de vraag waarom een eigenlijk helemaal niet zo geheim netwerk zo lang actief was of misschien zelfs nog steeds aanwezig is? De Gladio-onthulling door Andreotti zorgde voor ophef omdat terreuraanslagen in Italië met grote mate van zekerheid gekoppeld konden worden aan het Gladio-netwerk. Dit waren terreuraanslagen van hoofdzakelijk neofascistische Gladio-agenten (het woord agent kan betrekking hebben op iemand die niet eens weet dat hij indirect gemanipuleerd werd door Gladio) gericht tegen de burgerbevolking en/of officiële politiediensten.
Wat nimmer officieel is toegegeven is dat Gladio-netwerken meer streden tegen de democratisch gekozen communistische en extreem-linkse partijen van West-Europa dan zich voor te bereiden op een Sovjetbezetting. Een beproefde methodiek is om met terreur als bomaanslagen en het vermoorden van politici (Aldo Moro in Italië) de spanning en angst in een maatschappij op te voeren.
Bij deze 'false flag' operaties werden er opzettelijk aanwijzingen achtergelaten dat de terreuraanslagen waren uitgevoerd door extreem-linkse terreurgroepen zoals de 'Rode Brigades' in Italië of de Belgische CCC (Cellules Communistes Combattantes). Inmiddels is overtuigend aangetoond dat dergelijke terreuraanslagen het werk waren van Gladio-netwerken. Een belangrijk onderdeel van de Gladio-stay behind netwerken was psychologische oorlogvoering. Bij de acties om de spanning in de maatschappij te verhogen kon Gladio terugvallen op personen met een invloedrijke positie binnen de media om zo ook via een propaganda-offensief de terreur in de schoenen te schuiven van de linkse tegenstander en de invloed van machtige communistische partijen in bijvoorbeeld Italië en Frankrijk terug te dringen. Een aardig voorbeeld in het ogenschijnlijk zo brave Nederland was dat binnen O&I mr. Ton Herstel, voormalig voorzitter van de NCRV en voorzitter van de Raad voor de Journalistiek, belast was met psychologische oorlogvoering. De uitspraak van journalist Frenk van der Linden dat elke redactie wel een AIVD-informant kent lijkt met dit voorbeeld niet eens overdreven!

Gladio ontspoorde met haar terreuraanslagen in Italië en België. Daarmee opereerden de netwerken tegen de democratische rechtsorde. Er is echter ook overstelpend bewijsmateriaal dat de Gladio-cellen of -personen zich bezig hielden met vrij ordinaire criminele activiteiten. In Nederland hadden leden van het Gladio-netwerk een zogenaamde 'groene kaart'. Bij Gladio-oefeningen waarbij agenten door de politie per ongeluk werden opgepakt moest de politie naar een speciaal nummer van de marechaussee bellen waarna de Gladio-agent werd vrijgelaten. Het ging hier bijvoorbeeld om Gladio-agenten die gewapend werden opgepakt bij een gesimuleerde aanslag op de Nederlandse infrastructuur. Hierdoor werd een psychologisch klimaat geschapen waarbij Gladio-agenten zich onaantastbaar waanden.
In Nederland kwam dat naar voren bij een afpersingszaak van twee voormalige Gladio-leden tegen het voedingsmiddelenconcern Nutricia. Nadat premier Lubbers in 1992 officieel O&I had opgeheven probeerde het tweetal via dreigementen om potjes kindervoeding te vergiftigen geld te bemachtigen van Nutricia. Daarnaast is er in Nederland bekend dat wapens uit geheime Gladio-opslagplaatsen (maar wat is werkelijk geheim binnen Gladio gezien al de kennis van de Russen over Gladio!) terecht zijn gekomen in het criminele circuit van drugs, vastgoed en liquidaties. De namen van zulke bekend geworden criminelen als Sam Klepper, John Mieremet en Mink Kok zingen daarbij rond. Er zijn tevens genoeg aanwijzingen dat Gladio (net als de CIA) zich bezig hield met drugs- en wapenhandel en het witwassen van die verdiensten.

Zie ook de uitzending van Peter R. de Vries over Gladio.


Wordt vervolgd.

Deel dit artikel op:

Pro Republica doet haar uiterste best om alle rechthebbenden van tekst- en beeldmateriaal
gebruikt op deze website te achterhalen en te vermelden. Eventuele rechthebbenden die niet
vermeld zijn kunnen zich wenden tot Pro Republica. Waar gebruik is gemaakt van materiaal
van derden hebben wij getracht te achterhalen bij wie de rechten liggen volgens de
wettelijke bepalingen. Desondanks kan het voorkomen dat het materiaal niet voor publiek
gebruik is vrijgegeven. Uiteraard zullen wij dit materiaal op verzoek zo snel mogelijk
verwijderen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

Reageren? Lees eerst onze huisregels.
Uw reactie wordt gemodereerd. Om er zeker van te zijn dat u een persoon bent en geen spam-robot,
vragen wij u voor het reageren een eenvoudige rekensom op te lossen.